INICIAR SESIÓN“แก้วอายนี่คะ”“อายทำไมอีกโธ่...”เขาครางก่อนจะแตะแต้มเธอไปทั่วด้วยแรงปรารถนา แก้วตารับรู้ได้จากสัมผัสและลมหายใจร้อนผะผ่าวของเขา เขาซุกไซ้ใบหน้าลงมาไม่เลือกที่ แตะโดนตรงไหนก็สร้างความร้อนรุ่มให้เธอตรงนั้น เขาคร่อมทับเธออยู่ทั้งตัว แล้วผละขึ้นสบตา มองร่างของเธอด้วยประกายตาวาววับ ทั้งยังบดเบียดกายเบื้องล่างจนรับรู้ถึงความแข็งขึงของเขา ราชสีห์คนใจร้อน เขาดันตัวขึ้นแล้วจดจ่อส่วนนั้นเข้ามาที่เธอ ถูไถจนมันผลุบเข้ามาได้เพราะความฉ่ำชื้นที่ถูกเขาปลุกเร้า ก่อนจะเข้ามาได้จนสุด เสียงครางของเขาคำรามฮึ่มฮั่มในลำคอที่คงพยายามระงับเอาไว้อย่างที่สุด“แก้วจ๋า”เขาวางมือยึดเหนือขอบสะโพก แล้วดันขาให้กางออกเพื่อรับการบุกรุกของเขา แล้วถึงขยับเข้าออกจนแก้วตาเสียวแปลบไปทั้งกาย สมองของเธอมึนชาวาบกับสัมผัสลึกล้ำ จนเผลอครางออกมาเพราะความซาบซ่านแผ่กระจายไปทั่วตัว เขาขยับสะโพกเร่งจังหวะเพิ่มขึ้นจนแก้วตาผวาเฮือกกอดรัดเขาแนบแน่น ตอบนสนองรับด้วยการหยัดกายเข้าหาตามจังหวะลึกซึ้งที่เขามอบให้ เธอปิดตาลงเมื่อกระแสความรู้สึกไว้เนื้อเชื่อใจ ความรักความปรารถนาถึงที่สุดกระจายจนแตะขอบอารมณ์ไปพร้อมกัน รับรู้ถึงความอุ่นซ่านในช่
คนเป็นแม่บอกบุตรชายให้ทำความเคารพผู้ใหญ่ แต่เจ้าเกล้าเอาแต่เกาะขาเธอไม่ยอมปล่อย แล้วมองหญิงชราบนรถเข็นก่อนจะหลบตาวูบ แต่พอเธอก้มลงบอกอะไรไป เจ้าตัวดีก็ยอมยกมือไหว้ในที่สุด“สวัสดีคร้าบ คุณชวด”“มานี่สิ”ท่านทอดเสียงนุ่ม ยื่นมือมาหาอย่างต้องการสัมผัสตัว แก้วตาจึงรุนหลังบุตรชายให้เข้าไปหาท่าน“ชื่ออะไร บอกทวดสิ”“เกล้าคร้าบ แต่แม่ชอบเรียกว่า จ้าวก้าว”สายตาหญิงชรามองเด็กชายตัวอวบอย่างเอ็นดู ก่อนจะกระแอมไอสั่งแก้วตา “ขอชาให้ฉันหน่อย”“ค่ะคุณท่าน” แก้วตารับคำแล้วกวักมือเรียกบุตรชายที่ยังยืนนิ่งข้างรถเข็น “ไปครับเกล้า”“ไม่ต้อง เธอไปเอาคนเดียว ส่วน…” คุณชมนาดบอกเสียงแข็ง ก่อนจะแผ่วลง “ตาหนูอยู่กับชวดนี่แหละ” คุณชมนาดรอจนแก้วตาคล้อยหลังไปแล้ว จึงถามเด็กชายเสียงนุ่มนวล “อยากไปเที่ยวไหนบอกชวดสิ”“ไปที่ไหนก็ได้คร้าบ เกล้าไปได้หมด แต่ต้องให้แม่ไปด้วยคร้าบ”“งั้นไปเที่ยวบ้านชวดไหม”“บ้านชวดมีอะไรให้เที่ยวคร้าบ”“บ้านชวดมีของเล่นเยอะเลย เราอยากได้อะไรบอกชวดสิ ชวดจะซื้อให้อีก”“แม่บอกว่าเงินซื้อได้ไม่หมดคร้าบ”จบคำเด็กน้อย แก้วตาก็คลานเข้ามาพอดี บอกเสียงนอบน้อมว่า “ชาค่ะคุณท่าน”คุณชมน
คเชนทร์กลับไม่สนใจ เขาก้มหาประกบปากจูบลงมาอย่างรุนแรง ไม่มีความนุ่มนวลอ่อนหวานเหมือนครั้งก่อนเลยสักนิดเดียว พลอยไพลินจึงต้องตั้งสติแล้วพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากเขา แต่มันก็ยากแสนยากเพราะแรงรัดที่แน่นราวกับปอกเหล็กนั่น เธอจงใจยกขาขึ้นหมายจะกระแทกให้โดนจุดที่คิดว่าผู้ชายต้องเจ็บปวดมากที่สุดแต่คเชนทร์กลับไหวตัวได้ทัน เขาเบียดสะโพกแกร่งเข้ามาแนบชิดปิดช่องทางการต่อสู้ของเธอทันที แล้วบดคลึงจนพลอยไพลินรู้สึกร้อนผ่าวไปหมดทั้งใบหน้าและลำตัว สติของเธอกระเจิดกระเจิงหายไปในทันที คราวก่อนที่ถูกเขาจูบนั่นไม่ได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้เสียหน่อยอี๋...ไอ้คนหื่นพลอยไพลินต่อว่าอยู่ในใจ ด้วยความที่สติหลุดลอยไปแล้ว จึงพลาดท่าเสียทีให้คเชนทร์จนได้ เพราะเขาดุนดันลิ้นแทรกเข้าไปในโพรงปากแสนหอมหวานที่บอกตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ว่าเธอเป็นของพี่ชาย แต่ตอนนี้เขากลับห้ามตัวเองไม่ได้อีกต่อไป มัวแต่เพลินกับการดูดดึงพัลวันกันไปมาพลอยไพลินเลยใช้โอกาสนี้ เธอออกแรงกัดฟันลงหมายจะงับลิ้นไอ้คนหื่น บ้ากามให้ขาดในคราวเดียว คเชนทร์ไหวตัวทันอีกครั้งเขาจึงเลื่อนมือขึ้นมาบิดจมูกให้เธอหายใจไม่ออก พลอยไพลินได้แต่ส่งเสียงอู้อี้พ่ายแ
หลังกินข้าวพร้อมกันจนเรียบร้อย ทั้งเขาและเธอก็พากันออกมานั่งที่ระเบียงบ้านมองดูบุตรชายที่กำลังเล่นอย่างสนุกสนานที่สนามเล่นกับชายหนุ่มตัวโตอีกสองคน ที่เปลี่ยนหน้าที่ช่วยเหลือราชสีห์ไปเป็นเพื่อนเล่นของเจ้าเกล้าไปเสียแล้ว“เมื่อวานคุณพลอยมาที่บ้านแน่ะค่ะ มาคนเดียว ลงรถมาได้ก็หน้าบึ้งมาเลย”แก้วตาบอกปนรอยยิ้ม นึกถึงคู่ของพลอยไพลินกับคเชนทร์ทีไร อดยิ้มไม่ได้ทุกที“หึงกันอีกน่ะสิ คู่นี้นี่มันยังไงยังไงอยู่นะ คอยดูเถอะ เดี๋ยวพอน้องพลอยคลอดเจ้าคนในท้องปุ้บ ได้ติดอีกคนปั้บเลย” ราชสีห์บอกราวกับเป็นหมอดูเสียอย่างนั้น หมอเดาล่ะมากกว่า“ทำไมถึงว่าแบบนั้นละคะ”“เชื่อไหมเล่า” ราชสีห์ถามอย่างไม่ต้องการคำตอบแล้วว่าต่อ “เดี๋ยวจะเล่าเรื่องมันกับน้องพลอยให้ฟังว่าคู่นี้จะมีลูกลูกหัวปีท้ายปีได้ยังไง”“ขี้โม้ คราวก่อนก็ยังเล่าไม่จบ เรื่องคุณเล็กกับคุณพลอยนั่นน่ะ ขยักขย่อนทำไมนักก็ไม่รู้”ราชสีห์อ้าปากค้างที่ถูกเธอว่าเอา เลยว่าย้อนคืนให้ “อยากรู้จริงเรื่องของคนอื่นเนี่ย”แก้วตาชักมีโมโห ว่าเขากลับไปอีก “แล้วคุณเกริ่นขึ้นมาทำไม แก้วก็อยากรู้น่ะสิคะ”“สรุปอยากรู้ก็บอกมาเลย อย่ามาอ้างว่า...คุณเกริ่นขึ้นมาทำไมละค
“พ่อคร้าบ”ราชสีห์ยื่นมือออกไปสัมผัสลูกรัก ตอบรับด้วยความรัก “ครับ”“พ่อรีบหายนะคร้าบ”“ครับ” ราชสีห์รับคำด้วยน้ำตาที่คลอเต็มเบ้าตา คเชนทร์เห็นแรงฮึดจากพี่ชายจึงตัดสินบอกอีกเรื่องที่ภิธานสั่งเอาไว้ ทีแรกตั้งใจจะบอกเมื่ออีกฝ่ายอาการดีกว่านี้ แต่คิดว่าบอกตอนนี้ อาการคงจะหายวันหายคืนเป็นแน่“เมื่อวานพี่ธานโทรหาครับ บอกว่ามีธุระจะคุยด้วย”“อะไรของมัน โทรหามันซิ”“ครับพี่” คเชนทร์ว่ายิ้มๆ ลอบระบายลมหายใจที่อึดอัดมานานพอต่อสายไม่นาน ภิธานรับสายและทักกลับไปทันที “ว่าไง พ่อมนุษย์เหล็ก”“มึงมีอะไรหมอ” ราชสีห์ถามกลับอย่างมีโมโห เขาไม่ได้โทรมาให้ไอ้หมอมันล้อ แล้วนี่อะไรของมัน“ได้ข่าวว่าใกล้ตายแล้วเหรอวะ”“เนี่ยนะธุระของมึง”“เออ...หายดีเมื่อไรมารับของที่บ้านกูด้วย กูเก็บเอาไว้ให้”“ของอะไรของมึง”“รีบหายสิ จะได้มาดูว่าอะไร ช้าระวังกูยึดนะโว้ย”ปลายสายวางไปแล้ว แต่ราชสีห์ยังคงถือเครื่องค้างเอาไว้ ใจของเขาคล้ายบอลลูนที่หมดลมแต่กำลังถูกสูบลมใหม่อีกครั้ง มันเต้นรัวเร็วและแรง ทั้งยังมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างบอกไม่ถูกภิธานไม่ได้บอกว่าอะไร แต่เขาคิดว่าเขารู้แล้วว่าของชิ้นนั้นคืออะไรแก้วตาลืมตาตื่นขึ้นมาอ
“ไปเถอะค่ะ แก้วรักคุณ...”“อย่าพูด!” ราชสีห์ตวาดลั่น “ฉันไม่อยากได้ยินตอนนี้ อยากพูดนักก็ออกไปพูดต่อหน้าเจ้าเกล้านู่น พูดต่อหน้าทุกคน แต่อย่ามาพูดตอนนี้” เขาพยายามช่วยเธอ แต่จนแล้วซึ่งหนทางรอดน้ำตาแห่งความอาดูรไหลพรากลงมาสองข้างแก้มของแก้วตา แล้วเธอถึงหันไปสบตากับคเชนทร์ คนที่ยืนรอพยักหน้าให้เธอ แล้วบอกขึ้น“ไปเถอะครับ ผมจะได้เข้ามาช่วยแก้ว ยิ่งพี่ยื้อไว้ผมจะมาช่วยไม่ทัน ไอ้มิ่งไอ้ขวัญมาช่วยกันอุ้มพี่โตเร็ว”ด้วยลำตัวขนาดใหญ่ของราชสีห์ทั้งยังถูกยิงจนใช้ขาทั้งสองข้างไม่ได้ จึงทำให้ต้องช่วยกันหามพาออกไปจนพ้นบ้าน หลังคาที่ไหม้อยู่นานส่งเสียงครืนแล้วเริ่มถล่มลงมาต่อหน้าต่อตาทุกคนในทันที เพียงแค่คล้อยหลังจากที่เคลื่อนย้ายราชสีห์ออกจากบ้านในเสี้ยววินาทีเท่านั้น“แก้ว!” เสียงราชสีห์ตะโกนเรียกชื่อเธอดังก้องไปจนทั่วบริเวณ ก่อนที่เขาจะนิ่งมองกองเพลิงตรงหน้าด้วยดวงตาร้าวราน ปวดหนึบที่ขาสองข้างแค่ไหนไม่เท่ากับในหัวใจของเขาตอนนี้ ราชสีห์ปิดเปลือกตาลงหมดสติลงเวลาต่อมาเพราะเสียเลือดจนเข้าขั้นวิกฤตราชสีห์ถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดใหญ่เพื่อศัลยกรรมกระดูกขาทั้งสองข้างที่แตกละเอียด การผ่าตัดกินเวลานานหลา



![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



