ตอนที่ 9

9

“ใครอยู่แถวนี้เอาเหล้ามาสิ” เสียงเอะอะโวยวายไร้สติของผู้เป็นใหญ่ในไร่ส่งเสียงเรียกหาเครื่องดื่ม ซึ่งในบริเวณนี้มีแค่เธออยู่ เพราะคนอื่นดูเหมือนจะลงจากเรือนหลังนี้ไปแล้ว

“พ่อเลี้ยงคะ พอเถอะค่ะ” และอะไรก็ไม่ทราบดลใจให้เธอเดินเข้าไปห้ามเขา เป็นอีกครั้งที่เธอไม่เจียมตัวเอง เขาสั่งให้เธอออกไปยืนหน้าบ้านท่ามกลางความหนาวเหน็บ

เพล้ง

แก้วเหล้าถูกปามายังที่เธอยืนอยู่เฉียดขาเธอไปเล็กน้อย จนทำให้ร่างเล็กบางของเธอถึงกับสะดุ้งตกใจในอารมณ์รุนแรงของเขาในเวลานี้

“ไปเอาเหล้ามาให้ฉันเดี๋ยวนี้” ตอนนี้พ่อเลี้ยงหนุ่มหล่อครองสติไม่ได้เสียแล้ว เขาไม่ได้แตะแอลกอฮอล์ประสบอุบัติเหตุเพราะต้องรักษาตัวเตรียมพร้อมสำหรับการรักษา แต่วันนี้ความเสียใจทำให้เขาต้องพึ่งพามันจนทำให้เขาเมามายไร้สติ มองคนตรงหน้าอย่างโกรธเคือง

“พ่อเลี้ยงเมาแล้วนะคะ” อิงไออุ่นเธอยังพยายามที่จะช่วยเหลือเขา เดินใจกล้าเดินเข้าไปใกล้ ๆ เขา หวังจะพาเขาเข้าไปนอน

“อย่ามายุ่ง เด็กแก่แดดอย่างเธอคงอยากได้ฉันสินะถึงสลับมาเป็นเจ้าสาวแทนคนรักของฉัน” เพราะในอดีตคนรักของเขาเคยบอกว่าเด็กคนนี้ใจแตกหนีตามผู้ชายไป และยังสำส่อนมั่วใจแตก ที่บ้านจึงไม่ให้เรียนหนังสือ เพราะพฤติกรรมใจแตก นี่คือสิ่งที่เขาได้ยินจากคนรักของเขา

“คุณคิดว่าฉันจะแย่งคนรักพี่สาวตัวเองงั้นเหรอคะ”

“ใช่ เพราะเธอมันเด็กใจแตกอย่างพี่เธอบอกไง ใจแตกจนพ่อแม่ไม่ส่งเรียนเพราะติดผู้ชายกลัวท้องไม่มีพ่อไงล่ะ” ประโยคที่คนเมาพูดออกมาทำให้อิงไออุ่นหยุดคิดไปชั่วครู่ นี่พี่สาวเธอเล่าขานเธอกับคนอื่นขนาดนี้เลยเหรอ ใส่ร้าย กล่าวหาเธอว่าใจแตกทำให้คนอื่นมองเธอไม่ดี เธอเข้าใจว่าคนเหล่านี้ไม่ชอบเธอตั้งใจเหยียบย่ำให้เธอจมดินเพราะเธอเป็นลูกเด็กในบ้านของผู้เป็นบิดา แต่ไม่คิดว่าจะใส่ร้ายเธอมากมายขนาดนี้

เวลานั้นคนที่เมามายแทบไร้สติก็คอพับคออ่อนบนรถวิลแชร์ เธอหันซ้ายหันขวาดูว่าคนของเขาอยู่บริเวณนี้หรือเปล่า แต่กลับไม่เห็นใครสักคน ซึ่งคงต้องเป็นเธอที่จะต้องพาเขาเข้าไปด้านใน คนดูแลเขาคงคิดว่าตอนนี้เป็นหน้าที่ของเธอไปแล้วละมั้งถึงปล่อยให้เขาไว้เช่นนี้

เธอเข็นรถวิลแชร์ที่มีคนร่างใหญ่คอพับคออ่อนเข้าไปในบ้านอย่างทุลักทุเลเพราะกลัวว่าเขาจะตกลงมา เธอพาเขาไปยังห้องนอนชั้นล่างที่มีไว้สำหรับเขาโดยเฉพาะที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้

เธอเข็นเขามาใกล้ ๆ เตียง เพื่อจะประคองเขาให้นอนบนเตียง แต่เมื่อดูขนาดตัวเธอกับขนาดตัวเขาแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าจะแบกเขาไหวได้อย่างไร

“พ่อเลี้ยงเป็นอะไร” และเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นเมื่อผู้ช่วยของเขาเดินเข้ามา ราวกับสวรรค์โปรด

“คุณพิภพคะ ช่วยหนูประคองพ่อเลี้ยงขึ้นเตียงหน่อยค่ะพ่อเลี้ยงเมาจนหลับคาวิลแชร์” ใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์หันมาขอความช่วยเหลือจากลูกน้องของเขาราวกับว่าเป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องดูแลเขาและขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ทั้ง ๆ ที่เธอพึ่งเข้ามาและคนที่ดูแลพ่อเลี้ยงมาก่อนก็เป็นลูกน้องเขาเอง

“เดี๋ยวผมจัดการเอง คุณไปเตรียมผ้ามาเช็ดตัวให้พ่อเลี้ยงเถอะ”

“หนูเหรอคะ”

“ใช่ นับจากนี้ไปจะเป็นหน้าที่ของเธอที่ดูแลพ่อเลี้ยง เมื่อเธอแต่งงานเข้ามาแล้วก็ต้องดูแลพ่อเลี้ยงตลอดเวลาและต้องทนกับอารมณ์พ่อเลี้ยงให้ได้ไม่ว่าพ่อเลี้ยงจะโมโหร้ายยังไงก็ตาม”

“หนูต้องทำและต้องอดทนใช่ไหมคะ เพราะตอนนี้หนูก็ไม่มีที่ไปแล้ว ทางนู้นไม่ให้หนูกลับไปแล้ว” แต่ถึงให้กลับเธอก็ไม่มีทางกลับไปอย่างแน่นอน ไม่มีทาง

“ดูแลพ่อเลี้ยงให้ดี” นี่คือคำพูดของผู้ช่วยของเขาที่เอ่ยกับเธอ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนส่วนตัวของพ่อเลี้ยง ทิ้งให้หญิงสาวที่แต่งงานเข้ามาเป็นภรรยาได้ทำหน้าที่ ที่เหลือต่อ ซึ่งอิงไออุ่นก็ได้แต่มองตามคนผู้นั้น ก่อนจะเบนสายตามามองคนที่นอนบนเตียงอย่างไร้สติ

เด็กสาววัยยี่ย่างสิบเอ็ด มองพ่อเลี้ยงผู้น่าเกรงขาม ถูกขนานนามว่าเป็นพ่อเลี้ยงที่หล่อเหลาที่สุดในเมืองเชียงใหม่ เขาเป็นที่ฮือฮาของสาว ๆ แต่สุดท้ายพี่สาวต่างมารดาก็ได้เขาไปครอบครอง ทั้งคู่เหมาะสมกันมาก แต่เมื่อหนึ่งปีที่ผ่านมาจากคนเพียบพร้อมทุกอย่างกลับกลายเป็นคนขาพิการเดินไม่ได้ สายตาอ่อนไหวใสซื่อของอิงไออุ่นมองคนบนเตียงอย่างสงสาร เธอรู้ว่าเขาผู้นี้รักพี่สาวต่างมารดาเธอมาก แต่ตั้งแต่วันที่เขาประสบอุบัติเหตุจนขาพิการเดินไม่ได้ พี่สาวของเธอก็ไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียว เพราะพี่สาวของเธอมีหนุ่มมากมายมาติดพัน แต่ที่ยังคบหากับเขาอยู่เพราะเงิน เพราะเขามีเงินและพร้อมให้พี่สาวเธอได้ทุกอย่าง

วันที่รู้ว่าพี่สาวจะแต่งงานกับพ่อเลี้ยงคนนี้ เธอยังคิดว่าเป็นไปได้อย่างไร เพราะเวลานั้นพี่สาวมีลูกชายร้านทองมาติดพัน ไหนจะลูกชายนักการเมืองดังอีกด้วย

แต่วันนี้เธอรู้เหตุผลของงานแต่งแล้วว่าพี่สาวและครอบครัวนั้นหวังเอาเงินค่าสินสอดนับร้อยล้านและให้เธอเข้าพิธีแทน นี่คือสิ่งที่พวกเขาวางแผนกันมานานแล้ว เธอรู้สึกละอายใจเสียจริงกับคนที่บอกว่าตัวเองสูงส่ง

“หลิวสงสารพ่อเลี้ยงนะคะ ถูกพวกเขาหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า” เสียงใสเอ่ยกับพ่อเลี้ยงหนุ่มอย่างเห็นใจ ก่อนจะเดินเข้าไปเช็ดตามตัวให้เขาเพื่อให้เขาหลับสบาย

แม้ว่าเขาจะอยู่กับไร่กับสวน แต่พ่อเลี้ยงคนนี้มีรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา สีผิวอาจจะคล้ำไปเสียหน่อยเพราะคงตากแดด ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นลูกคุณหนูที่หันมาทำไร่หรือเปล่า อันนี้เธอก็ไม่ทราบ เพราะตั้งแต่จำความได้ ไร่ภูภูมิก็มีมาเนิ่นนานแล้ว

ด้วยความที่เธอไม่ได้ออกไปไหน จึงไม่รู้รายละเอียดโลกภายนอกเสียเท่าไหร่ การศึกษาก็ไม่ได้เรียน เรียนจบแค่มอสามเพียงเพราะพี่สาวต่างมารดาของเธอไม่อยากให้เธอได้ดีกว่า จึงกดขี่ข่มเหงเธอให้อยู่บ้านคอยรับใช้

บางครั้งก็จะติดตามพี่สาวมาที่ไร่นี้เพื่อมาดูแลหรือเรียกง่าย ๆ ก็คือมาเป็นคนใช้นั่นแหละ

“ฟ้า กลับมาหาภูมินะ ฟ้าอยากได้อะไรภูมิจะให้หมดทุกอย่างเลย”

เสียงละเมอของคนเมาไร้สติเพ้อหาคนรักที่ทิ้งเขาไป ซึ่งอิงไออุ่นก็ได้ยินอย่างชัดเจน และก็ได้แต่ทอดถอนหายใจ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่คิดเสียทีว่าคนหอบเงินหนีงานวิวาห์ไปแล้ว ยังเพ้อหาอยู่ได้ และยังกล่าวโทษว่าเธอเอาพี่สาวไปซ่อนและปลอมตัวแต่งงานแทน เธอนี่นะเหรอจะทำอะไรคนพวกนั้นได้