Novels by ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี

ตอนพิเศษ 2ค่ำคืนนั้น หลังจากที่พศินอาบน้ำ ป้อนนมน้องเพลง และเล่านิทานกล่อมน้องพีทจนหลับสนิททั้งสองคนแล้ว เขาก็กลับเข้ามาในห้องนอนใหญ่ด้วยใบหน้าที่ยังมีเค้าความหงุดหงิดหลงเหลืออยู่เล็กน้อยจากเหตุการณ์เมื่อช่วงกลางวันเจ้าเอยที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงเบอร์กันดีสุดเซ็กซี่ เนื้อผ้าพริ้วไหวทิ้งตัวแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้าที่อวบอิ่มขึ้นจากการเป็นแม่คน คอเสื้อที่เว้าลึกเผยให้เห็นเนินอกสล้างที่ทำให้ลมหายใจของพศินสะดุดกึกความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่"เด็กหลับหมดแล้วเหรอคะพี่ศิน"เจ้าเอยถามเสียงนุ่ม เดินไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบหวีขึ้นมาสางผมที่เปียกชื้นพศินก้าวเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ เขารับหวีมาจากมือบาง ก่อนจะสางผมให้เธออย่างเบามือ และทะนุถนอม ดวงตาคมกริบจับจ้องเงาสะท้อนของภรรยาในกระจก"หลับปุ๋ยไปทั้งคู่เลยครับ วันนี้พี่หงุดหงิดจังเลยครับ มีแต่คนจ้องจะมองเอยของพี่ ไอเด็กดาราหน้าละอ่อนนั่นมองเอยตาเป็นมัน พี่แทบอยากจะควักลูกตามันออกมาเสียจริง"พศินตอบเสียงพร่า โน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ท

ตอนพิเศษ 1เวลาหกโมงเช้าพศินลืมตาตื่นขึ้นมาตามความเคยชิน สิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่การเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนเพื่อเช็กดัชนีหุ้นหรืออีเมลงานเหมือนเมื่อห้าปีก่อน แต่คือการตะแคงตัว นอนเท้าคาง และทอดสายตามองใบหน้าหวานละมุนของภรรยาสุดที่รักของเขาด้วยรอยยิ้มที่คนทั้งบริษัทไม่มีวันได้เห็นผิวแก้มเนียนใส ขนตางอนยาวที่หลุบต่ำ และริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจ ทุกสัดส่วนบนใบหน้าของเธอเปรียบเสมือนงานศิลปะชิ้นเอกที่พศินสามารถนอนมองได้ทั้งวันโดยไม่รู้จักเบื่อหกเดือนแล้วนับตั้งแต่งานแถลงข่าวที่เขายกสมบัติครึ่งหนึ่ง และจดทะเบียนสมรสกับเธออย่างเป็นทางการ หกเดือนที่สถานะหมาบ้าจอมบงการถูกลบเลือนหายไปอย่างถาวร แทนที่ด้วยสถานะหมาตัวโปรดที่คลั่งรักภรรยาจนโงหัวไม่ขึ้น"อื้อ"ร่างบางขยับตัวยุกยิกเมื่อถูกรบกวนด้วยปลายจมูกโด่งสันที่กำลังซุกไซ้คลอเคลียอยู่บริเวณลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นผ้าห่มเจ้าเอยค่อยปรือตาขึ้น แสงแรกของวันทำให้เธอต้องกะพริบตาถี่ ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรัก และความหลงใหลของผู้ชายที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลัง"ตื่นเช้าจังเลยนะคะพี่ศิน"เจ้าเอยเอ่ยทักทายด

ตอนที่ 43ตอนจบสามเดือนต่อมา…ณ อาคารสำนักงานใหญ่ของแกรนด์ เอ็มไพร์ คอร์ปอเรชั่น บรรยากาศในเช้าวันจันทร์ที่เคยตึงเครียด และเต็มไปด้วยความกดดันราวกับสมรภูมิรบ บัดนี้กลับมีบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยน แปลงไปอย่างสิ้นเชิงพนักงานทุกคนต่างจับจ้องไปยังร่างสูงโปร่งของพศิน ซีอีโอหมื่นล้านที่เดินก้าวเข้ามาในล็อบบี้ด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องขยี้ตาดูซ้ำ ไม่ใช่ชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสน หรือใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสดใสขึ้นผิดตา แต่เป็นรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนมุมปากของท่านประธานผู้เคยได้ฉายาว่าปีศาจน้ำแข็งต่างหาก"สวัสดีครับบอส"ดนัย เลขาคนสนิทรีบก้าวเข้ามารับกระเป๋าเอกสารด้วยความคุ้นเคย"สวัสดีดนัย วันนี้อากาศดีนะ"พศินทักทายกลับด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ทำเอาเลขาหนุ่มถึงกับชะงักไปชั่วครู่"อ้อ ดนัย ช่วยเลื่อนการประชุมบอร์ดบริหารช่วงบ่ายสี่โมงขึ้นมาเป็นบ่ายสองทีนะ แล้วก็ กฎระเบียบใหม่ที่ฉันให้ร่างไว้ ประกาศใช้ทั่วทั้งบริษัทตั้งแต่วันนี้เลย" พศินสั่งงานต่อ"เอ่อ กฎที่ว่าห้ามเรียกประชุมหลังสี่โมงเย็น และสนับสนุนให้พนักงานกลับบ้านตรงเวลาเพื่อไปใช้ชีวิตกับครอบครัวใช่ไหมครับเจ้านาย"ดนัยทวนคำถามเพื่อค

ตอนที่ 42รักที่รอ"เอยสวย สวยไปหมดเลยทูนหัวของพี่"พศินเงยหน้าขึ้นมาสบตา เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหลงใหล เขาเลื่อนริมฝีปากต่ำลงไปเรื่อย ๆ ฝากฝังรอยรักสีจางไว้บนหน้าท้องแบนราบ และไล้ต่ำลงไปยังจุดอ่อนไหวที่สุดของเธอ"อ๊า พี่ศิน อย่า ตรงนั้นมัน"เจ้าเอยเบิกตากว้าง พยายามจะหุบขาเรียวเข้าหากันด้วยความขัดเขินเมื่อเขาใช้ปลายลิ้นสัมผัสกับกลีบกุหลาบงามที่กำลังชุ่มฉ่ำ"ให้พี่รักเอยนะ ให้พี่ชดเชยเวลาทั้งหมดที่หายไป"พศินกระซิบเสียงนุ่ม ก่อนจะกดริมฝีปาก และปลายลิ้นลงไปปรนเปรอความหวานล้ำอย่างไม่รังเกียจสัมผัสที่ช่ำชอง และอ่อนโยนของเขาทำให้เจ้าเอยสติหลุดลอย ร่างกายของเธอเกร็งกระตุก สวนสะโพกเข้าหาปลายลิ้นร้อนอย่างลืมตัว เสียงครางหวานหูที่ดังระงมไปทั่วห้องเป็นเหมือนน้ำมันที่ราดรดลงบนกองไฟแห่งความปรารถนาของพศินให้ลุกโชนจนแทบแผดเผาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวพร้อมเต็มที่แล้ว พศินค่อย ๆ ขยับตัวขึ้นมาทาบทับร่างบางอีกครั้ง เขาสอดประสานสิบนิ้วเข้ากับมือของเจ้าเอย กดตรึงไว้กับเตียงนุ่มเพื่อถ่ายทอดความรักผ่านสัมผัส สบตาเธอลึกซึ้งขณะที่ค่อย ๆ ดันตัวตนที่แข็งขืน และร้อนระอุแทรกซึมเข้าไปในช่องทางรักที่คับแค

ตอนที่ 41อ้อมกอดที่คุ้นเคยเจ้าเอยกอดตอบเขาแน่น ซุกหน้าเข้ากับแผงอกที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขา ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย ผู้ชายคนนี้พิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วว่า เขาสามารถเป็นที่พึ่งพิง เป็นกำแพงที่แข็งแกร่งปกป้องเธอและลูกจากพายุร้ายได้จริง ๆ เขาไม่ใช่พศินคนเห็นแก่ตัวที่เอาแต่หนีปัญหาอีกต่อไปแล้วกว่าจะจัดการทุกอย่างจนรับยาเรียบร้อย และกลับมาถึงคอนโดมิเนียม ท้องฟ้าก็เริ่มสางแล้วน้องเพลงกินยา และหลับสนิทไปทั้งด้วยฤทธิ์ยาและอ่อนเพลีย ผิวที่เคยแดงก่ำเริ่มกลับมาเป็นสีปกติ เจ้าเอยจัดการห่มผ้าให้ลูกสาว และเปิดแอร์ในอุณหภูมิที่พอเหมาะ ก่อนจะเดินออกมาที่โซนห้องครัวเพื่อรินน้ำดื่มความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ และร่างกายทำให้ร่างบางโอนเอนเล็กน้อย หญิงสาววางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน หลับตาลง และพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดทันใดนั้น อ้อมแขนแกร่งที่คุ้นเคยก็สอดเข้ามากอดรัดรอบเอวบางจากด้านหลังเจ้าเอยสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขัดขืน แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวอย่างหนักหน่วง พศินซุกใบหน้าหล่อเหลาลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจร้อนระอุรินรดผิวเนื้ออ่อนบางหยดน้ำตาร้อนหล่นแหมะลงบนลาดไ

ตอนที่ 40ค่ำคืนแห่งการปลดล็อกระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่พศินก้มหน้าก้มตารับบททดสอบแห่งความอดทนตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามารับกฎเกณฑ์ทุกอย่างจากเจ้าเอย...ซีอีโอหมื่นล้านผู้เคยจับแต่ปากกาด้ามทอง บัดนี้มีฝ่ามือที่หยาบกร้าน และเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการทำงานบ้าน ผิวขาวจัดที่เคยได้รับการดูแลอย่างดี เปลี่ยนเป็นสีคร้ามแดดจากการเดินตากแดดไปรับส่งลูกที่โรงเรียนทุกวัน เขายอมทนอยู่ในห้องเช่าพัดลมแคบ กินข้าวแกงข้างทาง และรับค่าจ้างวันละสามร้อยบาทโดยไม่เคยปริปากบ่นเลยแม้แต่ครึ่งคำกำแพงน้ำแข็งในใจของเจ้าเอยเริ่มสั่นคลอน และเกิดรอยร้าวทีละน้อยจากการกระทำที่สม่ำเสมอของเขา เธอเห็นเขาแอบนั่งนวดหลังตัวเองด้วยความปวดเมื่อย แต่พอเห็นลูกวิ่งเข้าไปหา เขาก็พร้อมจะฉีกยิ้มกว้าง และอุ้มลูกขึ้นขี่คอราวกับไม่เคยเหน็ดเหนื่อยมาก่อน สิ่งเหล่านี้กำลังกัดกร่อนความเย็นชาของเธอลงไปทุกวัน จนกระทั่งค่ำคืนแห่งบททดสอบที่แท้จริงมาถึงเวลาตีสองสี่สิบห้านาที ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนที่ฝนตกพรำ"แงงงงงงงงง" เสียงร้องไห้แผดจ้าของน้องเพลงดังทะลุความเงียบขึ้นมาเจ้าเอยสะดุ้งสุดตัวตื่นจากภวังค์ เธอรีบดีดตัวลุกจากเตียง และเปิ

พิเศษ 3“เมียจ๋า อย่าเดินมากสิ กำลังท้องอยู่นะ”และเมื่อผู้เป็นสามีรู้ว่าเธอตั้งครรภ์เขาแทบจะไม่ปล่อยให้เธอได้คลาดสายตาแม้กระทั่งไปมหาวิทยาลัยเขาก็ไม่อยากให้เธอไปเรียนเพราะเธอกำลังตั้งครรภ์อ่อน จึงอยากให้เธอหยุดเรียนไปก่อนและคนเป็นภรรยาก็ไม่อยากให้สามีเป็นกังวลจึงหยุดเรียนตามที่เขาต้องการ คราแรกคิดว่าเธอจะไปเรียนได้ แต่เธอลืมคิดไปว่าสามีเธอนั้นห่วงเธอยิ่งกว่าอะไร เขาไม่มีทางยอมให้เธอไปเรียนขณะที่ตั้งครรภ์แน่นอน“หนูเดินเพื่อออกกำลังกายนะคะ อย่ากังวลเลยค่ะ”“ไม่ได้สิพี่เป็นห่วง”และตั้งแต่ที่ภรรยาตั้งครรภ์พ่อเลี้ยงหนุ่มก็แทบจะไม่ปล่อยให้ภรรยาไปไหนเพียงลำพัง เขาจะตามประกบภรรยาตลอดเวลา และตอนนี้ภรรยาเขาอยู่ในช่วงที่แพ้ท้องเธอจะอาเจียนและเหม็นอาหาร นี่คือสิ่งที่เขาเป็นห่วงแต่สิ่งหนึ่งที่เธอชอบทำคือการออดอ้อนและซบใบหน้าลงที่อกเขาอาการเธอจะดีขึ้นซึ่งเป็นสิ่งที่เขาชอบมากเหลือเกิน เขาอยากให้เธอ ออดอ้อนออเซาะเขาแบบนี้ตลอด เขาไม่เคยรำคาญเลยสักนิดกลับชอบเสียด้วยซ้ำ“อยากทานอะไรไหมเด็กดี”และเสียงทุ้มก็เอ่ยถามภรรยาสาวในอ้อมแขนที่กำลังซบกับอกของเขา ตอนนี้อายุครรภ์ของเธอใหญ่ขึ้นและเขาก็ดูแลเธออย

พิเศษ 2“เหนื่อยไหม”หลังจากที่รับแขกเรียบร้อยแล้ว ผู้เป็นสามีก็เอ่ยถามภรรยาสาวอย่างเป็นห่วง หลังจากที่ต้องเดินรับแขกกับเขาไปทั่วงานและยังต้องสวมใส่ส้นสูงอีกด้วย“ไม่ค่ะ”ใบหน้าสวยใสของภรรยาสาวตอบผู้เป็นสามีด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะตักอาหารว่างป้อนให้เขาด้วยความเคยชิน วันนี้เธอและเขาเพิ่งทานอาหารไปมื้อเดียว เนื่องจากว่าตอนเช้าตรู่ก่อนจะออกมาที่งานมัวแต่ทำกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ที่สามีเรียกร้องจนทำให้ออกจากบ้านช้าไปกว่าชั่วโมง แถมช่างแต่งหน้าและช่างทำผมยังต้องรอเธออีก เพราะความหื่นกามของเขาคนเดียว ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนนั้นเขาก็ตักตวงไปเยอะมากแล้ว“เด็กดีทานข้าวบ้าง เดี๋ยวจะเป็นลมอย่ามัวแต่ป้อนผัว”คำสรรพนามที่เขาเรียกแทนตัวเองเธอไม่ค่อยชินเสียเท่าไร ยามที่อยู่กันสองคนเขาจะใช้คำนี้เสมอ ใหม่ ๆ เธอก็เคือง ๆ หูเช่นกัน แต่ตอนนี้เริ่มชินไปเสียแล้วเมื่อเขาจะเรียกเช่นนี้แล้วเธอจะห้ามอย่างไร ในเมื่อมันก็เป็นความจริงที่เขาเป็นสามีและภาษาชาวบ้านเราก็คือผัว แม้มันจะฟังดูหยาบ ๆ ไปบ้างก็ตามส่วนสรรพนามที่เขาเรียกเธอก็จะเป็นเด็กดีบ้าง ที่รักบ้างเมียจ๋าบ้างแล้วแต่ว่าจะอยู่ในช่วงอารมณ์ไหน สถานการณ์ใด ยามบนเตีย

พิเศษ 1ข่าวการหมั้นหมายและพิธีแต่งงานอย่างเรียบง่ายของพ่อเลี้ยงหนุ่มหล่อและเด็กสาวข้างกายดังไปทั่วเมืองเชียงใหม่ เป็นงานมงคลสมรสที่เรียบง่าย แต่ถูกกล่าวขานไปทั่วเพราะภาพในงานพิธีที่แสนอบอุ่นเต็มไปด้วยความน่ารัก และสื่อถึงความรักที่ทั้งสองมีให้แก่กัน ภาพที่พ่อเลี้ยงหนุ่มหล่อยืนในชุดเจ้าบ่าวสีครีมกับเจ้าสาวตัวเล็กที่สวมใส่ ชุดไทยสีเดียวกันถูกเผยแพร่ลงตามสื่อต่าง ๆ อย่างต้องการประกาศให้คนรู้ว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มหล่อมีเจ้าของแล้วนั่นเองแต่พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่คิดเช่นนั้นการที่เขาลงภาพงานแต่งงานที่ หวานชื่นนั้นเพื่อต้องการประกาศความเป็นเจ้าของว่าเด็กสาวมีสามีแล้วนั่นเองเพื่อป้องกันว่าใครจะมาสนใจเธอ เพราะเขาหวงและนับวันจะ เพิ่มมากขึ้นเขาจึงต้องรีบจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุด และก็รับเธอมาเป็นอัศวหิรัญอย่างเต็มตัว“เธอคืออัศวหิรัญแล้วนะ ตอนนี้เธอคือภรรยาฉัน เป็นของฉันใครจะมาจีบเธอบอกไปเลยว่าสามีแล้ว สามีหวงมากด้วย”ในค่ำคืนเข้าหอสามีหนุ่มโอบกอดภรรยาสาวในบ้านสวนท้ายไร่ที่ถูกจัดให้เป็นเรือนหอสำหรับเขาและภรรยาสาวตัวน้อย ท่ามกลาง ความมืดที่โอบล้อมด้วยธรรมชาติและเสียงแมลงยามค่ำคืน หิ่งห้อย

47 จบ“พ่อเลี้ยงจะเดินได้คล่องแล้ว”หลังจากกลับถึงบ้านอิงไออุ่นก็ทำหน้าที่ของตัวเองพาพ่อเลี้ยงฝึกเดินและเป็นที่น่ายินดีว่าพ่อเลี้ยงสามารถประคองตัวเองเดินได้มากขึ้นโดยไม่ต้องใช้ไม้ช่วยพยุง ใบหน้าของเธอจึงเต็มไปด้วยความดีใจ“ฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง”พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ไม่คิดว่าวันนี้ตัวเขาจะสามารถกลับมาเดินได้“พ่อเลี้ยงไม่เหมาะนั่งวิลแชร์ หนูบอกแล้วว่าพ่อเลี้ยงต้องเดินได้”“ขอบคุณนะที่อยู่ข้างฉันตลอด”“หนูจะเป็นขาเป็นแขนให้พ่อเลี้ยงเอง ถ้าพ่อเลี้ยงเดินไม่ได้หนูก็จะเป็นขาให้พ่อเลี้ยง วันนี้พ่อเลี้ยงเดินได้แล้วหนูก็จะเป็นเพื่อนเดินไปกับพ่อเลี้ยง” คำพูดที่จริงใจไม่เสแสร้งเอ่ยออกมา ทำให้เขามองเธอด้วย แววตาพิเศษ“ฉันจะต้องมีเธอเดินไปกับฉันตลอดชีวิต”“แน่นอนพ่อเลี้ยงต้องมีหนูเดินไปด้วยแน่นอนค่ะ”ขณะที่เธอตอบเขาเธอไม่ได้เอะใจกับประโยคของเขาเพราะเธอกำลังให้ความสนใจกับการนวดเท้าของเขาอยู่สองอาทิตย์ผ่านไปวันนี้เป็นวันหยุดของเธอ เขาจึงเอ่ยชวนเธอเพื่อไปทำธุระบางอย่างที่สำคัญที่สุด“พาฉันไปท้ายไร่หน่อย”“ไปทำไมคะ”“ไปดูที่สักหน่อย”“ได้ค่ะ”“ฉันซื้อชุดมาให้เธอ ไม่รู้ใส่ได้ไหม ไปล

46และนักศึกษาปีที่หนึ่งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ก็ได้เข้าเรียนเป็น วันแรกโดยมีพ่อเลี้ยงหนุ่มไปส่งถึงมหาวิทยาลัย เขาไม่ยอมให้เธออยู่หอพักเขาจะเป็นคนรับส่งเธอเอง แม้ระยะทางระหว่างไร่กับมหาลัยจะห่างกันหลายกิโลแต่มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา และหากวันไหนที่เธอต้องทำงานดึกเขาก็เตรียมที่พักให้เธอแล้วเป็นคอนโดใกล้ ๆ มหาวิทยาลัยแห่งนี้หรือจะเป็นโรงแรมของเขาที่เขาเป็นเจ้าของ ซึ่งตอนนี้เขากำลังสร้างโรงแรมสาขาที่สองเป็นโรงแรมระดับห้าดาวในตัวเมืองจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเขาเคยบอกแล้วว่าเขาไม่ได้มีแค่ไร่ภูภูมิเพียงอย่างเดียวธุรกิจของเขามีอีกมากมาย เพียงแค่คนภายนอกไม่รู้เท่านั้น และโรงแรมสาขา ที่สองจะเปิดใช้งานได้อีกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า“ตั้งใจเรียนเลิกเรียนฉันจะมารับ”“พ่อเลี้ยงไม่ต้องลำบากก็ได้นะคะ หนูนั่งรถแดงได้”“ไม่ต้องเถียงไปเรียนได้แล้ว”“ค่ะ สวัสดีค่ะ อ่อ พ่อเลี้ยงอย่าลืมทานข้าวให้ตรงเวลา ทานยาให้ครบด้วยนะคะ อย่าหักโหมอย่าเดินมาก และอย่าแอบชิมไวน์เด็ดขาดและ…”เด็กสาวกำลังย้ำเตือนพ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นรอบที่เท่าไรก็จำไม่ได้ เพราะวันนี้จะเป็นวันแรกที่เธอจะห่างกายเขาหลายชั่วโมงเธอจึงต้องย้ำให้เขาไม่ล

45และสุดท้ายศาลตัดสินให้อิงฟ้าแพ้คดีและชดใช้ค่าเสียหายที่พ่อเลี้ยงหนุ่มเรียกร้องและคืนสินสอดทั้งหมดให้เขาและข่าวนี้ดังไปทั่วจังหวัดและถูกสื่อนำไปเผยแพร่จนอิงฟ้าแทบจะไม่อยากพบเจอผู้คน อีกทั้งเวลานี้บิดาของเธอก็กำลังถูกดำเนินคดีมากมาย ถูกปลดออกจากตำแหน่งนายกอบจ.ขณะที่ชีวิตของอิงไออุ่นกำลังดีขึ้น เธอกำลังจะเตรียมเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อทำตามความฝันของตัวเอง เป็นนักศึกษาปีที่หนึ่งของมหาวิทยาลัยดัง รอยยิ้มเกิดขึ้นใบหน้าอย่างภาคภูมิใจ“แม่ขา หนูกำลังจะเรียนได้ทำตามความฝันของหนูแล้วนะคะ แม่รอดูความสำเร็จของหนูด้วยนะคะ”ใบหน้าสวยสดใสมองรูปถ่ายมารดาพร้อมเอ่ยกล่าวถึงสิ่งที่เธอกำลังทำ“คนพวกนั้นเขาได้รับกรรมที่ตัวเองทำแล้วนะคะ หนูไม่อยาก จองเวรพวกเขาไปมากกว่านี้แล้ว”ตอนนี้เธอกำลังละทิ้งความโกรธความเกลียดเพื่อเริ่มต้นใหม่กับชีวิตของตัวเองที่กำลังดีขึ้น“แม่หนูคิดถึงแม่นะคะ…อุ๊บ”ขณะที่อิงไออุ่นพูดไม่ทันจบประโยคอาการบางอย่างที่กำลังตีขึ้นมาที่คอหอยจนเธอต้องวิ่งเข้าห้องน้ำทันทีทันใด“แหวะ แหวะ” เสียงอาเจียนของเธอดังไปทั่วห้องนอนจนคนที่ทำงานอยู่ในห้องทำงานต้องรีบเดินออกมาดูโดยมีไม้เท้าสามขาพยุงเข