NoahZen ตั้งครรภ์กับโนอาห์

“เซนมันไปทางนายแล้ว!” เสียงตะโกนบอกลั่นขณะที่สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ลักษณะคล้ายแมงมุมกำลังมุ่งหน้าไปยังชายหนุ่มคนหนึ่ง

เขาคนนั้นยืนนิ่งในมือถือปืนสั้นสีดำสนิท แขนตั้งตรงจับปืนตั้งมั่น ดวงตาสีน้ำตาลจับจ้องสัตว์ประหลาดที่กำลังมุ่งหน้ามา

ปัง! ปัง!

กรีซซซซซ

เสียงปืนและเสียงร้องของสัตว์ประหลาดดังประสานเสียดแทงหู เซนยังไม่หยุดเพียงแค่นั้นเขาพุ่งกระโดดเข้าหามัน หลบหลีกเส้นใยที่ถูกยิงออกมาจากนั้นใช้ปืนยิงเข้าลูกตา ส่วนอีกมือหยิบดาบสีเงินด้านหลังแทงเข้าที่กลางหัว

เสียงร้องโหยหวนของแมงมุมดังเขย่าเส้นประสาทจนเซนต้องกัดฟัน มันดิ้นบ้าคลั่งพยายามสะบัดออกไป ทว่าธนูหลายลูกจากทิศทางหนึ่งพุ่งแทงลูกตามันอีกข้าง พร้อมกับกลุ่มคนที่กระหน่ำอาวุธมากมายตัดขาของมันจนขาดกระเด็น

เซนอาศัยโอกาสนี้คว้านดาบลงลึกกระทั่งเจอคริสตัลสีส้มจึงรีบดึงแล้วกระโดดหนี จากนั้นหนึ่งในกลุ่มจึงปิดฉากด้วยปืนไฟที่ทำให้มันดิ้นตายในกองเพลิง

“วู้ววว สุดท้ายก็ได้ย่างสักที” เจ้าของผลงานถอดแว่นสีดำออกอย่างมาดเท่

“โรแบร์โตปืนไฟนายยังทำอาหารได้ดีเช่นเคย” เสียงเอ่ยชมของอเล็กซ์ดังขึ้น เขาคือชายที่อายุมากที่สุดและเป็นหัวหน้ากลุ่มแซฟไฟร์แห่งนี้ที่มีสมาชิกทั้งหมดเพียงหกคน

“หัวหน้าให้รางวัลผมหน่อยสิ ขอโบนัสเยอะ ๆ”

“ฉันก็อยากให้นะ แต่ขึ้นอยู่กับรัฐบาล”

“โรแบร์โตนายยังกล้าขออีกเหรอ เซนทำงานหนักกว่านายอีก” มิกะสาวผมสั้นหน้าม้าสะพายธนูอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเอือมเมื่อเอ่ยถึงพฤติกรรมของเพื่อนในกลุ่ม

“ครับ ๆ คุณหนูผมผิดไปแล้ว”

มิกะก็ยิ้มแล้วเดินมาหาเซน “เซนนายเยี่ยมยอดเช่นเคยเลยนะ ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเมิร์ซ!”

ประโยคสุดท้ายทำให้ทั้งกลุ่มสีหน้าเปลี่ยนจนหญิงสาวผมยาวท่าทีเย็นชาต้องเอ่ยปราม

“มิกะ” พอได้ยินเสียงของฮุ่ยเหมยที่เอ่ยขัดจึงทำให้เธอรู้ตัวว่าไม่ควรพูดแบบนี้ออกไป

“ขะ…ขอโทษนะเซนฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เซนยิ้ม “ไม่เป็นไร…ที่จริงฉันไม่อยากให้ทุกคนต้องระวังคำพูดเรื่องเมิร์ซ…ฉันภูมิใจในสายเลือดของตนเองไม่ต้องกังวลหรอก”

โรแบร์โตเดินมาหาแล้วตบบ่าเบา ๆ “นายนี่เป็นคนดีจนฉันคิดว่ามิกะเป็นคนชั่วไปแล้วนะเพื่อน”

“โรแบร์โต!”

“ฮะ ๆ ๆ มีอะไรยัยตัวเล็ก”

“เอาล่ะ ๆ พวกนายเลิกทะเลาะกันได้แล้ว” อเล็กซ์ถอนหายใจจากนั้นสั่งให้ทุกคนไปช่วยซอจุนที่กำลังย่างขาแมงมุม

“หอมจริง ๆ เลย ฮุ่ยเหมยไปกินมันกันเถอะ”

เซนเดินไปหาหัวหน้าแล้วยื่นคริสตัลลักษณะคล้ายเพชรขนาดเล็กกว่าฝ่ามือให้

“มันเป็นสีส้มสินะ” อเล็กซ์มองเล็กน้อยแล้วเก็บลงในนาฬิกาข้อมือซึ่งมันเปรียบเสมือนหลุมดำที่สามารถใส่ของชิ้นใหญ่ได้หลายชิ้นและนำออกมาได้เท่าที่ต้องการ

“หัวหน้า! เซน! ยืนกันทำไมมาย่างมันเร็วเข้า!” โรแบร์โตกวักมือขณะที่กำลังเป่าเนื้อร้อน ๆ ให้ซอจุน

“ไปกันเถอะ” อเล็กซ์เดินไปตามคำเรียก

เซนเหม่อมองพวกเขาที่กำลังช่วยกันย่างขาแมงมุมอย่างกระตือรือร้น ทุกคนคือมนุษย์ธรรมดาส่วนตนเป็นมนุษย์ที่มีสายเลือดเมิร์ซ

เมื่อหลายร้อยปีก่อนโลกที่สงบสุขจู่ ๆ ก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อมีอุกกาบาตพุ่งตกลงมาพร้อมกับนำสารบางอย่างที่ไม่เคยค้นพบมาก่อนก่อเกิดมหันตภัยร้ายแรงต่อโลก

สัตว์ทั่วไปถึงเก้าในสิบส่วนกลายเป็นสัตว์ประหลาดซึ่งต่อมามันถูกเรียกว่ามอนสเตอร์ พวกมันไล่ล่าฆ่ามนุษย์นับล้านในพริบตา ในตอนที่ความหวังแทบสิ้นคนกลุ่มหนึ่งกลับมีพลังขึ้นมา พวกเขาถูกเรียกว่า ‘โนเบิล’ ผู้ที่มีพลังและความสามารถเหนือมนุษย์

แต่นอกจากกลุ่มผู้เหนือมนุษย์ที่ถือกำเนิดแล้ว กลับมีสิ่งที่ผิดแผกตรงข้ามที่ทำให้มนุษย์ทั่วไปไม่ยอมรับ ทั้งเกรงกลัวและรังเกียจนั่นก็คือ ‘เมิร์ซ’ ครึ่งมนุษย์และสัตว์ ที่อ่อนแอ

ในตอนแรกพวกเขาถูกไล่ฆ่าแต่เมื่อยืนหยัดว่ายังมีสติสัมปชัญญะเหมือนมนุษย์ทุกอย่าง การถูกฆ่าตายจึงหยุดลงแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นที่รังเกียจอยู่ดี แต่นั่นก็เป็นเรื่องในช่วงแรกที่โลกเพิ่งเปลี่ยนแปลง

เพราะตั้งแต่ตอนนั้นก็ผ่านมาหลายร้อยปีแล้ว เมิร์ซไม่ได้ถูกรังเกียจเหมือนตอนแรกแต่มนุษย์บางคนยังไม่ค่อยยอมรับนัก เพราะกลัวว่าวันหนึ่งจะหันไปให้ความร่วมมือกับมอนสเตอร์  จึงทำให้เมิร์ซส่วนใหญ่เลือกที่จะหลีกหนีผู้คน

เซนเดินไปหาพวกเขาที่กำลังดื่มเบียร์ใช้เนื้อแมงมุมเป็นกับแกล้ม

"เซนมาดื่มหน่อย" โรแบร์โตยื่นเบียร์ให้

เขารับไว้แล้วนั่งลงข้าง ๆ

“หัวหน้าจบงานนี้พวกเราก็ได้พักผ่อนแล้วใช่ไหมคะ” มิกะตาเป็นประกายเพราะทุกคนทำงานหนักมาสองสัปดาห์ไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว

“แน่นอน…จบงานนี้เราจะหยุดพัก…ถ้าไม่มีงานด่วนมาอีกนะ”

“เฮ้อ…พวกเขาใช้งานเราหนักเกินไปหรือเปล่า คิลเลอร์ใช่ว่าจะมีแค่กลุ่มแซฟไฟร์ของเราเท่านั้น เขตสี่สิบแปดมีตั้งยี่สิบกลุ่มแต่เหมือนเราจะถูกใช้อย่างกับเป็นทาสกลุ่มเดียว” โรแบร์โตกระดกเบียร์จนหมดจากนั้นรินจนเต็มอีกครั้ง

“ก็เพราะพวกนายทำงานได้ดี” พูดพลางกดปุ่มนาฬิกาจากนั้นคริสตัลมากมายหลากสีตั้งแต่สีเหลืองไปจนถึงสีแดงก็ถูกนำออกมาวางไว้ตรงหน้า ทุกคนก็ตาเป็นประกาย

“หัวหน้านี่พวกเราหาได้มากขนาดนี้เลยเหรอ” มิกะหยิบมันออกมาดูอย่างตื่นเต้น