สยบรักผู้ปกครองร้าย

เสียงดนตรีแนว EDM จังหวะหนักหน่วงกระหึ่มไปทั่วทุกตารางนิ้วของ AMBER LION ไนต์คลับหรูระดับไฮเอนด์ที่ขึ้นชื่อและทรงอิทธิพลที่สุดในย่าน ด้วยการตกแต่งภายในเน้นโทนสีดำและแดงเป็นหลัก ผนังบุหนังสีดำด้านสลับกับแผ่นโลหะสีแดงเข้ม โต๊ะวีไอพีถูกล้อมด้วยโซฟาหนังสีดำทรงโมเดิร์น ขณะที่เสาและเคาน์เตอร์บาร์ประดับด้วยไฟ LED สีแดงเรืองรองราวเปลวเพลิงให้ความรู้สึกแข็งแกร่งและทรงพลังจนทำให้หลายคนปักหลักให้เป็นร้านที่ต้องมาก่อนตาย

แสงไฟนีออนสาดสลับไปมาส่องกระทบแก้วเครื่องดื่มราคาแพงบนโต๊ะวีไอพีชั้นสอง ที่ซึ่งร่างเพรียวระหงของลียาทายาทสาวเพียงคนเดียวของตระกูล BLACK LION นั่งพิงพนักโซฟาด้วยมาดของเจ้าของร้านแสนสวย เรือนผมสีชมพูอ่อนยาวสลวยทิ้งตัวเป็นลอนขับให้ใบหน้าหวานละมุน ดวงตากลมโตฉายประกาย ขนตางอนยาวรับกับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่น่ามอง เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวเนื้อบางพลิ้วไหว โดยนัยน์ตาสีอำพันคู่หวานกวาดมองไปรอบอาณาจักรที่เธอทุ่มเทสร้างมาจนครบหนึ่งปีเต็มด้วยความภาคภูมิใจ

“วันนี้ดีเจใหม่เหรอ หุ่นโคตรแซ่บเลยมึง” เสียงนั้นคือเดียร์น่า เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนผู้เป็นเพื่อนสนิท ปรายสายตามองคนบนเวที พลางทำตาเป็นประกายให้โอปป้าหน้าเกาหลีที่ยืนถอดเสื้อโชว์ซิกซ์แพ็กปั่นเพลงได้ตรงใจเธอ

“อือ…โสดนะ สนใจก็จัด” ลียาพยักหน้าตอบยิ้ม ๆ เธอคบกับเพื่อนกลุ่มนี้มานานจนแค่มองตาก็รู้ว่าใครชอบเคี้ยวเนื้อเกรดไหน

“ถ้างั้นกูจองโต๊ะมุมนั้น” คนสุดท้ายในกกลุ่มคือฮันนี่ เพื่อนสาวมาดเฉี่ยวผู้มีใบหน้าลูกครึ่งพูดขึ้น สายตาดุจเหยี่ยวของเธอจับจ้องไปยังชายหนุ่มคนหนึ่งในมุมมืด ซึ่งความสลัวของร้านไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเรดาร์ของเธอเลยแม้แต่น้อย

แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้พวกเธอทั้งสามคนคบกันมายาวนานถึงแปดปีก็คือรสนิยมเรื่องผู้ชายที่ต่างกันสุดขั้ว ชนิดที่ว่าไม่มีทางเดินเหยียบเส้นกันแน่นอน

“กูรู้ว่ามึงชอบแบบนั้น” ฮันนี่ละสายตาจากเป้าหมายตัวเองแล้วชี้ไปยังชายหนุ่มที่สวมเพียงเสื้อยืดสีดำธรรมดา ทว่ารัศมีบางอย่างกลับแผ่ออกมาจนโดดเด่น ทั้งใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักต่อให้ไม่ใช่สเปกก็ยังต้องเหลียวมอง

“หล่อมั้ยล่ะ?” ลียามองตามนิ้วเพื่อน ใบหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มอย่างมีความหวังในแวบแรก 

ก่อนจะรีบจางหายไปเมื่อพิจารณาอย่างละเอียด แม้คนตรงหน้าจะหล่อลากดิน ทรงแบด รัศมีพุ่งปรี๊ดขนาดไหน แต่นิสัยบางอย่างที่เธอสัมผัสได้กลับบอกว่าเขาไม่ใช่อย่างแรง

“คนนี้กูขอบาย” ลียาสะบัดหน้าหนีทันควัน ทำเอาเพื่อนทั้งสองถึงกับอ้าปากค้าง เพราะผู้ชายคนนั้นคือเพชรเม็ดงาม ระดับเหนือเดือนของมหาวิทยาลัยที่สาว ๆ ค่อนประเทศอยากครอบครอง แต่ลียากลับปฏิเสธทิ้งอย่างไม่เสียดาย

“อะไรของมึงเนี่ยยัยลียา” เพื่อนทั้งสองมองหน้ากันอย่างงง ๆ ปกติพวกเธอจะคุยเล่นเรื่องผู้ชายกันเป็นเรื่องสนุกพอให้ชุ่มชื่นหัวใจ แต่ทำไมคราวนี้ลียาถึงดูจริงจังผิดปกติไป

“เดี๋ยว ๆ พวกมึงเลิกสนใจผู้ชายก่อน อีลียาดูนั่น มวยคู่เอกมาแล้วว่ะ” ฮันนี่เลิกสนใจเรื่องผู้ชายของเพื่อน แล้วสะกิดยิบ ๆ พลางชี้ลงไปที่โซนหน้าเวที

ลียาละสายตาจากแก้วเหล้ามองลงไปเห็นผู้หญิงสองคนในชุดเดรสแบรนด์เนมที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากผมกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ท่ามกลางวงล้อมของนักท่องราตรีที่ยืนมุงดูเป็นตาเดียว 

“พวกแกถอยไป” การ์ดร่างยักษ์สองคนที่กำลังจะเข้าไปแทรกแซงนิ่งสนิทกับคำสั่งที่ตัดหน้า โดยเสียงที่ดังมาจากบันไดก้าวลงมาด้วยท่าทางมาดมั่นหลังจากเห็นบุคคลที่กำลังสร้างความปั่นป่วนในผับของเธอจึงต้องรีบจัดการ และเพียงไม่กี่ก้าวลียาก็ถึงจุดเกิดเหตุอย่างทันใจ

“อีบ้า! แกกล้าดียังไงมาสาดเหล้าใส่ชุดฉัน” หญิงสาวชุดขาวกรีดร้องเสียงแหลม พลางง้างมือหมายจะฟาดใบหน้าอีกฝ่ายที่ทะเลาะด้วยกัน

“ก็แกมายุ่งกับผู้ชายของฉันก่อนทำไมล่ะ!” เช่นเดียวกับอีกฝ่ายที่สวนกลับทันควัน ทว่า...

หมับ!

ข้อมือของทั้งคู่ถูกมือเรียวเล็กที่มีแรงมหาศาลคว้าเอาไว้คนละข้าง ลียาออกแรงบีบจนทั้งสองคนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ และยอมปล่อยมือจากผมของกันและกันโดยสัญชาตญาณก่อนจะหันมาเอาเรื่องเธอแทน

“ที่นี่คือผับ ไม่ใช่เวทีมวย แต่ถ้าอยากกัดกันมากจนทนไม่ไหวก็เชิญออกไปกัดกันข้างนอก” ลียาเอ่ยเสียงต่ำ นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองคนทั้งสองอย่างเย็นชาไร้ซึ่งความเกรงกลัว

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นได้ไม่เว้นแต่ละวัน และเธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายบรรยากาศ หรือทำลายชื่อเสียงผับด้วยการทะเลาะโหวกเหวกอย่างแน่นอน

“แกเป็นใคร อย่ามายุ่ง!” หญิงชุดขาวตวาดใส่ด้วยความโมโห เธอเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกจึงยังไม่รู้จักเจ้าของ AMBER LION ดีพอ

และใช่…เธอคือเจ้าของนัยน์ตาสีทองแห่งตระกูลสิงโตดำที่แม้แต่ผู้ชายอกสามศอกยังไม่กล้ามีเรื่องด้วย แน่นอนว่าผู้หญิงคนนี้คิดผิดแล้ว เพราะนอกจากเธอจะไม่ได้มาเหยียบที่นี่อีก ถ้าเธอยังดื้อด้านก็ยังจะไม่ได้ออกไปในสภาพดีเช่นกัน

“ฉันคือเจ้าของที่นี่ และที่นี่มีกฎ ใครก่อเรื่องต้องจ่ายค่าเสียเวลาให้ร้านฉันห้าแสน แต่ถ้าไม่ทำตาม เธอน่าจะพอเดาออกนะว่าจะต้องเจออะไร?” สิ้นเสียงหวาน บอดี้การ์ดรอบข้างก็พร้อมใจกันถกแขนเสื้อโชว์รอยสักสิงโตดำที่เป็นเหมือนตราประทับแห่งอำนาจของตระกูล Black Lion

“ขะ ขอโทษค่ะ พวกเราไม่ได้ตั้งใจ” สิ่งนั้นทำเอาหญิงสาวทั้งสองคนหน้าซีดเผือดประหนึ่งคนเห็นผี ทั้งคู่ละล่ำละลักบอกพลางถอยกรูดออกไปจากวงล้อม

“ดี พูดง่ายแบบนี้ฉันจะได้ไม่ต้องเสียน้ำลายมาก การ์ด พาแขกสองท่านนี้ไปส่งที่รถ แล้วจำหน้าไว้ด้วย วันหลังไม่ต้องให้เข้า” ลียาสั่งการด้วยท่าทีเฉียบขาดพลางปัดมือทำความสะอาดราวกับเพิ่งสัมผัสสิ่งสกปรก เธอพยักหน้าให้ดีเจเริ่มบรรเลงเพลงต่อ และเพียงไม่กี่วินาทีบรรยากาศความสนุกก็กลับมาเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ทายาทสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับขึ้นชั้นสอง ทว่าจังหวะนั้นเอง นัยน์ตาสีอำพันคู่สวยกลับบังเอิญสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเหนือเดือนที่เพื่อนเธอเพิ่งเชียร์เมื่อกี้อย่างไม่ตั้งใจ

เขากำลังจ้องมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ เป็นใบหน้าที่เห็นมาตั้งแต่เด็ก และเธอก็ไม่เคยชอบใจเลยสักครั้ง ลูกชายเพื่อนพ่อสุดเย็นชาที่สุดในโลก ผู้ชายที่พ่อเธอมักจะยัดเยียดสถานะพี่ชายให้ตั้งแต่จำความได้

แต่คนอะไรช่างไร้มนุษยสัมพันธ์สิ้นดี ความหล่อที่พระเจ้าประทานมาให้ แต่เสียดายที่ท่านลืมส่งคู่มือใช้งานมาด้วยเช่นกัน

…

…

คฤหาสน์ BLACK LION

ร่างเพรียวระหงเดินโซเซกลับเข้าอาณาจักรของตระกูลในช่วงเช้ามืด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ตีขึ้นหน้าทำให้แก้มใสกลายเป็นสีระเรื่อสลับกับความมึนงงที่เริ่มจู่โจม ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นโถงรับแขกอันกว้างขวาง ความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากมุมมืดก็กระชากสติที่เกือบหลุดลอยของเธอให้กลับมาเข้าที่ในพริบตา

เลออนผู้นำสูงสุดแห่งสิงโตดำนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ เบื้องหน้าของเขามีแท็บเล็ตวางอยู่ ซึ่งกำลังเล่นวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในคลับวนซ้ำตรงฉากที่ลูกสาวตัวดีกระโจนเข้าไปเป็นกรรมการมวยคู่เอกทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเอง

“สนุกมากไหมลียา?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะละสายตาจากจอ

“ป๊ายังไม่นอนอีกเหรอคะเนี่ย ตีสี่แล้วนะ รักษาสุขภาพหน่อยสิเดี๋ยวตีนกาถามหานะคะ” ลียาแกล้งเปลี่ยนเรื่องเสียงใสพลางกลบเกลื่อนอาการเดินเซ เธอรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้คนตรงหน้าได้จังหวะ บทร่างยาวเรื่องความปลอดภัยที่เธอฟังจนชินหูต้องตามมาแน่นอน

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง ป๊าเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าให้พวกการ์ดจัดการเอง เราเป็นผู้หญิง รู้ตัวบ้างไหมว่าทำอะไรลงไป”

“โธ่ป๊า…เรื่องแค่นี้เอง หนูจัดการได้น่า ก็ลูกป๊ามันเก่งนี่นา ฝึกมาดีขนาดนี้จะกลัวอะไรคะ” ลียารีบสลัดรองเท้าส้นสูงทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะโผเข้าไปนั่งข้าง ๆ แล้วซบศีรษะลงบนไหล่กว้างของผู้เป็นพ่ออย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

มือเรียวเล็กเริ่มนวดเฟ้นไหล่หนาอย่างประจบประแจง พร้อมส่งสายตาใสซื่อที่มักจะใช้ได้ผลเสมอเวลาทำความผิด

“เลิกบ่นเถอะนะคะ ขมวดคิ้วมาก ๆ เดี๋ยวหน้าแก่ไว ลียาไม่อยากมีพ่อหน้าแก่นะ”

เลออนถอนหายใจยาวเหยียด ความโกรธเคืองที่พกมาเต็มอกพังทลายลงคามือเพราะลูกอ้อนเดิม ๆ เขาเอื้อมมือมาขยี้ผมสีชมพูของลูกสาวจนยุ่งเหยิงอย่างนึกหมั่นไส้ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเลออนก็ไม่เคยเอาชนะเธอได้เลย

“แกนี่มันจริง ๆ เลยนะยัยตัวแสบ คราวหน้าอย่าทำอีก” สุดท้ายผู้นำที่ใครต่างก็เกรงขามก็บ่นลูกสาวได้ไม่เคยเกินสามประโยค และจบลงด้วยการตามใจเสียทุกครั้ง

“ปะป๊าใจดีที่สุดในโลกเลย” ลียายิ้มร่าเมื่อเห็นว่าพายุสงบลงอย่างรวดเร็ว

“หยุดประจบได้แล้ว แล้วหม่ามี้ก็ฝากบอกว่าเลือกชุดที่จะใส่ไปงานเลี้ยงไว้ให้แล้ว อย่าลืมใส่ไปด้วยล่ะ"

“งานเลี้ยง?” หญิงสาวชะงักไป นัยน์ตาสีอำพันฉายแววฉงน

“พรุ่งนี้หนูเอมม่าลูกน้าถิงจะไปเรียนต่อ ลูกลืมไปแล้วหรือไง?”

“ใครจะไปลืมล่ะคะ นั่นน้องหนูนะ!” ลียารีบแย้งเสียงสูง ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าถ้าพ่อไม่ทัก พรุ่งนี้เธอคงหลับยาวกะลืมโลกเพราะอาการแฮงค์แน่นอน