Masukฮันส์บอกกับตัวเองในใจว่า น่า...อดใจไว้ก่อน จะกินของอร่อยต้องใจเย็น ๆ ต้องไม่ต้องรีบร้อนและรอให้ถึงจังหวะดี ๆ มันถึงจะสนุกซาบซ่านถึงใจ รถเลี้ยวเข้าไปในบริเวณแคบ ๆ ของคอนโดเล็ก ๆ ที่เธอบอกทางให้กับเขา พอจอดรถสนิท หล่อนก็รีบก้าวลงจากรถทันทีอย่างรีบร้อนจนเขาต้องทักท้วงขึ้น เพราะกลัวว่าสาวสวยจะเดินหนีเขาไปดื้อ ๆ
“เค้ก!..ผมขอไปรอในห้องคุณได้มั้ย”
“แต่ฉันยังไม่เคยพาใครขึ้นไปบนห้องนะคะ” ใช่แล้วเธอพูดจริง ๆ แม้เอกรินทร์แฟนหนุ่มก็ยังไม่เคยได้ย่างกายไปห้องของเธอเลยแม้แต่น้อย
“ถ้าคุณไม่ได้ซ่อนใครเอาไว้ ก็ควรจะให้ผมขึ้นไปสิ ผมอยากจะเห็นห้องของคุณ” ถ้าไม่ได้มาทำงานนี้เธอคงปฏิเสธเขาไปแล้ว ผู้ชายอะไรตื๊อชะมัด
เธอตัดสินใจให้เขาขึ้นมาที่ห้องเพราะทนความรบเร้าไม่ไหว แต่ก็เอาเหอะเพื่อครอบครัว และเขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันหรอกมั้ง เธอคิดในใจ ระหว่างพาเขาเดินขึ้นลิฟต์ไปยังห้องของเธอ
ฮันส์ตามหล่อนเข้าไปในห้อง พอเปิดห้องเครื่องปรับอากาศและไฟในห้องก็ติดทันที ไม่นานนักความเย็นฉ่ำก็เข้ามาต้องผิวกาย เขาถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากำมะหยี่รูปทรงกลมตัวที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง เดาว่านี่เธอคงเอาไว้รับแขก เขาแอบมองห้องที่อยู่อีกฝั่ง และเดาว่ามันเป็นห้องนอนของเธอ
“คุณนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ ฉันขอเข้าห้องไปอาบน้ำสักครู่” หล่อนบอกกับเขาและพลางหยิบรีโมตทีวียื่นให้
“ขอบคุณครับ แต่บังเอิญว่าผมก็เหนียวตัวมาทั้งวันแล้ว อยากจะอาบน้ำกับคุณด้วยจะได้มั้ย”
“คุณต้องบ้าไปแล้ว แน่ ๆ นี่เราเพิ่งรู้จักกันนะคะ ที่ฉันอนุญาตให้คุณขึ้นมารอในห้องนี้มันก็มากพอแล้ว” เธอต่อว่าเขาทันที ไม่คิดว่าเขาจะทำตัวรุ่มร่ามเช่นนี้
“ผมเป็นคนพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม”
“เสียใจค่ะ พอดีว่าฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่คุณเคยเจอมาก่อนซะด้วย” พูดจบเวฑิตาก็เดินหนี ฮันส์เดินตามเธอไปติด ๆ
ที่นอนฟองน้ำหนาปึกร่วมศอกอยู่กลางห้องนอน เข้าเดินตามมาหยุดตรงหน้าเธอ ชายหนุ่มไม่พูดพล่ามเขาโน้มตัวมาจูบเธอรุนแรง ไฟพิศวาสแล่นปลาบไปทั่วร่างของแคดดี้สาว เวฑิตาขนเธอลุกชัน ลิ้นของเขาที่แหย่เข้ามาพัวพันในโพรงปากนุ่ม และทันใดนั้นมือเรียวบางก็กระทบกับใบหน้าอันหล่อเหลาของหนุ่มลูกครึ่งทันที
เพียะ!!!
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจที่คุณจะมาทำแบบนี้ และคุณก็กลับไปได้แล้ว” เธอออกปากไล่เขาอย่างไม่ไยดี
“ฉันขอนอนกับเธอคืนนี้ แลกกับเงินหนึ่งล้าน เอามั้ย” ฮันส์ควักเงินสดออกมาจากกระเป๋าเจมส์บอนด์ที่เขาถือเดินตามเธอมา ธนบัตรสีเทาเป็นปึกใหญ่หลายมัดถูกเปิดให้เธอเห็นตรงหน้า เขามีธุรกิจผิดกฎหมายเยอะ ดังนั้นการพกเงินสดติดตัวจึงจำเป็นสำหรับเขา เพราะมันตรวจสอบได้ยาก
เพียะ!!!
ฝ่ามือเล็กปะทะกับใบหน้าของชายหนุ่มอีกครับ ฮันส์หันมามองด้วยสายตาโกรธเคือง และสำหรับผู้หญิงคนนี้คืนละหนึ่งก็ถือว่าแพงไปสำหรับเขาแล้ว แล้วเธอยังมาตบหน้าเขาอีก หรือว่าอยากจะได้มากกว่านี้กันแน่
“มันจะมากไปแล้วนะ เงินหนึ่งล้านที่ฉันยอมจ่ายสำหรับเธอมันก็มากพอแล้วนะ” คัพเค้กได้ยินอย่างนั้น ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกเป็นเท่าตัว เธอเงื้อมือหวังจะตบหน้าเขาอีกรอบ แต่คราวนี้เขาเร็วกว่าและรับมือเล็กๆ นั้นไว้ได้ แล้วกระชากตัวแค้นดี้สาวเข้ามาหา จนทำให้เธอชนกับแผงอกกว้างของเขา
“ให้เงินไม่เอา อยากให้ฟรี ๆ ละสิท่า...ได้!!! คืนนี้ฉันจะเป็นผัวเธอให้สมใจอยากเลย ฮ่า ๆ ”
ฮันส์ไม่รอช้า ริมฝีปากหยักบดเข้ากับริมฝีปากอิ่มอีกครั้งทันที จนเธอตกใจและเบิกตากว้างพลางใช้แขนผลักร่างสูงออก แต่ร่างสูงนั้นแทบไม่ขยับ เธอทั้งดิ้นทั้งทุบ ทั้งตี แต่ร่างสูงนั้นก็ไม่สะเทือนเลยสักนิด แต่กลับเป็นบดขยี้ริมฝีปากให้แรงขึ้นกว่าเดิม แคดดี้สาวไม่กล้าแม่แต่ลืมตามอง เธอได้แต่หลับตาปี๋ กัดฟันไว้แน่น เธอหายใจไม่ออก ไม่คิดเลยว่าการพาเขามาที่ห้องจะทำให้เธอคิดผิดเช่นนี้ นี่เธอจะต้องมาเจอกับผู้ชายโรคจิตบ้าตัณหาหรือไงกัน
“ช่วยด้วย อื้มมมม!..”
ชายหนุ่มเลื่อนมือมากอดเอวบางเอาไว้แล้วลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังทำให้คัพเค้กสะดุ้งสุดตัวและร้องตะโกนให้คนช่วย เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อยืดตัวบางนั่น คัพเค้กพยายามผลักร่างสูงแต่ก็ไม่สำเร็จ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเรียบเนียน ริมฝีปากก็ยังคงเคล้าคลึงริมฝีปากเล็กอยู่ เขาควานหาตะขอเสื้อชั้นในไม่พบ ริมฝีปากหนาผละออกจากริมฝีปากเรียวบางก่อนจะได้ถามเธอ
“เพราะอะไร คุณถึงไม่ใส่บรา”
“มันเรื่องของฉัน..ปล่อยได้แล้ว”
“คุณคงตั้งใจอ่อยผมละสิ”
“ความคิดของคุณนี่มันช่างโสโครกสิ้นดี คิดได้ยังไงว่าฉันอ่อย”
“แค่คุณให้ผมมาที่ห้อง ผมก็รู้แล้ว”
“หึ!... ปล่อยฉันเดียวนี้นะ”
“ไม่ปล่อย แต่ผมมีข้อเสนอให้คุณ”
“อืมมมม!!.. อย่า!!! ฉันไม่รับขอเสนออะไรทั้งนั้น”
ในตอนนี้แคดดี้สาวต้องรั้งเสื้อตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาถอดออกได้สำเร็จ ในสมองมึนงงไปหมด ฮันส์ลูบไล้ไปเรื่อย ๆ จนร่างบางสั่นสะท้านเมื่อมือหนาเลื่อนต่ำลงไปถึงสะโพก แล้วหญิงสาวก็ร้องครางออกมา
“อื้อ...อย่า!!”
เขาได้จังหวะสอดลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากแล้วจัดการไล้เลียไปตามไรฟันแล้วมาหยอกเย้ากับเรียวลิ้นเล็ก ลิ้นเล็กพยายามหลบเขา แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกสยิวมากขึ้น เขาผลักร่างเล็กไปนั่งบนเตียง หญิงสาวแอ่นหลังขึ้นเพื่อพยายามหลบมือปลาหมึก แต่ก็ทำให้หน้าอกอวบไปเสียดสีกับหน้าอกแกร่งของเขา ฮันส์ครางออกมาอย่างพอใจ
“ปล่อยฉันไปเถอะ ขอร้อง”
“คนอย่างผม อยากได้อะไรก็ต้องได้สิ”
ฮันส์ลากมือสากลงไปยังขาเนียนสวยแล้วลูบไล้ขึ้นมาจนถึงหน้าอกอวบ แคดดี้สาวตกใจอีกครั้งเมื่อมือหนากำลังคลึงเคล้นหน้าอกเธออยู่ แล้วเขาก็ละริมฝีปากลากลงมาหาตามลำคอ เท่านั้นร่างบางก็หมดสติลง
ฮันส์หนุ่มหล่อลูกครึ่งวัย 28 มองดูร่างงามของหญิงสาวที่บัดนี้อ่อนยวบลงมาในอ้อมกอด เขาไม่รู้จะทำยังไงจึงต้องประคองร่างเธอให้ค่อย ๆ นอนลงบนที่นอน จากนั้นเขาจึงหยิบกระเป๋าสะพายของเธอขึ้นมาดู
ถึงวินาทีนี้ ฮันส์ยอมรับจริง ๆ ว่าเขากำลังตื่นเต้น กับภาพที่ปรากฏอยู่ข้างหน้า หญิงสาวร่างงามได้สัดส่วน กำลังนอนหมดสติอยู่บนเตียง เขาไล่มองเรือนร่างของหล่อนอย่างช้า ๆ เรือนร่างของเธอช่างยั่วยวนเขาซะเหลือเกิน ความคิดหื่น ๆ และคิดว่าจะลักหลับเธอแล่นผ่านเข้ามาในหัว
เพียงแค่ดึงเสื้อยืดขึ้นไปด้านบนก็มองเห็นฐานของเต้านมอวบเต่งตึง เต้านมอวบคู่สวยที่ขาวผ่องเป็นยองใยช่างยั่วยวนใจเขาเหลือเกิน
ฮันส์พลางก้มลงไปจูมพิต ยอดถันสีสวยไร้บรา ทรวงอกขาวสล้างเบ่งบานของหล่อนออกมาปรากฏกระจ่างแจ้งเมื่อเขาดึงเสื้อยืดขึ้นไปกองไว้จนเลยพ้นเนื้ออกขาว สติรับรู้ผิดชอบกำลังบอกเขาว่าถ้าเขาล่วงเกินเธอครั้งนี้ เขาจะไม่ได้รับความจริงใจจากเธอเลย
ฮันส์หยุดความพิศวาสเอาไว้แค่นั้น แล้วดึงเสื้อยืดเธอลงมาไว้ที่เดิม เขาเดินเข้าไปในห้องนะและออกมาพร้อมกันผ้าขนหนูเปียกหมาด จากนั้นเขาเริ่มเช็ดตัวให้เธอ
เขาล้มตัวลงนอนทั้งที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว เอาวะ!...แค่นอนกอดก่อนก็ได้เดี๋ยวตื่นมาค่อยว่ากัน
ติ๊ดๆๆๆ
เสียงโทรศัพท์ปลุกให้หนุ่มลูกครึ่งตื่นขึ้นมา เขาลืมตาก็พบว่าหญิงกำลังซุกหาไออุ่น เขาเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าของหญิงสาวแล้วล้วงโทรศัพท์ออกมา เบอร์โทรเข้าโชว์ชื่อที่เธอเมมเอาไว้ว่า
‘ท่านพ่อ’
ท่านพ่อ ฮันส์ตกใจและเขาก็ไม่คุ้นเคยกับภาษาไทยแต่เขาเดาว่าถ้าไม่ใช่พ่อก็ต้องเป็นผู้ปกครองหรือสามีอย่างแน่นอน
“นี่ ยัยเค้ก เมื่อไหร่จะกลับบ้านซะที คอนโดไม่ได้เช่าเอาให้ให้แกไม่กลับบ้านกลับช่องนะ” เสียงตวาดดังลั่นที่ดังโทรศัพท์ของผู้เป็นบิดาทำให้ชายหนุ่มต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างหูตัวเอง
“ขอโทษนะครับ พอดีว่าเค้กหลับอยู่ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ” ฮันส์แกล้งถามไป
ตอนที่ 29 ตอนพิเศษ"คุณชไมพร คุณคิดว่าที่แล้วมาผมคิดผิดหรือเปล่า ที่ให้ลูกไปตีสนิทกับคุณฮันส์" เมธีเอ่ยถามภรรยาขณะนั่งรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน"ไม่หรอกค่ะ ทั้งสองคนอาจเป็นเนื้อคู่กันอยู่แล้วก็ได้ อย่าคิดมากสิคะ""ผมคิดถึงลูกจังเลย""ก็จะยากอะไรล่ะคะ เราก็บินไปหาลูกสิ""ไม่เอาหรอก เกรงใจคุณฮันส์ อีกอย่างสองคนก็เพิ่งแต่งงานกัน""ใช่สิ ขนาดตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ ๆ แม่ฉันมาเยี่ยมคุณยังต้องรีบขับรถกลับไปส่งท่านเลย""เอ่อนั้นสินะ งั้นผมว่าวันหยุดนี้เราไปเที่ยวพักผ่อนกันมั้ย""ก็ดีเหมือนกันนะคะ จะได้เลิกคิดถึงลูกบ้าง"หนึ่งปีผ่านไป“ล็อกประตูหรือยังคะ” เสียงหวานเอ่ยถาม ขณะที่ร่างเล็กถูกสามีหนุ่มจู่โจมอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่หน้าประตู ความร้อนจากมือใหญ่ผ่านผ้าเนื้อดีลายลูกไม้ ตัวหนาที่ตัดเป็นเดรสสั้นคลุมเข่าเอาไว้กันความหนาว ก่อนจะรุกเข้าสัมผัสผิวเนื้อด้านในโดยไม่รั้งรอ เวฑิตาเพ่งกลับไปที่บานประตู เพราะอยากดูให้แน่ใจว่า สามีจอมหื่นล็อกประตูแล้วหรือยัง แต่คนที่กำลังรุกรานกลับไม่ให้ความร่วมมือกันสักนิด“พี่ฮันส์คะ อย่าเพิ่งค่ะ”“อืม..พี่ล็อกแล้ว”“แน่ใจนะคะ” ภรรยาสาวถามซ้
ตอนที่ 25 ตอนจบพอเดินทางมาถึง ฮันส์ก็เริ่มทำตัวเป็นไกด์ที่ดี พาอธิษฐานตาเดินเที่ยวและอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง รวมถึงสะพานหินหกซุ้มโค้งทอดยาวข้ามแม่น้ำเน็คคาร์ ฮันส์พาแฟนสาวเดินข้ามสะพานมา“โห..พี่ฮันส์ปราสาทอยู่บนยอดเขาตรงนั้นสวยมากเลยค่ะ”“นั่นแหละปราสาทไฮเดลเบิร์ก”“ถนนนี้เป็นถนนสายหลักของเมืองเลยนะ และสถานที่ท่องเที่ยวของเมืองส่วนใหญ่ก็ตั้งอยู่ตามสองข้างทางของเมืองเดี๋ยวเราเดินกันไปเรื่อย ๆ ก่อนนะ” สองข้างทางก็ต้องเต็มไปด้วยแหล่งชอปปี้งและของกิน ฮันส์จึงเอ่ยถามเวฑิตาขึ้นมาเพราะรู้ใจว่าหญิงสาวคงอาจจะอยากชอปปิ้งก็เป็นได้“หรือว่าเค้กจะเข้าไปชอปปิ้งก่อน”“อืม..เค้กว่าเราเดินกันก่อนดีกว่าค่ะ เค้กยังไม่อยากได้อะไร”“โอเคครับ งั้นไปกัน”จากนั้นฮันส์จึงเดินจูงมือภรรยาสาวไปเรื่อย ๆ จนเจอกับบุคคลสำคัญหนึ่งท่าน กำลังยืนตัวเขียวอยู่ ฮันส์เห็นหน้าภรรยาสาวที่กำลังยืนงงเล็กน้อย เขาจึงรีบอธิบายให้เธอฟังทันที“นี่เป็นรูปปั้นของ Robert Wilhelm Bunsen เขาเป็นผู้คิดค้นตะเกียง Bunsen ที่ใช้กันในห้องทดลองไง” อธิบายเสร็จฮันส์ก็จูงมือภรรยาสาวเดินกันมาอีกสักระยะหนึ่ง ฮันส์ก็อธิบายให้เวฑตาฟังอีก“ยอดหอนาฬิ
ตอนที่ 24 เมืองแห่งความเซ็กซี่สามเดือนผ่านไปเวฑิตาสอบเข้าเรียนมหาลัยมีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง เธอเรียนเลือกเรียนคณะศิลปศาสตรบัณฑิตการโรงแรมเพื่อจะได้มาต่อยอดธุรกิจของผู้เป็นบิดา และในอีกสองวันมหาลัยก็กำลังจะเปิดภาคเรียน แต่ก็มีเหตุการณ์ที่น่าเศร้าเกิดขึ้นกับแฟนหนุ่มของเธอเสียก่อนพ่อของฮันส์ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เขาจึงต้องกลับเยอรมันด่วน และมาถึงตอนนี้ฮันก็ต้องพูดกับเมธีถึงเรื่องสัญญาที่ตกลงกันไว้เสียที ถึงแม้ว่าเขาจะเคยให้สัญญากับเวฑิตาว่าจะให้เธอเรียนจบมหาลัยเสียก่อนแล้วจึงค่อยแต่งงาน แต่มาตอนนี้เขาต้องกลับไปอยู่ที่เยอรมันเป็นเวลานาน เพราะต้องดูแลกิจการต่อจากบิดาด้วยแล้ว ทำให้เขาคิดว่าจะเดินทางไปมาคงจะไม่สะดวกนัก จึงอยากจะขออนุญาตเมธีเพื่อแต่งงานกับเวฑิตาแล้วพาเธอมาอยุ่ด้วยที่เบอร์ลินซะเลย“คุณพ่อครับ ผมอยากแต่งงานกับเค้ก หลังจากที่ผมเคลียร์เรื่องงานศพของคุณพ่อผมเรียบร้อยแล้ว”“ไม่มีปัญหา...คุณฮันส์”“อีกอย่างหนึ่งครับ ผมอยากให้เค้กไปเรียนต่อที่เบอร์ลินกับผมด้วยจะได้หรือเปล่าครับ”“อันนี้ก็ต้องคุยกันเองนะ ถ้าเค้กตกลงที่จะไป พ่อก็ไม่มีปัญหา”“ขอบคุณครับ”หลังจากฮันส์แต่งงานกับเวฑิตาเ
ตอนที่ 23 แก๊งกาม NCกุ้งนางผวาเผลอร้องครางอีกครั้ง..เธออ้าปากกว้างด้วยความเสียว เสร็จลิ้นสากของมันที่รออยู่แล้ว ลิ้นแทรกวนไปมาในโพรงปากของเธอ เธอเสียวแทบขาดใจ เผลอแลกลิ้นเรียวกระหวัดตอบเพื่อนของแฟนหนุ่มไปนายเปี๊ยกเห็นว่ากุ้งนางมีอารมณ์แล้ว ชายหนุ่มกระแทกดุ้นอันเขื่องเข้าร่างเธออย่างรุนแรง หญิงสาวเสียววาบตรงท้องน้อยแต่ก็ต้องยอมโยกตามใจเขาเพราะนายเปี๊ยกล็อกสะโพกเธอให้โยกขึ้นลงตามใจของเขา แถมก็ยังดูดหน้าอกและยอดปทุมถันของเธอจนหญิงสาวครางไม่เป็นเสียง เขาดูดเธอแรงขึ้นตามจังหวะโยก“โอ๊ย!. อย่ากัดสิ...มันเจ็บนะ เบาๆ หน่อย” นายเปี๊ยกยิ้มที่เห็นเธอมีสภาพร้องครวญครางเช่นนี้ เขาเผลอใช้ความรุนแรงด้วยการกัดยอดปทุมถันของเธอเสียงครางที่โหยหวนของกุ้งนางเพิ่มอารมณ์ให้นายเปี๊ยกอย่างหนักหน่วง มันมีแรงเท่าไหร่เด้งขึ้นไปหาเธออย่างจัง มือก็จับสะโพกเธอไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี จากนั้นนายเปี๊ยกก็เปลี่ยนท่าร่วมรักเขาจับให้เธอนอนหงายตรงพื้นห้องน้ำที่เย็นชื้น ยกขาเรียวพาดไว้ที่บ่าของมัน แล้วกระหน่ำซอยสะโพกสอบอย่างรุนแรงจนแทบสำลักความสุขเสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้องน้ำ ตอนนี้หญิงสาวลดความเจ็บลงไปได้เพราะเธอมีน้
ตอนที่ 22 ใช้หนี้...ด้วยหม้อ NC“พี่ฮันส์ ทำไมเค้กรู้สึกว่าพี่ปล่อยเข้าไป พี่ไม่ได้ใส่ถุงยางเหรอ”“อุ้ย!..พี่ขอโทษ พี่ลืม”“ทำไมพี่ทำแบบนี้ ทำไมพี่เอาเปรียบเค้ก”“เค้ก ๆ ใจเย็น ๆ นะคนดี พี่ขอโทษ”“จะไปไหนเหรอ..ที่รัก?” ชายหนุ่มที่ปล่อยให้เธอได้พักเอ่ยถามเมื่อเห็น หญิงสาวลุกไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมกาย“เค้กจะกลับห้อง!”“ไหนตกลงว่าจะอยู่กับพี่ทั้งคืนไง?” ฮันส์ทำตาคมก็ได้ ทำตาใสก็เป็น เขาถามราวกับว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด"ก็พี่ฮันส์ไม่ทำตามสัญญานี่""เค้กจ๋า พี่ขอโทษนะ อย่าโกรธพี่เลย ถ้าเค้กท้องจริง ๆ รับรองว่าพี่จะแต่งงานกับเค้กให้เร็วที่สุด""พี่ฮันส์เป็นผู้ชายก็พูดได้น่ะสิ""แล้วทำไมล่ะ เค้กไม่อยากใช้ชีวิตกับพี่เหรอ""ก็อยาก แต่ถ้าเค้กท้องตอนเรียนอยู่จะทำยังไงล่ะ""เอาน่า อย่าเพิ่งซีเรียสสิครับ มันมียาตัวหนึ่งทานหลังจากนี้ไม่เกิน 72 ชั่วโมงเค้กก็ไม่ท้องแล้ว""พาเค้กไปซื้อเลยนะ""อืม...ได้สิจ๊ะ สบายใจขึ้นแล้วใช่มั้ย""อืม..""งั้นนอนกับพี่นะครับ..คนดี"“ไม่เอาอะ...เค้กกลัวพ่อจับได้” เวฑิตารีบบอก แต่ฮันก็หว่านล้อมจนสำเร็จ“ไม่เป็นไรหรอก พี่จะยืดอกรักเต็มที่เลย นอนกับพี่นะคนดี” จากนั้นทั้งคู่
ตอนที่ 21 ยสตน NC“พี่ฮันขา เค้กเจ็บคะ โอ๊ย!!” หญิงสาวร้องลั่นด้วยความรู้สึกเจ็บ และเหมือนร่างกายกำลังจะแยกออกเป็นสองส่วนเสียให้ได้ ชายหนุ่มต้องชะงักและคอยปลอบเธอหลายครั้ง จนเวลาผ่านไปสักครู่จึงได้เริ่มใหม่อีกครั้ง“ไม่เป็นไร ใจเย็น ๆ นะคนดี”"ฮื้อ ๆ ๆ" เธอร้องไห้ออกมา จนฮันส์ต้องปลอบเป็นการใหญ่อีกครั้ง“พี่รู้ว่านี่เป็นครั้งแรกของเค้ก ใจเย็น ๆ นะที่รัก เราจะค่อยๆ ไปพร้อม ๆ กันนะ” หญิงสาวไม่ตอบ และเขาก็ไม่อยากให้เกมรักครั้งแรกสะดุด จึงไม่อยากรู้เรื่องราวที่เธอเพ้ออะไรตอนนี้ ฮันส์เอ่ยปลอบใจเวฑิตาอีกครั้ง ก่อนจะหาวิธีหลอกล่อให้หญิงสาวเลิกสนใจกับความเจ็บปวดชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจูบเธออย่างอ่อนโยนพร้อมดันท่อนกายเข้าไปเรื่อย ๆ น้ำหล่อลื่นที่ร่างกายของหญิงสาวสร้างขึ้นมาช่วยทำให้ทุกอย่างราบรื่น เวฑิตาถดกายหนีเล็กน้อยเมื่อถูกคุกคาม แต่เมื่อเขาให้ความอบอุ่นมากพอ เธอจึงเริ่มมั่นใจ“แน่นมากเลยพี่ฮันส์..อย่าเพิ่งขยับนะคะ” เสียงหวานเอ่ยขอหลังจากที่เขาแทรกแก่นกายเข้ามาจนสุดตัว สองร่างหายใจหอบอย่างลุ้นระทึก ฮันส์ใช้ความพยายามอยู่นานจนสามารถเอาน้องชายของเขาเข้าไปข้างในได้สำเร็จ“อื้อ..พี่ฮันขา..เค้กอึด







