ไอ้เจ้า...กร้าวใจ 1

“ ไอ้เจ้ามันเป็นผู้หญิงก็ต้องรักสวยรักงามเป็นเรื่องธรรมดาป่ะ แล้วเรื่องที่มันกำลังมีความรัก ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ในเมื่อมันก็โตแล้วนี่หว่า”

โชกุนออกความเห็นอย่างตรงประเด็น หลังจากที่เห็นว่าคันศรเล่าเรื่องราวระหว่างมันกับเจ้าจันทร์จบลง

“แต่มันไม่บอกกู!”

คันศรชิงแทรกพูดขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด จากนั้นจึงรีบพูดต่อ เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิททั้งสองจ้องหน้ารอฟังเขาอยู่

“กูก็แค่เป็นห่วงมัน พวกมึงก็รู้ว่าผู้ชายพวกนั้นมันมีแต่เสือสิงห์ แล้วผู้หญิงที่ไม่มีประสบการณ์อย่างมันจะไปทันใครเขาละ”

“มึงคิดงั้น?” ใต้ฝุ่นเป็นคนตั้งคำถามนี้กับคันศร

“อื้อ...” แต่ทว่าอีกฝ่ายตอบกลับมาแค่สั้นๆ

“เดี๋ยวมันก็คงจะมีของมันเองนั่นละ...ไอ้ประสบการณ์ที่มึงว่ามาอ่ะ”

คำพูดของโชกุนทำให้คันศรตวัดสายตาขึ้นมองหน้า ก่อนจะสบถด่าตามมาต่อจากนั้นอีกว่า

“ไอ้เชี่ย!...พวกมึงสองคนไม่เป็นห่วงมันเลยรึไงวะ!? ”

“ห่วงดิวะ...แต่มันก็ต้องมีพื้นที่ส่วนตัวของมันบ้างนะเว้ย”

โชกุนแย้งกลับไปอย่างไม่เห็นด้วย พอมันหันไปหาใต้ฝุ่นเชิงถามความเห็น ฝ่ายนั้นก็พยักหน้ารับ ราวกับกำลังเข้าข้างกันนั่นอีก

แล้วคิดเหรอว่าคนอย่างคันศรจะยอมแพ้ มันก็แถไปได้ตามนิสัยของมันนั่นแหละ

“แต่ป้าจันทร์กับพี่จอม เขาฝากให้กูเป็นคนช่วยดูแลมัน กูคงจะยอมให้เกิดเหตุการณ์อย่างนั้นกับมันไม่ได้...กูจะไปถามมันว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร?”

“มึงไม่ต้องไปเลย เพราะไอ้เจ้ามันมานั่นแล้ว...”

โชกุนชี้เป้า เมื่อเห็นเจ้าจันทร์เดินผ่านประตูห้องอาหารเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี จึงทำให้สายตาของทุกคู่ไปกองรวมกันอยู่ที่เธอเพียงคนเดียว

“โอ้โห...ไอ้เจ้ามันกร้าวใจดีว่ะ ดูสวยผิดหูผิดตาฉิบหายเลย กูอยู่กับมันมาตั้งนานวันนี้เพิ่งจะได้เห็นขาอ่อน..กูละยอมใจมันเลยว่ะ”

ใต้ฝุ่นถึงกับไปไม่เป็น...เมื่อเห็นเจ้าจันทร์ในลุคแปลกตา ชายหนุ่มถึงกับอุทานขึ้นมาทันที...

อย่างที่เห็น...

ก็เพราะไม่เคยเห็นแบบนี้ไง...ถึงทำให้คันศรรู้สึกไม่พอใจเจ้าจันทร์มาตั้งแต่เช้า...แต่เขาก็ทำอะไรมันไม่ได้มากไปกว่านั้น...

เพราะก่อนหน้าหญิงสาวจะใส่แต่กางเกงขายาว เข้ากับเสื้อตัวใหญ่ๆ หากเป็นกระโปรงที่ใส่ ก็จะปิดยาวลงไปจนถึงตาตุ่ม  

ใบหน้าถึงแม้จะปราศจากเครื่องสำอางใดๆ  แต่มันก็ดูน่ารักสดใสเพราะเครื่องหน้าของมัน ถูกสวรรค์จับปั้นให้ออกมาได้อย่างลงตัว 

กระทั่งผมที่ซอยสั้นล้อมกรอบใบหน้าหวาน ก็ยังดูดีมีเสน่ห์เก๋ไก๋ไปตามธรรมชาติ ในแบบที่มันควรจะเป็น

แต่ที่คันศรได้เห็นในตอนนี้...

เจ้าจันทร์....สามารถสะกดทุกสายตาให้มองไปที่มันเพียงคนเดียว...

“เปิดเรียนวันแรก ไอ้เจ้ามันก็คว้าเดือนคณะของเรามาควงเลยเหรอวะนั่น แต่เหมือนกับไอ้หมอนี่มันจะมีแฟนอยู่แล้วไม่ใช่?...มึงพอจะรู้ประวัติของมันมั๊ยไอ้ฝุ่น?” โชกุนถามใต้ฝุ่นที่นั่งอยู่ข้างกัน แต่ทว่า...คันศรเป็นคนชิงพูดขึ้นมาแทน 

“ไอ้นี่มันเจ้าชู้ แล้วผู้หญิงก็ชอบเข้าไปหามันเพราะมันเป็นเดือนคณะไง กูพอจะรู้ข่าวมาบ้างว่ามันชอบฟันผู้หญิงแล้วชอบทิ้งๆขว้างๆ แต่กูจะไม่ยอมให้มันมาทำอย่างนั้นกับเพื่อนกูแน่”

“มึงใจเย็นดิวะไอ้ศร...รอดูมันไปก่อนดี้...” ใต้ฝุ่นรีบขัดขึ้นมาบ้าง หลังจากที่อ้าปากค้างอยู่นานเพราะพูดไม่ทันมัน

“เย็นบ้านป้ามึงดิไอ้ฝุ่น! หรือมึงจะรอให้มันฟันเพื่อนมึงก่อนมึงถึงจะร้อนได้งั้น?”

“ไหนตอนแรกมึงบอกว่าช่างมัน แถมยังหาว่าไอ้เจ้ามันเรียกร้องความสนใจไง แล้วไหง๋ถึงได้ทำท่าจะเป็นจะตายขนาดนี้ได้วะ...”

ใต้ฝุ่นว่ากลับมาบ้าง แล้วคันศรก็กำลังจะอ้าปากเถียง...แต่มีเสียงของโชกุนดังแทรกขึ้นมาหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน “ พวกมึงสองคนช่วยหยุดเถียงกันก่อนเถอะว่ะ กูขอร้องละ”

ในระหว่างนั้นสายตาของโชกุนก็คอยสังเกตุการณ์เจ้าจันทร์กับเดือนคณะคนนั้นไปด้วย...