Novels by ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี

ตอนที่ 5แรงสั่นสะเทือนแสงตะวันแรกของเช้าวันใหม่...คฤหาสน์หลังใหญ่ยังคงปกคลุมด้วยความเงียบงันชวนให้รู้สึกอึดอัด แสงแดดอ่อนสาดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร ทว่าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอบอุ่นขึ้น พศินในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเนี้ยบกริบนั่งจิบกาแฟดำ พลางเลื่อนอ่านข่าวเศรษฐกิจบนไอแพดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับพายุอารมณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นเจ้าเอยในชุดลำลองที่ดูสุภาพกำลังง่วนกับการป้อนข้าวโอ๊ตบดให้น้องเพลง เธอยังคงทำหน้าที่ของตัวเองเช่นเคยทำอย่างเงียบเชียบ ไม่ปริปากพูด หรือแม้แต่จะปรายตามองสามี ดวงตาที่แดงช้ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก บัดนี้กลับแห้งผากและว่างเปล่า"พี่ต้องบินไปเชียงใหม่เช้านี้"พศินทำลายความเงียบ เขาเอ่ยขึ้นลอย ๆ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เป็นคำพูดที่ราบเรียบปกติ ราวกับเขาไม่เคยทำร้ายเธอด้วยคำพูดเจ็บแปลบเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาได้ทำลายหัวใจดวงหนึ่งให้แตกสลายลงไปแล้วเมื่อค่ำคืนก่อน"มีเจรจาโปรเจกต์คอมมูนิตี้มอลล์ คงไปสักสามสี่วัน""ค่ะ"เจ้าเอยตอบรับสั้น ๆ น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น สั้นๆ เพียงเท่านั้น ไม่มีคำพูดหรือคำถามใดๆ ต่อมา นอกจ

ตอนที่ 4"เรามีลูกด้วยกันเถอะนะเอย พี่พร้อมจะดูแลเอยกับลูกให้ดีที่สุด เอยจะได้ไม่ต้องเหนื่อยออกไปทำงานข้างนอกด้วยไง เรื่องเงินทองไม่ต้องห่วงเลยนะพี่มีให้เอยใช้ไม่จำกัดแน่นอน พี่อยากให้ลูกของเราโตมาด้วยความรักจากแม่ มีแม่คอยดูแลใกล้ชิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เอยเข้าใจพี่นะ"ด้วยคำมั่นที่พศินมอบให้ ด้วยความรักที่ล้นอก รวมถึงความเชื่อมั่นในตัวสามี เจ้าเอยยอมทิ้งตำแหน่งงานที่กำลังรุ่งโรจน์ เธอเขียนใบลาออกท่ามกลางเสียงคัดค้านของหัวหน้า และเพื่อนร่วมงานที่พากันเสียดายในฝีมือของเธอ เธอเลือกที่จะเก็บประกาศนียบัตร และถ้วยรางวัลแห่งความสำเร็จลงกล่องไม้ แล้วเปลี่ยนมาถือตะหลิวและขวดนมแทน เพื่อคำ ๆ เดียว คือ รัก และเพื่อคนๆ เดียว คือ พศินความทรงจำตอนที่เธอตั้งครรภ์น้องพีท ลูกชายคนโต ยังคงชัดเจน พศินดูแลเธอเป็นอย่างดีราวกับเจ้าหญิง เขาประโคมของแบรนด์เนม เครื่องประดับราคาแพง และอำนวยความสะดวกทุกอย่างให้เธอ ทว่ายิ่งเขามั่งคั่งขึ้นเท่าไหร่ ตัวตนของเอยในฐานะผู้หญิงที่มีความคิด วิสัยทัศน์กว้างไกล และความฝันอีกมายกมายที่ยังเอื้อมไปไม่ถึง ก็ยิ่งจืดจางห่างไกลลงเท่านั้นเขาเริ่มขอให้เธอหยุดการปรากฏตัวในงานสัง

ตอนที่ 3คำสั้นเพียงสามพยางค์แต่ทรงพลังพอที่จะหยุดลมหายใจคนฟัง เจ้าเอยยังคงยืนนิ่งสงบ เงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดก้าวตรงไปยังห้องนอนใหญ่ เสียงประตูปิดลง พร้อมเสียงล็อกกลอนดังก้องไปทั้งบ้านความเงียบกลับมาปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่อีกครั้ง เจ้าเอยทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหินอ่อนอย่างหมดเรี่ยวแรง เสื้อสูทราคาแพงที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคนอื่นร่วงหล่นข้างกาย ไม่มีเสียงร้องไห้ฟูมฟายคร่ำครวญใด ๆ จากเธอ นอกจากปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลรินลงมาอย่างเงียบเชียบ เงียบกระทั่งได้ยินเสียงลมหัวใจที่เต้นแรงขึ้นด้วยความปวดร้าวภาพและเสียงของผู้ชายที่รักอย่างพศิน ราวกับถูกบันทึกไว้ในเมมโมรี่ที่เจ็บปวดของเธอไปแล้ว ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะดูแลเธอตลอดชีวิต เขาได้ตายจากไปจากเธอแล้วในวันนี้ เหลือเพียงผู้ชายบ้าอำนาจที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่ราวกับคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน เจ้าเอยกอดตัวเองแน่นท่ามกลางความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ เธอใช้เวลาห้าปีหลอกตัวเองว่าเขายังรัก แต่คืนนี้ความจริงได้ตบหน้าเธออย่างแรงทุกอย่างที่เกิดขึ้น และกำลังจะผ่านเลยไป บอกความจริงทุกอย่างจนกระจ่างใจ ท้ายที่สุดแล้ว...เธอเ

ตอนที่ 2รอยยิ้มเยาะจุดขึ้นบนใบหน้า ขณะที่เข็มนาฬิกายังคงเดินต่อไป ตีสองแล้วที่แสงไฟหน้ารถสาดส่องผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่าง ตามด้วยเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มของรถสปอร์ตคาร์ที่คุ้นหู เจ้าเอยสูดลมหายใจลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อก้าวเดินไปรอชายหนุ่มที่โถงทางเดินร่างสูงของพศินก้าวเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า เสื้อสูทถูกถอดพาดแขน เนกไทถูกปลดหลวม ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเย็นชามีรอยแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่น่าจะดื่มกินมาพอประมาณ"ยังไม่นอนอีกเหรอ"เขาทักด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เมื่อสะดุดกับเจ้าเอยที่ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูเหมือนเฝ้ารอเช่นทุกวันด้วยรอยยิ้มอ่อน หากพศินหน้าตึง ไม่แม้แต่จะสบตาขณะส่งเสื้อสูทให้เธอรับไปถือตามความเคยชิน"เอยรอพี่ศินค่ะ"แท้จริงแล้ว เขาควรรับรู้ได้โดยไม่ต้องถามด้วยซ้ำ จะมีวันไหนบ้างที่เจ้าเอยไม่เคยรอการกลับมาของเขา หญิงสาวลอบถอนหายใจเบา ๆ หากในวินาทีที่รับเสื้อสูทมาพาดลงบนท่อนแขน กลิ่นหอมหวานเย้ายวนของน้ำหอมสตรีแบรนด์หรู ก็ลอยมาแตะจมูกอย่างจัง มันชัดเจนจนดูเหมือนเจ้าของกลิ่นเคยแนบชิดอิงแอบอยู่เป็นเวลานานเช่นนั้นหัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่

ตอนที่ 1เมียในเงานาฬิกาตั้งพื้นเรือนใหญ่ที่มุมห้องนั่งเล่นส่งเสียงตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรง เสียงสะท้อนกังวานดังก้องคฤหาสน์หรูสไตล์โมเดิร์นสุดคลาสสิก พื้นหินอ่อนอิตาลีเย็นเฉียบภายใต้แสงสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัล ทุกอย่างในบ้านหลังนี้ถูกออกแบบมาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อสะท้อนบารมีของ พศิน ทายาทนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับต้น ๆ ของประเทศแท้ ๆ ทีเดียวแต่ใครเลยจะล่วงรู้ได้ ภายในใจของเจ้าเอย หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีผู้เป็นนายหญิงของบ้านอย่างเธอแล้ว ความสมบูรณ์แบบเหล่านั้นกลับเปรียบเสมือนกรงทองที่แสนหนาวเหน็บ หาความอบอุ่นใด ๆ พอที่จะโอบกอดตัวเองเอาไว้ไม่ได้เลยสักนิด"แง"เสียงร้องไห้จ้าที่แผดร้องดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัด ทำให้เจ้าเอยตื่นจากภวังค์ในใจขึ้นมาได้ เธอสะดุ้งสุดตัว ก่อนรีบวางของเล่นชิ้นเล็กลงในกล่องพลาสติกแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องนอนเด็กชั้นสองของลูกสาว ภาพที่เห็นเมื่อเปิดประตูบานนั้นเปิดกว้างออก เธอพบว่า น้องเพลง ลูกสาววัยหกเดือนกำลังดิ้นรนร้องไห้โยเยอยู่บนเตียงด้วยพลังเสียงที่สามารถสะกดทุกสิ่งได้ โดยเฉพาะหัวใจรักของเธอแม้ว่าพศินจะจ้างพี่เลี้ยงมืออาชีพมาดูแลลูกในช่วงกลา