องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์

ปีพุทธศักราช ๒๔๙๐ ห้วงเวลายามสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงพัดพาเข้ามาเหนือผืนแผ่นดินไทย แม้เสียงปืนใหญ่จากสงครามโลกครั้งที่ ๒ เพิ่งสงบลงไปไม่นาน ทว่า ณ อีกฟากหนึ่งของโลก อุดมการณ์ที่แตกต่างกำลังปะทะกันอย่างเงียบเชียบ ก่อเกิดเป็นคลื่นใต้น้ำส่งผลสะเทือนมาถึงดินแดนไทยที่เพิ่งฟื้นตัวจากบาดแผลของความขัดแย้งใหญ่

๑ ปีหลัง ‘สงครามเย็น’ ปะทุขึ้น ‘อุดมการณ์คอมมิวนิสต์’ กำลังแผ่ขยายอิทธิพลในภูมิภาค ในทางตรงกันข้าม ‘อุดมการณ์เสรีนิยม’ ซึ่งนำโดยชาติตะวันตกก็เริ่มไหลบ่าเข้ามาพร้อมกับแนวคิดทุนนิยมที่ปะปนกับความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจและกำลังทหาร

ภายในประเทศไทยเองนั้นพึ่งผ่านความระส่ำระสายมาได้ไม่นานนัก เนื่องจากเมื่อปีกลายเกิดรัฐประหารโดยคณะทหารแห่งชาติ ซึ่งมาพร้อมคำประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยฉบับชั่วคราวที่แก้ไขนับครั้งไม่ถ้วน ต่อด้วยการรัฐประหารเงียบซึ่งเป็นเส้นทางการกลับมาของ ‘จอมพล’ อดีตนายกรัฐมนตรีเมื่อกลางปีนี้

ด้วยเหตุดังกล่าวบรรยากาศทางการเมืองในพระนครจึงอึมครึม และแฝงไปด้วยความเปราะบาง มีสายตาจากมุมอับ สอดส่องไปมาราวกับจะค้นหาเงาที่มองไม่เห็นของภัยคุกคามที่กระซิบกระซาบอยู่ตามวงสนทนาลับ ๆ หรือบทความในหนังสือพิมพ์ซึ่งถูกอำพรางอย่างเข้มงวด 

กระนั้นชาวสยามหาได้ยี่หระต่อความขัดแย้งไม่ ยิ่งเงินทองนับวันช่างหายากขึ้นทุกที ระหว่างปัญหาระดับประเทศ กับอาหารสามมื้อต่อวัน คนเป็นแรงงานย่อมรู้ดีว่าควรให้ค่าแก่สิ่งใดมากกว่า ด้วยสภาพเช่นนี้เองชีวิตของประชาชนจึงต้องดำเนินต่อไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

แสงโคมระย้าจากหลอดไฟดวงเล็กที่ห้อยอยู่กลางร้านยังคงส่องสว่างเรืองรองบนเก้าอี้มากมายซึ่งยังไม่ถูกเก็บ ชายหนุ่มตาเล็กหยีร่างสันทัด ผิวเกรียมแดดกวาดมองไปรอบร้านอย่างถี่ถ้วน พลางใช้ผ้าหมาดน้ำเช็ดถูโต๊ะไม้เนื้อแข็งอายุหลายสิบปีทีละตัวอย่างพิถีพิถัน โดยมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำยาทำความสะอาดผสมผสานกับกลิ่นชาที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศลอยปะทะจมูกเป็นระยะ

ภายนอกร้าน แสงตะวันยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแรงลงทอดเงายาวทาบทับลงบนพื้นถนนดินแดงที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง เสียงรถลากและรถสามล้อถีบที่ผ่านไปมายังคงดังแว่วผสานกับเสียงจอแจของผู้คนที่กำลังเร่งรีบกลับบ้านเรือนท่ามกลางซอยเยาวราช

ชั้นวางของที่เคยเต็มไปด้วยขวดโหลใส่ขนมเปี๊ยะ ขนมงาและขนมลูกกวาด บัดนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงร่องรอยของเศษน้ำตาลที่ยังคงหลงเหลืออยู่เป็นหย่อม รวมไปถึงหม้อไหจานชามกองพะเนินในครัวใหญ่จากการต้อนรับลูกค้ารอบสุดท้ายของวัน

“เอ้า! ร้านปิดแล้วเหรอ”

“จ้ะ พอดีของหมดก่อน”

สุภาพสตรีมีอายุในชุดภูมิฐานสวมส้นสูงเดินผ่านป้าย ‘วิภาโภชนา’ เข้ามากะจะนั่งทานอาหารจีนแต้จิ๋ว ฝีมือลูกชายเจ้าของร้านเป็นรางวัลปิดท้ายของสัปดาห์ ทว่ากลับต้องมายืนเคี้ยวแห้วแทนเสียอย่างนั้น

“เห็นปลื้มกลับมาแล้วฉันเลยอยากมานั่งกินสักหน่อย”

“พี่พูดแบบนี้ป๊าผมคงน้อยใจแย่”

ชายหนุ่มคู่สนทนายกยิ้มหวานมอบแด่พี่สาวคนขยัน กระนั้นจะให้เจ้าหล่อนกลับไปมือเปล่าก็เสียดายแย่ จึงขอเวลาเธอสักครู่เพื่อเดินไปหลังครัว ก่อนจะกลับมาพร้อมขนมหวานถุงน้อย

“ฉันกำลังหัดทำขนมตัวใหม่ พี่ลองเอาไปกินสิ แล้วครั้งถัดไปกลับมาให้ความคิดเห็นด้วยนะจ๊ะ”

“ชิ้นนี้เท่าไรเหรอ?”

“ผมให้ ไหน ๆ พี่อุตส่าห์มาแล้ว”

“แหม ปลื้มก็”

หญิงเจ้ารับไปก็ดีอกดีใจที่มาไม่เสียเที่ยว ไหนเด็กคนนี้ยังเรียกเธอว่าพี่อีก เอาอกเอาใจลูกค้าเก่งแบบนี้จะให้เธอตัดขาดจากร้านนี้ไปได้อย่างไร ว่าแล้วเจ้าหล่อนจึงขอตัวลาด้วยสัญญาว่าจะกลับมาเยือนร้านอีก