Dear December ธันวาที่รัก

แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันที่ 2 ธันวาคม พยายามส่องลอดผ่านม่านหมอกจางๆ เข้ามาในห้องนอนขนาดเล็กของ ธัน เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากทุกปี ปกติแล้วเช้าวันที่สองของเดือนธันวาคมมักจะเป็นวันที่เธอตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัวหรือความรู้สึกหดหู่ที่ต้องเผชิญกับโลกความจริงที่แสนโหดร้ายต่อ แต่เช้านี้ สิ่งแรกที่เธอเห็นคือรองเท้าแตะผ้าสีขาวสะอาดที่วางอยู่ข้างเตียง มันไม่ใช่รองเท้าแบรนด์เนมราคาแพง แต่มันคือหลักฐานว่า ‘เรื่องเมื่อคืน’ ไม่ใช่ความฝัน“ธันย์...” เธอพึมพำชื่อนั้นเบาๆ ขณะแปรงฟัน ใบหน้าของบาริสต้าหนุ่มที่ชื่อพ้องกับเธอผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับกลิ่นซินนามอนที่ยังดูเหมือนจะอบอวลอยู่ในความทรงจำวันทำงานของธันยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม หัวหน้ายังคงจุกจิก และกองงานยังคงสูงเป็นภูเขา แต่แปลกที่วันนี้เธอกลับไม่ได้รู้สึกอยากจะระเบิดอารมณ์ออกมาเหมือนทุกที ทุกครั้งที่เธอรู้สึกแย่เธอจะแอบมองนาฬิกาและนึกถึงคำสัญญาในสมุดเล่มนั้น ‘ผมจะเปลี่ยนเรื่องร้ายๆ ให้กลายเป็นเรื่องที่ยิ้มได้เอง’เมื่อเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขหก ธันรีบเก็บของและมุ่งหน้าไปยังซอยลัดที่ตั้งของ Decemb

เช้าวันจันทร์ที่ 5 ธันวาคม (หลังจากหยุดวันอาทิตย์ไปเพียงวันเดียวและเธอไม่ได้ออกไปไหนเลย) บรรยากาศในออฟฟิศของธันดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยรังสีความกดดันมากกว่าปกติ แสงแดดสีทองของเดือนธันวาคมที่ส่องผ่านกระจกเข้ามาไม่ได้ช่วยให้จิตใจของเธอเบิกบานขึ้นเลยแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่ก้าวเท้าเข้าแผนก เธอก็พบกับระเบิดลูกใหญ่ที่วางรออยู่“ธัน ทำไมไฟล์งานที่ส่งให้ฝ่ายผลิตมันถึงเป็นเวอร์ชันเก่าล่ะ โรงพิมพ์เขาตีกลับมาหมดเลยนะ” เสียงของหัวหน้าแผดลั่นจนคนทั้งแผนกหันมามองเป็นตาเดียว ธันหน้าถอดสี “เวอร์ชันเก่าเหรอคะ แต่ธันส่งไฟล์ Final ที่แก้ไขล่าสุดไปให้คุณกิ๊ฟตั้งแต่วันศุกร์แล้วนะคะ”“แต่กิ๊ฟบอกว่าคุณไม่ได้ส่งอะไรมาเลย เขาเลยต้องดึงไฟล์จากในระบบกลางไปส่งเอง แล้วมันก็ผิด”ธันรีบเปิดอีเมลของตัวเองเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ แต่แล้วหัวใจของเธอก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อพบว่าอีเมลฉบับนั้นถูกตีกลับ เนื่องจากไฟล์แนบมีขนาดใหญ่เกินไปและอินเทอร์เน็ตออฟฟิศที่ล่มบ่อยครั้งในช่วงที่เธอจะกดส่ง ทำให้มันค้างอยู่ในกล่องจดหมายออกโดยที่เธอไม่ทันสังเกต ความโชคร้ายยังไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อเธอพยายามจะอธิบาย กิ๊ฟ เลขาสาวหน้าห้องห

หลังจากป้ายหน้าร้านสลักคำว่า Closed ลงไปอย่างเผด็จการด้วยมือของเจ้าของร้าน ธันย์ ก็หันมายิ้มกว้างให้ ธัน ที่ยังยืนอึ้งอยู่หน้าร้าน เขาคว้าเสื้อโค้ตตัวหนามาสวมทับแจ็คเก็ตยีน ก่อนจะผายมือให้หญิงสาวผู้พิทักษ์ความถูกต้องในวันนี้"ไปครับคุณผู้ชนะ วันนี้ผมจะเป็นไกด์นำทางไปหาความอร่อยเอง"ทางเดินจากร้านคาเฟ่ไปยังจุดหมายไม่ได้ไกลนัก แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ธันรู้สึกว่า 'พิเศษ' อย่างบอกไม่ถูก ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปตามฟุตบาทแคบๆ ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ แต่คราวนี้ธันไม่ได้เดินก้มหน้าสู้ลมเหมือนที่เคยทำมาตลอดหลายปี เธอเงยหน้ามองแสงไฟสีส้มที่ประดับตามต้นไม้ข้างทาง สลับกับมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เดินนำหน้าเธอไปก้าวหนึ่งเสมอเพื่อช่วยบังลมหนาวที่พัดสวนมา"คุณธันย์ค่ะ... จริงๆ ไม่ต้องปิดร้านเพื่อฉันก็ได้นะ เสียดายรายได้แย่เลย" ธันพูดพลางขยับผ้าพันคอสีแดงของเธอ อากาศเริ่มเย็นลง ธันย์หันกลับมาเดินถอยหลังสบตาเธอ แววตาซุกซน "รายได้ของผมหาเมื่อไหร่ก็ได้ครับ แต่รอยยิ้มของผู้ชนะนี่สิ... ถ้าไม่รีบฉลองตอนนี้ พรุ่งนี้มันอาจจะจางลงก็ได้ ผมไม่ยอมให้กำไรทางใจลดลงหรอกครับ"เขาทั้งคู่คุยกันเรื่องสัพเพเหระระหว่

เช้าวันที่ 8 ธันวาคม... แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านสีขาวในห้องพักชั้นบนของร้าน December Lab ธันย์ ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่หุบไม่ได้ เขาหันไปมองถุงแอปเปิลสีแดงที่วางอยู่บนโต๊ะ แอปเปิลที่ธันหิ้วมาฝากเขาเมื่อวาน เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความที่ร่างไว้ในหัวตั้งแต่เมื่อคืนส่งไปหาเธอ“วันนี้หลังเลิกงาน อย่าเพิ่งกินอะไรอิ่มเกินไปนะครับ ผมมีนัดทำ 'โปรเจกต์พิเศษ' กับแอปเปิลที่คุณซื้อมาให้เมื่อวาน”หลังจากกดส่ง ธันย์ก็ดีดตัวลุกจากเตียงด้วยความกระปรี้กระเปร่า เขาไม่ได้เปิดร้านเพื่อขายกาแฟตามปกติในเช้านี้ แต่กลับวุ่นอยู่กับการเปิดแมคบุ๊กเพื่อเช็ก "ข้อมูลสำคัญ" ที่เขาจดบันทึกไว้จากการแอบส่องโซเชียลมีเดียของธันอย่างละเอียด"ชอบกินเค้กแอปเปิลใส่ครัมเบิล... ไม่ชอบครีมที่เลี่ยนเกินไป... ทานถั่วไม่ได้..." เขาพึมพำกับตัวเองพลางจดสูตรขนมที่ปรับเปลี่ยนให้เข้ากับความชอบของเธอที่สุดเขาย้อนกลับไปดูโพสต์เก่าๆ ของเธอ ภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยโพสต์รูปแอปเปิลเมื่อปีก่อนพร้อมแคปชั่นว่า 'ของโปรดในวันที่ใจพัง' ทำให้ธันย์กำหมัดแน่นด้วยความตั้งใจ"วันนี้แหละธัน ผมจะทำให้มันกลายเป็นของโปรดในวันที่คุณมีคว

ในห้องพักของธัน บรรยากาศภายในห้องที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยกล่องลังเอกสาร กลับถูกเติมเต็มด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของต้นสนสดที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านซ้ายของกระจกตรงระเบียง ธันย์ มาถึงพร้อมกับถุงกระดาษใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยสายไฟประดับดวงเล็กๆ ลูกสนแห้ง และของตกแต่งสีทองระยิบระยับ"พร้อมจะเปลี่ยนห้องให้กลายเป็นเทศกาลหรือยังครับ" ธันย์ถามพลางถอดเสื้อกันหนาวตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรง เขาดูคล่องแคล่วและเป็นกันเองจนธันเริ่มรู้สึกประหม่า"พร้อมค่ะ... แต่ฉันไม่เคยทำมาก่อนนะ ถ้าออกมาเบี้ยวคุณห้ามขำนะคะ" ธันตอบพลางรื้อสายไฟออกมาจากกล่องภารกิจเริ่มต้นด้วยความสนุกสนาน ทั้งคู่ช่วยกันพันสายไปรอบๆ กิ่งสนอย่างตั้งใจ แต่ด้วยความที่สายไฟยาวหลายสิบเมตร แถมยังเป็นของใหม่ที่เพิ่งแกะกล่อง ความวุ่นวายเล็กๆ จึงเกิดขึ้นเมื่อสายไฟเจ้ากรรมดันพันกันเป็นปมยุ่งเหยิงอยู่ระหว่างตัวเขาทั้งสองคน"เดี๋ยวค่ะคุณธันย์ อย่าเพิ่งดึง ฝั่งนี้มันติด..." ธันร้องบอกพลางก้มลงพยายามแกะปมไฟที่พันกันดวงเล็กๆ"ฝั่งผมก็ขยับไม่ได้ครับธัน เหมือนเราจะ... ติดกับดักไฟประดับเข้าให้แล้ว" ธันย์หัวเราะเบาๆ