5. ความลับที่ซ่อนไว้

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ความลับที่ซ่อนไว้

--------------------------------------------------------------------------

“ฉันบอกให้ถอดออก!”

“...!” เสียงดุของแด๊ดลูก้าเมื่อครู่มันทำให้ฉันนั้นสั่นกลัวไปหมด แต่ในหัวของฉันมันก็ยังต่อต้านการกระทำของเขาอยู่ดี

ซันซานย์ไม่คิดว่าเสื้อผ้าที่ตัวเองสวมใส่อยู่ตอนนี้ มันโป๊จนน่าเกียจอย่างที่พวกเขากล่าวหา ซึ่งการที่เขาทำเช่นนี้มันเกินไปหน่อย และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอต่อต้านคำสั่งของเขา และยืนยันกับจุดยืนของตัวเอง

“ไม่ค่ะ”

ซันซานย์หมุนตัวเพื่อที่จะเดินออกจากห้อง แต่ก็ถูกมือหนาของคนใจร้ายจับไว้ซะก่อน เขาดึงร่างบางของเธอเข้ามาใกล้ก่อนจะใช้มือกระชากเสื้อคุมของเธอออกอย่างรุนแรง และโยนเศษผ้าที่ขาดลุ่ยนั้นทิ้งลงพื้น

“แด๊ดอย่านะคะ” เธอร้องห้ามการกระทำของเขาด้วยความกลัว น้ำใสเริ่มเอ่อล้นขึ้นมาที่ดวงตาคู่สวย

“เดี๋ยวนี้เก่งแล้วใช่ไหม ถึงไม่ฟังที่ฉันพูด ฮึ่ม!” เขาพูดพร้อมกับกระตุกสายเดี่ยวเส้นบางของชุดเดรสที่เกาะอยู่ที่หัวไหล่ลงมาที่ท่อนแขนขาวเนียน

“หนูขอโทษค่ะต่อไปหนูจะไม่ดื้อแล้ว พอเถอะนะคะแด๊ด ฮือ ๆ” ซันซานย์ได้แต่ร้องอ้อนวอนต่อผู้เป็นพ่อ แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้เขาหยุดทำในสิ่งน่ากลัวนั้นเลย

“เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลย” สายตาน่ากลัวที่เธอไม่เคยเห็นมันมาก่อน จากลูก้า เหมือนว่านี่จะไม่ใช่แค่บทลงโทษอย่างที่เธอคิด

เสื้อสายเดี่ยวตัวน้อยหลุดไปกองอยู่ที่เอวบางของคนตัวเล็ก และท่อนบนของเธอนั้นก็มีเพียงแค่บาร์ตัวบางที่ปิดทรวงอกไว้อยู่

ซึ่งในเวลานี้ เขาไม่สนใจเสียงร้องอ้อนวอนของสาวน้อยเลยสักนิด เพราะมัวคุ้มครั่งกับเด็กดื้อที่เพิ่งแสดงท่าทางขัดใจตน เขาลากแขนของเธอไปที่ห้องนอนที่อยู่ติดกับห้องทำงานของเขา เพื่อแสดงให้เธอเห็นว่านี่ไม่ใช่แค่คำขู่…

“แด๊ดจะพาหนูไปไหนคะ ปล่อยหนูนะ!” เธอพยายามดิ้นขัดขืนเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่นั่นมันก็ไม่เป็นผล เพราะแขนข้างเดียวของเขาก็สามารถลากเธอได้สบายทั้งตัว

ลูก้าผลักร่างบางลงเตียงนุ่มกว้างของเขาเต็มแรง ด้วยความโมโหสุดขีด...

ส่วนสาวน้อยก็ได้แต่นั่งเอามือกุมหน้าอกอยู่บนที่นอนเนื้อตัวสั่นกลัว แววตาเธอเต็มไปด้วยน้ำใสที่กำลังไหลพรั่งพรูออกมา เพราะปีศาจตรงหน้าที่เธอคิดว่าเขาเป็นพ่อ..

“แด๊ดคะ หนูขอโทษค่ะ อย่าทำแบบนี้เลย ฮือ”

ร่างสูงคลานขึ้นเตียงและดันร่างของเธอนอนลงสัมผัสกับที่นอนนุ่ม ๆ ก่อนจะจู่โจมสาวน้อยด้วยจูบแสนเร่าร้อน เขาดูดเม้มเนินอกของคนตัวเล็กจนเกิดรอยแดงจ้ำ

และลากปากขึ้นมาดูดเม้มปากบางสวยของเธอก่อนที่จะดันลิ้นอุ่นเข้าไปในโพรงปาก เพื่อชิมน้ำหวานด้านใน…

เสียงร้องของคนหน้าหวานดังอยู่ในลำคอ จนคนเย็นชานั้นเริ่มสัมผัสได้ถึงอาการสั่นกลัวของเธอ และต้องถอนจูบออก…

เมื่อเขามองหน้าของเด็กสาว ก็หยุดชะงักไปในทันทีเพราะเธอนั้นร้องไห้ออกมาไม่หยุดด้วยความกลัวสุดขีด ภาพที่เขาเห็นในเวลานี้ และคำถามของเธอ มันทำให้เขาหยุดนิ่งและคิดตาม…

“แด๊ดยังเห็นหนูเป็นลูกอยู่ไหมคะ ฮึก ๆ ทำไมถึงทำกับหนูแบบนี้ ฮือ” เธอจ้องหน้าของอีกคนและถามออกมาด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง เพราะใจสลายกับสิ่งที่เธอเจอในเวลานี้

แต่ทว่าคนร่างสูงกับทิ้งหัวลงนอนที่หมอนข้าง ๆ แก้มของเธอ และถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อรวบรวมสติของตนให้กลับมา

“ทำไมถึงไม่ระวังตัวเอาซะเลย เธอทำแบบนี้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้รู้ไหม ทีหลังอย่าแต่งตัวแบบนี้อีก” น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของเขา มันทำให้เธอรู้สึกได้ทันที ว่าตอนนี้เธอคงจะปลอดภัยแล้ว

น้ำตาของฉันคงทำให้แด๊ดใจอ่อนขึ้นมาได้บ้างสินะ…

เขาล้มตัวลงนอนข้างคนตัวเล็ก ก่อนที่จะดึงตัวเธอเข้ามานอนกอดแนบอกไว้ และลูบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบให้เธอหยุดร้องไห้

“ฮึก ฮือ” คนใจร้าย

เธอโกรธและโมโหกับสิ่งที่เขาทำ จนเผลอใช้กำปั้นน้อยทุบไปที่ไหล่กว้างของเขาเบา ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะต้องหยุดมือลงเพราะเสียงเตือนของเขา

ปุกๆ!

“ถ้าทุบอีกทีฉันจะไม่นอนแล้วนะ” เขาเด้าลำโตที่แข็งตัวอยู่ ใส่ท้องน้อยของคนตัวเล็ก เพื่อเตือนให้เธอหยุด

“ฮึก...” เสียงร้องที่ดังอู้อี้อยู่กลับเงียบลงกลายเป็นเสียงสะอื้นในลำคอแทน

“นอนเถอะ” เจ้าของมือหนาลูบหัวเด็กสาวเพื่อกล่อมให้เธอนั้นหลับ หลังจากที่พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองลงได้

เช้าวันรุ่งขึ้น…

เมื่อฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนั้นกลับเข้ามานอนอยู่ที่ห้องนอนของตัวเองแล้ว ฉันรีบมองลงเพื่อสำรวจร่างกายของตัวเองทันที ก่อนจะพบว่าฉันนั้นยังอยู่ในชุดเมื่อคืน มีรอยแดงจ้ำที่บนเนินอกของฉันอยู่สองสามจุด

และกับเหตุการเมื่อคืนที่เกิดขึ้นฉันรู้ได้ทันทีว่าพวกแด๊ดคงไม่ได้มองว่าฉันเป็นลูกสาวอีกต่อไปแล้ว และฉันก็ไม่รู้เลยว่าจะจัดการกับความอึดอัดพวกนี้ยังไงดี ถ้าเกิดว่าพวกแด๊ดยังเป็นแบบนี้อยู่ คงต้องเกิดเรื่องน่ากลัวขึ้นกับฉันสักวัน เพราะทั้งสามคนที่ฉันคิดว่าเป็นพ่อเขากำลังจะกลายไปเป็นปีศาจกันหมด

ชั้นล่างของบ้าน…

มาเฟียทั้งสาม กำลังนั่งหาลือกันอยู่ชั้นล่างของบ้าน เกี่ยวกับเรื่องของลูกสาวคนสวย และเหมือนว่ามีบางอย่างที่เธอจะต้องรับรู้ในอีกไม่นานนี้…

“เมื่อคืนเฮียทำอะไรซานย์ ผมได้ยินเสียงเธอร้องไห้” วีเดนถามลูก้า

“เปล่า ยังไม่ได้ทำ” ลูก้าพูดปฏิเสธ

“เหลืออีกแค่ไม่กี่วันทำไมเฮียต้องรอด้วย ผมไม่เข้าใจ จะทำวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็มีค่าเท่าเดิมอยู่ดี” เจไดเอ่ยถาม ก่อนที่วีเดนจะพูดขึ้นสมทบคำพูดของเจได

“เฮียรู้ใช่ไหมครับ ว่าพวกเรารอเฮียอยู่” วีเดนพูด

“แล้วทำไมต้องมากดดันกูด้วยวะ พวกมึงก็เลี้ยงซานย์มา ไม่มีสักนิดในหัวเหรอที่คิดว่าซานย์เป็นลูก? “ลูก้าพูดออกมาถึงความอึดอัดใจนั้น

“แต่เราไม่ได้รับเธอมาเลี้ยงในฐานะนั้นนะครับ เฮียลืมแล้วเหรอ?” เจไดพูดขึ้นเพื่อย้ำเตือนความตั้งใจเดิมของพวกเขา

“ผมว่า มันถึงเวลาที่ต้องบอกกับเธอแล้วล่ะครับ…ว่าพวกเราไม่ได้รับเธอมาเลี้ยงเป็นลูก”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~