ตอนที่ 8

8

“โอ๊ย!”

“บอกมาอิงฟ้าอยู่ไหน” เมื่อมาที่ห้องอยู่ตามลำพังกับเด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเอ็นดูเธอ เพราะเธอนั้นติดตามคนรักเข้ามาอยู่ที่นี่ในช่วงที่คนรักเขามาอยู่กับเขาในไร่แห่งนี้โดยมีเด็กคนนี้มาดูแล แต่ตอนนี้ความหน้ามืดตามัวต่อความรักที่มีต่อว่าที่เจ้าสาวของเขา เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาหลอกตัวเองว่าเธอไม่ได้เป็นคนคิดที่จะหนีเขาจะต้องมีใครบงการแน่นอน และอาจจะเป็นคนที่สวมชุดเจ้าสาวแทนเธออยู่

เขาโยนสิ่งของใกล้มือใส่ไปยังร่างเล็กอย่างไม่ออมแรงแม้ร่างกายเขาจะเดินไม่ได้ แต่เขาก็ยังสามารถใช้มือโยนสิ่งของตามอารมณ์โกรธของตัวเองได้ ตอนนี้ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและพร้อมจะทำลายล้างคนตรงหน้าที่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน ราวกับว่ายอมให้เขาทำร้ายเพื่อชดเชยสิ่งที่ครอบครัวเธอทำกับเขา แม้จะไม่ใช่ความผิดของเธอเลยก็ตาม

“หนูไม่ทราบจริง ๆ ค่ะว่าคุณฟ้าไปไหน”

“ตอแหลถ้าเธอไม่ทราบเธอจะเข้าพิธีใส่ชุดเจ้าสาวแทนฟ้าได้ยังไง บอกมาใครสั่งเธอแล้วเอาฟ้าไปไว้ที่ไหน” แม้เขาจะถูกเจ้าสาวทอดทิ้งในวันแต่งงานแต่เขาก็ยังกล่าวหาคนอื่นโดยไม่คิดว่าคนที่เขารักนั่นแหละจะเป็นคนจัดการเองทั้งหมด

“ก็คุณฟ้าเขาหนีพ่อเลี้ยงไปไงคะ หนูเลยต้องมาแต่งงานกับพ่อเลี้ยงแทน เขาหลอกเอาเงินค่าสินสอดไป”

“ฟ้าเขารักฉัน เขาไม่มีวันหนีฉันไปเด็ดขาด”

“พ่อเลี้ยงควรอยู่กับความเป็นจริงนะคะ คุณฟ้าเขาไม่ได้อยากแต่งงานกับพ่อเลี้ยงที่ขาพิการแบบนี้”

“เธอโกหก”

“โอ๊ย หนูเจ็บนะคะ” แม้เขาจะเดินไม่ได้แต่เขากลับสามารถเลื่อนวิลแชร์มาบีบแขนเธอได้อย่างรวดเร็วจนแขนเธอเกิดรอยแดง แต่เธอก็ไม่คิดจะผลักหนีเพราะเจ็บแค่นี้มันน้อยกว่าที่เธอเจอจากคนใจร้ายพวกนั้น

“เจ็บเหรอ ฉันจะทำให้เธอเจ็บมากกว่านี้อีก” พ่อเลี้ยงภูภูมิมองเด็กสาวอย่างไม่พอใจ สายตาแข็งกระด้างที่ใช้มองเต็มไปด้วยความโกรธเคืองและต้องการแผดเผาให้มอดไหม้ หากเขาไม่พิการ เขาคงไม่อยู่ในสภาพเช่นนี้

“แต่ถึงยังไง วันนี้หนูก็แต่งงานกับพ่อเลี้ยงแล้ว ฉะนั้นหนูคือภรรยาของพ่อเลี้ยง”

“นี่สินะ เด็กใจแตกอย่างเธอวางแผนเพื่อจับฉันสินะ”

“หนูไม่ได้อยากจับพ่อเลี้ยง แต่เพราะพวกเขาต้องการให้หนูมาแต่งงานกับพ่อเลี้ยงแทนคุณฟ้า ในเมื่อตอนนี้หนูเป็นเมียพ่อเลี้ยงแล้ว พ่อเลี้ยงต้องรับผิดชอบหนูเพราะแขกในงานเป็นพยานว่าพ่อเลี้ยงแต่งงานกับหนูไม่ใช่ลูกสาวนายกคนดังคนนั้น” และเด็กสาววัยยี่สิบย่างยี่สิบเอ็ดก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอม เธอหนีไปไหนไม่ได้แล้ว หนทางที่เธอจะรอดพ้นคือการอยู่ที่นี่และหนทางที่เธอจะเอาชนะคนพวกนั้นได้คือการเป็นเมียพ่อเลี้ยงให้เขายอมรับเธอให้ได้ ในเมื่อพวกเขาเหล่านั้นปล่อยเธอออกมาเอง เธอก็จะทำให้คนพวกนั้นเห็นว่าคนอย่างเธอที่ถูกกลั่นแกล้งจะทวงความยุติธรรมและเผยธาตุแท้ของครอบครัวใจบุญผู้มีความเมตตาเหล่านั้นให้ได้

“เธอมันเด็กใจแตกอย่างที่ฟ้าบอกจริง ๆ สินะ ชอบจับผู้ชาย มั่วจนถูกจับขังในบ้าน ไร้การศึกษา”

“เหรอคะ คุณฟ้าบอกพ่อเลี้ยงแบบนั้นเหรอคะ เป็นคนรักของพ่อเลี้ยงมากกว่าที่ทำเช่นนี้” อิงไออุ่นรู้ดีว่าพี่สาวต่างมารดานั้นไม่ได้คบกับพ่อเลี้ยงคนนี้คนเดียว มีผู้ชายมากมายที่มารับมาส่งพี่สาวของเธอยิ่งพักหลังมานี้คนที่มาส่งพี่สาวนั้นดูจะรวยพอสมควร

“เด็กตอแหลอย่างเธอ กล้าใส่ร้ายคนรักของฉันงั้นเหรอฮะ!” มือหนาบีบไปที่แขนเรียวเล็กจนแทบจะหัก เพราะแขนของเธอนั่นบอบบางมาก ราวกับคนขาดสารอาหาร จะบอกว่าขาดสารอาหารก็น่าจะได้ เพราะในหนึ่งวันเธอได้ทานอาหารเพียงมื้อเดียวจากบ้านหลังนั้น และอาหารที่ทานคืออาหารเหลือจากในครัวที่เรียกว่าเป็นเศษอาหารมากกว่า สัตว์เลี้ยงในบ้านยังทานอาหารดีกว่าเธอและมารดาเสียอีก ความใจดำของคนตระกูลนี้มันฝังในซอกหัวใจแผ่ไปทุกอณูจนกลายเป็นความแค้น

“หนูไม่ได้ใส่ร้ายค่ะ หนูพูดจริงและมีอีกมากมายที่พ่อเลี้ยงควรเปิดหูเปิดตาเสียที เสียเงินตั้งมากมายเพื่อผู้หญิงคนเดียว”

“นี่เธอหุบปากและออกไปข้างนอก ถ้าฉันไม่สั่งห้ามเข้ามา” และนี่คือสิ่งที่เขาสั่งการกับคนที่ทำให้เขาไม่พอใจ สั่งให้เธอไปยืนนอกบ้านท่ามกลางความหนาวของบรรยากาศหน้าหนาว

และคนที่ไร้ที่พึ่งเช่นเธอที่ต้องอาศัยเขาเป็นที่พึ่ง แต่เพราะความปากไวของเธอที่เผลอพูดมากไปหน่อยจนสร้างความไม่พอใจให้เขา ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นเธอตั้งใจว่าจะทำทุกทางเพื่อให้เขายอมรับเธอให้ได้ แต่ผ่านไปไม่เท่าไหร่เธอกลับสร้างความโกรธแค้นในใจเขาเพิ่มมากขึ้น เธอรู้ว่าเธอยังเด็ก เธอไม่ได้รับการศึกษา เธอเรียนจบแค่มอสาม ที่คนพวกนั้นให้เธอเรียน และตั้งแต่นั้นเธอก็ถูกให้อยู่แค่ในพื้นที่บ้านหลังนั้น ถูกกักบริเวณไม่ให้ออกไปไหน จะออกมาได้ก็คือตามเป็นคนรับใช้พี่สาวต่างมารดาเท่านั้น

ด้านพ่อเลี้ยงภูภูมิ

แก้วเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าถูกกรอกเข้าปากอย่างขมขื่นกับชีวิต วันนี้ควรเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุดที่ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารักแต่เธอกลับไม่ได้อยู่ในงานแต่ง ทิ้งผู้หญิงคนนั้นให้เข้าพิธีแทน ใบหน้าหล่อคมเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะปาแก้วเหล้าทิ้งอย่างไม่สนใจว่าจะไปโดนอะไรบ้าง

เพล้ง

“โธ่เว้ย” เสียงอารมณ์เกรี้ยวกราดของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่ดังขึ้นไปทั่วลานหน้าบ้าน ทำให้เหล่าคนสนิทไม่กล้าแม้จะเข้าไปใกล้ ขณะที่คนเข้ามาอยู่ใหม่อย่างอิงไออุ่นนั้นรู้สึกหวาดกลัว มองไปยังพ่อเลี้ยงหนุ่มที่อารมณ์ไม่ปกติอย่างหวาดกลัว

เธอมาอยู่ที่นี่เธอเหมือนถูกทิ้งเพียงลำพัง ไม่มีใครสนใจเธอ อีกทั้งยังเจอสายตาไม่พอใจเพราะคิดว่าเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นเช่นนี้ แต่เล็กจนโตเธอก็ถูกทอดทิ้งให้อยู่เดียวดาย จนมาตอนนี้เธอก็ยังถูกปล่อยในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ต่างผู้คนที่รู้จัก ไม่มีใครมองเธอด้วยสายตาเป็นมิตรเลยสักคน

“ฮึก แม่จ๋า หลิวจะต้องทำยังไง” ต้นหลิวนั่งกอดเข่าอยู่ตรงหน้าบ้านที่ไม่มีใครเห็น มองผู้เป็นเจ้าของบ้านที่ดื่มอย่างเมามาย ขณะที่เธอก็ไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำตัวเช่นไรในสถานที่ที่ไม่คุ้นชินเช่นนี้ เธอถึงกับหลั่งน้ำตาร้องไห้กับความอ้างว้างนี้ ชีวิตผ่านมายี่สิบกว่าปีต้องรองรับอารมณ์ของคนที่น่านับถือของคนทั่วไปที่เรียกเขาว่านายกของคนเชียงใหม่ แต่เขาและครอบครัวที่สูงส่งกลับกระทำกับเธอและมารดาราวกับไม่ใช่คน

พอวันนี้ก็ส่งเธอมาให้คนที่นี่เหยียดหยามรังแก รับหน้าแทนพี่สาวต่างมารดาที่ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นน้อง ในสายตาพวกเขาเธอก็เป็นแค่เด็กต้อยต่ำที่ต้องคอยรองมือรองเท้าพวกเขาเท่านั้น