บทที่19.แม้จะถูกตราหน้าว่าไร้ราคาแต่เพชรก็คือเพชรวันยังค่ำ 3

“งั้นรึ นึกว่าอยากทำงานสบายๆ รายได้ดี ได้เงินเป็นกอบเป็นกำมากกว่ามาหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ในครัวเสียอีก”

“ขอบคุณในความกรุณาของคุณค่ะ แต่ดอกปีบไม่ขอรับไว้” กาสะลองกลั้นเสียงสะอื้นกล่าวตอบด้วยความเด็ดเดี่ยว

“ไม่คิดจะเอาสักนิดหรือครับ ผมเต็มใจให้นะ แลกกับการที่คุณจะไปนอนค้างกับผมที่คอนโดหนึ่งคืน ผมทุ่มเต็มที่สักสามล้านเป็นไง” เขาพูดเสียงหมิ่นแคลน นัยน์ตาคมดุจับจ้องริมฝีปากอิ่มเต็มไม่วางตา

“เก็บเงินของคุณไว้เถอะค่ะ คงมีสักวันที่มีคนต้องการมัน แต่ดอกปีบไม่ต้องการ!” กาสะลองกัดฟันตอบ เธอมองสบสายตาเขาแบบไม่หลบหลีก หน้าหวานยกเชิดขึ้น

ริมฝีปากหนาฉกวูบ บดขยี้กลีบปากหวานฉ่ำที่หมายตา หลังสิ้นความอดทน เรียวลิ้นสอดหายไปในโพรงปากอิ่ม ดูดซับความหวานละไมและเรียกร้องให้เธอยอมจำนน รสจูบคุ้นเคยความหอมหวานกำซาบใจเหมือนเดิม กาสะลองพริ้มตาหลับ ยอมแพ้โดยดุษฎีมือเล็กๆ สอดโอบเอวหนาเบียดตัวชิดใกล้ เธอปรารถนาไออุ่นที่โอบล้อมรอบตัว ร่างกายหนาวเหน็บสั่นสะท้าน ได้รับความอบอุ่นเต็มหัวใจ หญิงสาวเงยหน้ายอมรับรสจุมพิตหวานละไม ขอเก็บไว้ยามคิดถึงกั