Mag-log in“จากไหนก็ช่างแต่กูเอาแรงทั้งหมดของกูมาใช้กับมึงคนเดียว อาส์”ไทเกอร์เดินอุ้มเลโอมาถึงปลายเตียงในห้องนอนเขายืนกระแทกต่อจนอีกฝ่ายส่งเสียงครางไม่หยุดแม้ว่าจะสุขสมไปก่อนแล้ว จากนั้นวางเลโอลงที่เตียงเลโอเองพลิกกายนอนตะแคงบ่งชี้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะต่อด้วยท่าใด แก่นกายร้อนสอดเข้าสุดลำอีกครั้งและสะโพกสอบก็กร
ไทเกอร์ยิ้มร้ายลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะเดินมาช้อนหลังของเลโอ“เจลอยู่ไหน”“ไม่ต้องใช้หรอก”“มึงแน่ใจนะ”“แน่ใจ มึงไม่ทำกูเจ็บหรอกใช่ไหมละ” เลโอเชื่อใจไทเกอร์อย่างล้นเปี่ยมเพราะเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำให้เขาต้องเจ็บตัว หรือเจ็บใจแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมแต่งงานกับคน ๆ นี้“ไม่ กูจะไม่ทำให้มึงเจ็บเ
“มึงนั่นแหละ คิดจะทำอะไร ไม่รู้เหรอว่าทุกอย่างมันมีขั้นตอน” ไทเกอร์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ทำเอาเลโอที่ได้เห็นสีหน้าและได้ยินแบบนั้นก็พลันเกิดความสงสัย“ขั้นตอนอะไร ไม่เข้าใจทำไมต้องมีขั้นตอนอีก ก็จดทะเบียนก็จบแล้วไหมวะ”“มึงไม่รู้เรื่องการแต่งงานเลยหรือไงวะ วันนี้เหมือนเป็นวันแต่งงานของเรา”
ไทเกอร์ดึงเลโอเข้ามาจูบอีกครั้ง ลึกซึ้งกว่าเดิม จนลืมไปเลยว่าพวกเขาอยู่ในออฟฟิศส่วนตัวที่มีกระจกใส ถ้าดันทุรังทำมากกว่านี้ไปอาจจะมีใครคนใดคนหนึ่งเข้ามาเห็นได้ตลอดเวลาแต่ตอนนี้ไทเกอร์ไม่สนใจแล้ว เขาอยากให้ทุกคนเห็น... ไม่สิ เขาอยากให้ธันย์หรือคนอื่นๆ เห็นว่าเลโอเป็นของเขาหลายวันต่อมาครอบครัวของเลโอม
"รู้ใจกูชะมัด พอดีกูไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย" ไทเกอร์ยิ้ม ความหงุดหงิดที่มีตลอดทั้งเช้าหายไปทันทีเพราะแค่ได้เห็นหน้าคนรัก"นี่ไง แซนด์วิชทูน่าที่มึงชอบ กับลาเต้ร้อน" เลโอเอาอาหารออกจากถุง"วันนี้มึงยุ่งมากเหรอ?""ก็นิดหน่อย" ไทเกอร์ตอบ หยิบแซนด์วิชมากัด"แล้วมึงล่ะ? วันนี้ไม่มีประชุมเหรอ?""เพิ่งเสร็จ
ตอนพิเศษบทส่งท้าย NCหลังจากที่เลโอเปิดสำนักงานใหม่ของบริษัททวีวงศ์กรุ๊ปสาขากรุงเทพฯแล้ว การบริหารงานของเลโอก็ประสบความสำเร็จอย่างก้าวกระโดดในระยะเวลาเพียง 6 เดือน สามารถปิดดีลงานได้หลายโครงการจนต้องมีการปิดรับดีลใหม่เพื่อทำงานที่รับมาแล้วให้มีมาตรฐานที่สุด และยังสามารถดีลกับบริษัททัวร์ทั้งนักท่องเท
และแล้ว ไทเกอร์และเลโอก็เหลือเพียงลำพัง ในบ้านพักกลางป่า แสงไฟจากเตาฟืนสาดส่องให้เห็นเงาของทั้งสองคนบนผนังไม้ ความเงียบกลับมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนตกหนักบนหลังคาและเสียงไม้ในเตาฟืนที่ลุกไหม้แตกเปรี๊ยะเป็นระยะ"คงต้องค้างที่นี่คืนนี้แน่ๆ" ไทเกอร์พูดทำลายความเงียบ พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนยังคงตกห
สามวันผ่านไปอย่างอึดอัดหลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น เลโอทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงการอยู่ตามลำพังกับไทเกอร์ เขามาถึงที่ประชุมในนาทีสุดท้าย รีบออกทันทีที่ประชุมเสร็จ และอ้างว่ามีงานเร่งด่วนทุกครั้งที่ไทเกอร์พยายามขอคุยเป็นการส่วนตัวไทเกอร์นั่งอยู่ในห้องทำงานชั่วคราวที่บริษัททวีวงศ์กรุ๊ปจัดให้ สายตาจ้องท
"ห้าปี..." เลโอพึมพำเบาๆ "ไม่คุ้มเลย..."ไทเกอร์ยกใบหน้าขึ้นมอง ประสานสายตากับเลโอ ก่อนจะจูบอีกครั้ง คราวนี้อ่อนโยนกว่าเก่า ชุ่มฉ่ำด้วยความรู้สึกที่ทั้งคู่เก็บซ่อนไว้มานาน"คืนนี้ยังไม่จบ..." ไทเกอร์กระซิบ ลิ้นเลียริมฝีปากบางของเลโอ"กูต้องการมากกว่านี้...มึงต้องการมากกว่านี้..."ไทเกอร์ไม่รอให้เลโอ
"ขอบใจนะ..." เลโอพึมพำ"ไม่เป็นไร" ไทเกอร์ตอบพลางเคลื่อนตัวลงนั่งยองๆ เพื่อถอดรองเท้าให้เลโอ "ยกเท้าขึ้น" เลโอทำตาม ไทเกอร์ค่อยๆ ถอดรองเท้าและถุงเท้าออกวางไว้ข้างเตียง"สบายขึ้นไหม?" ไทเกอร์ถาม"ร้อน..." เลโอส่ายหน้า"เดี๋ยวกูช่วย" ไทเกอร์ลุกขึ้นและค่อยๆ ช่วยถอดเสื้อสูทของเลโอออก ตามด้วยการปลดกระดุม



![นายบำเรอของมาเฟีย [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



