ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน

“กลับคนเดียวได้แน่นะเจ้าใจ” รุ่นพี่โรงเรียนเก่าที่สนิทสนมกันหันมาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง สีหน้ากังวลเมื่อฉันเอ่ยปากขอลงป้ายรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด จากตอนแรกตกลงกันว่าพี่ไวท์จะไปส่งฉันที่หอหลังคอน เสิร์ตที่เจ้าใจรอคอยมาตลอดหลายเดือนจบลง แต่ในเมื่อพี่ไวท์เพิ่งวางสายจากแฟนหนุ่มแถมทะเลาะกันเรื่องมาดูคอนโดยไม่บอก ครั้นจะให้พี่ไวท์ไปส่งถึงหอก็ยังไงอยู่ ทะเลาะก็ต้องรีบเคลียร์ให้จบโดยเร็วใช่ม้า แค่กลับที่พักด้วยตัวเองเจ้าใจทำได้อยู่ละ

“สบายมากค่ะ รถไฟฟ้าอยู่ไม่ไกลจากหอเท่าไหร่ เดินแป๊บๆ ก็ถึง ตอนไปรับพี่ไวท์ก็เห็นนี่นา” ฉันบอกด้วยรอยยิ้มหวังให้พี่ไวท์คลายกังวล คือครอบครัวเราทั้งคู่รู้จักสนิทสนมกันไง มาคอนวันนี้ทางบ้านฉันก็รู้ว่ามากับพี่ไวท์เลยไม่ห่วงเท่าไหร่

“แต่ถ้าขึ้นแอร์พอตลิ้งค์ต้องเปลี่ยนหลายต่อแถมเดินไกลอีก อย่างน้อยให้พี่ไปส่งที่ใต้ดินละกัน” พี่ไวท์บอกด้วยน้ำเสียงหนักใจ จะดื้อก็ใช่เรื่องเลยตอบตกลง

“เอางั้นก็ได้ค่ะ แต่ถ้าพี่ไวท์ไปช้าพี่อาร์ทไม่งอนกว่าเดิมเหรอ”

“ยังไงอาร์ทก็งอนอยู่ละ พี่ไปช้าอีกครึ่งชั่วโมงจะเป็นไรไป” พี่ไวท์พูดติดขำ ก่อนจะชวนคุยเรื่องคอนที่พวกเรากดบัตรมาได้โดยแต้มบุญล้วนๆ ขนาดจัดที่ราชมัง 2 วันติดที่นั่งยังไม่พออ่ะค่ะ แต่จะให้พอได้ไงในเมื่อเอเธนส์คือไอดอลนัมเบอร์วันของเอเชีย มีแฟนคลับทั้งไทยและอินเตอร์นับไม่ถ้วน ดูยอดฟอลโลไอจีเค้าซะก่อนไม่ต่ำกว่า 50 ล้าน ถึงแม้จะเปิดตัวคบกับไอดอลสุดน่ารักอย่างเดซี่ไปเมื่อสามปีก่อน ความนิยมของเอเธนส์กลับไม่ดรอปลงแม้แต่น้อย มีแต่พุ่งกระฉูดขึ้นด้วยซ้ำ นั่นเป็นเพราะคนทั่วไปรวมถึงแฟนคลับอย่างพวกเราเห็นว่าเค้าคือลูกผู้ชายตัวจริง มีแฟนก็ยอมรับว่ามี ไม่กลัวเสียความนิยม... เป็นไงล่ะมายเมน เริ่ดใช่ม้า!

“ถ้าถึงแล้วไลน์บอกพี่ด้วยนะ พี่เป็นห่วง”

“โอเคค่า ถ้าถึงห้องหนูรีบบอกทันที ขอบคุณจ้าว” ฉันไหว้ย่อพี่ไวท์คนสวย รีบวิ่งลงรถเพราะกลัวคันหลังบ่นเอา โชคดีหน่อยที่บัตรเครดิตสามารถแตะเข้ามาในสถานีได้จึงไม่ต้องเสียเวลาซื้อตั๋ว ถึงแม้ตอนนี้จะปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแต่ไม่น่ากลัวเลยสักนิด คับคั่งด้วยสาวๆ ที่ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไปคอนเช่นเดียวกัน บางคนถือพัดรูปเอเธนส์ บางคนใส่เสื้อยืดหน้าเอเธนส์ บางคนถือของพรีเมียมที่ขายหน้าคอน แถมส่วนใหญ่ยังคุยกันเรื่องความหล่อของเอเธนส์และเซอร์วิซแฟนไม่หยุด ไหนจะบอกว่าคอนสนุกแค่ไหน นี่ถ้าไม่เกรงใจจะขอร่วมวงเม้าท์ด้วยละนะ อยากแชร์ความฟินด้วยคนอะไรประมาณนั้น แฮร่!

ยืนได้ป้ายนึงฉันก็เปลี่ยนสถานีมาขึ้นบีทีเอส ระหว่างอยู่บนบันไดเลื่อนก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง พอหันมองเห็นเป็นผู้ชายคนนึงส่งยิ้มมา

“พี่ขอไลน์น้องได้มั้ยครับ”

“ขอโทษค่ะ ไม่สะดวก พอดีมีแฟนแล้ว” ฉันตอบเสียงเรียบและหันกลับทางเดิม จากประสบการตรงและสิ่งที่พี่ชายพร่ำสอนตั้งแต่มีคนเข้ามาจีบน้องสาวคนนี้ ผู้ชายมีหลายประเภท ถ้าเราพูดไม่ดีใส่ เกิดอีกฝ่ายไม่พอใจดันตามไม่หยุดจะทำไง แล้วก็มีบางประเภทที่เราพูดดีตอบ ดันหาว่าเราเล่นด้วยเข้าไปอีกมันจะยิ่งไปกันใหญ่เพราะงั้นเฉยไว้ดีที่สุด

โชคดีที่ฉันซื้อบัตรแบบเติมเงินไว้ตั้งแต่เมื่อวาน พอถึงก็แตะเข้ามาด้านใน ขึ้นบันไดเลื่อนมาชั้นบน เลือกประตูที่ไม่มีคนยืน

“ให้เถอะครับ แค่ไลน์เอง แฟนน้องไม่รู้หรอก” เสียงพูดข้างหลังทำเอาฉันที่มองรถไฟฝั่งตรงข้ามกำลังเข้าจอดชานชาลาแอบสะดุ้ง

จะบ้า! ยังไม่หยุดตามอีก นี่ก็ไม่ได้หน้าตาดีขนาดดาราไอดอล จะตื๊ออะไรนักหนาคะ! ฉันขยับตัวเดินมาอีกประตูที่คนรอเยอะๆ จังหวะที่รถไฟมาก็รีบก้าวตามคนข้างหน้า ลัดเลาะผ่านผู้คนมาอีกขบวน

อุ๊ย! มีที่ว่างพอดี ฉันเดินเข้ามานั่งอย่างไม่รอช้า คนเยอะคงหนีพ้นแล้วแหละ เฮ้อ!

ฉันล้วงมือถือออกมา ใช้เวลานี้ตอบไลน์ที่ดองไว้ตั้งแต่ก่อนคอนเริ่ม รีบรายงานคุณแม่ว่าคอนเสิร์ตเลิกแล้ว หนูกำลังกลับค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวถึงห้องหนูโทรหา คุณแม่ตอบกลับมาว่าโอเคจ้าสาวน้อยเมืองกรุง น่าน! มีแซวลูกด้วยนะ ฮ่าๆ

“น้องเค้ายิ้มไม่หยุด คงคุยกับแฟน”

“เสือก”

“ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะแบบไม่เกรงใจใครทำให้คนในขบวนรวมถึงฉันหันมองทางขวามือ

ห๊ะ! นายช่างตี๊อยืนแถวเสากลางหน้าประตูพร้อมกับเพื่อนอีกเป็นกลุ่ม หนำซ้ำมองมาทางนี้และส่งยิ้มให้... อะหยังปะล้ำปะเหลือ!! ฉันหันขวับก้มหน้ามองมือถืออีกครั้ง ไม่เป็นไรน่าเจ้าใจ อีกสองป้ายก็ลงละ หมอนั่นคงไม่บ้าตามเธอไม่หยุดหรอก คิดได้ฉันก็ตอบไลน์พี่สาวสุดที่รักที่ถามว่าคอนสนุกมั้ย เอเธนส์หล่อรึเปล่า ฉันคลี่ยิ้มพลางชาบูความหล่ออลังการ หล่อเป็นแก้วเป็นแสง หล่อแบบไม่มีอยู่จริงของไอดอลในดวงใจประมาณ 5 บรรทัด เล่าความสนุกฉ่ำในคอนและเซอร์วิซแฟนของเอเธนส์ไม่หยุด หูก็คอยฟังว่าถึงไหนแล้ว

พรึ่บ! ผู้หญิงที่นั่งข้างกันลุกขึ้นยืนเพราะรถไฟกำลังจะเข้าจอดป้าย ไม่ถึงสามสิบวินาทีก็มีใครบางคนเข้ามานั่งแทนที่ พอเหลือบมองถึงกับผงะเมื่อเห็นเป็นนายช่างตื๊อแถมเพื่อนของหมอนี่ร้องหูวไม่หยุด

“สถานีต่อไป...”

ฉันลุกขึ้นยืนทันที ก้าวมารอหน้าประตูอีกขบวน ในใจก็ภาวนาให้ถึงป้ายเร็วๆ แต่ยิ่งจดจ่อว่าเมื่อไหร่จะถึง กลับรู้สึกเชื่องช้าเหลือเกิน จนกระทั่งรถไฟจอดที่ชานชาลา ฉันแทบวิ่งออกจากตู้ขบวน เวลานี้ใครจะทำอะไรเจ้าใจไม่สน ซอยเท้าระรัวลงบันไดโดยไม่กลัวหกล้มแม้แต่น้อย

ติ๊ด!

ใช้บัตรแตะออกสถานีมาแล้วค่อยโล่งอก หือ! เพิ่งสังเกต...ไม่มีใครออกมากับฉันเลย! เมื่อวานตอนนั่งรถไฟกลับจากห้างพร้อมพี่ชายและพี่สาวในเวลาเกือบสี่ทุ่ม ทางออกฝั่งนี้คนพลุกพล่านราวกับช่วงเวลากลาง วันไม่มีผิด หรือเป็นเพราะพรุ่งนี้มหาลัยเปิดเทอมวันแรก นักศึกษาที่พักแถวนี้เลยรีบเข้านอน ไม่มีใครออกมาดูคอนเสิร์ตอย่างเธอหรอกเจ้าใจ แต่จะทำไงได้ล่ะในเมื่ออีกฝ่ายคือมายเมน ฉันจะพลาดดูเอเธนส์ตัวเป็นๆ ได้ไง อุตส่าห์ใช้แต้มบุญสูงสุดกดบัตรได้ทั้งที ต้องทำหน้าที่แฟนคลับที่ดีสิคะ

ช่างเถอะ! รีบกลับดีกว่า ไฟก็ส่องตลอดทาง ไม่น่ากลัวหรอกน่า

อุ๊ย! ข้างหน้ามีผู้ชายตัวสูงคนนึงเดินนำประมาณร้อยเมตรได้ น่าจะลงรถไฟฝั่งตรงข้ามล่ะมั้ง ยังไงก็เถอะ อย่างน้อยไม่ได้เดินคนเดียวบนทางแห่งนี้ มีเพื่อนร่วมทางที่แม้จะอยู่ไกลแต่อุ่นใจหน่อย

“ให้เบอร์พี่เถอะ แค่คุยเอง แฟนน้องไม่รู้หรอก” เสียงจากข้างหลังที่ดังไปทั้งบริเวณทำเอาฉันสะดุ้ง

“...........” แม้จะมีเสียงเครื่องยนต์เสียงบีบแตรลอยขึ้นมาจากถนนด้านล่าง แต่ฉันกลับได้ยินเสียงพูดนั้นชัดมาก ชัดจนหลอน ความกลัวพุ่งเข้าจู่โจมเมื่อสำนึกได้ว่าอีตาช่างตื๊อยังคงตามไม่หยุด... นี่มันคุกคามกันชัดๆ! ทำไงดีแถวนี้คงไม่มีวงจรปิด แถมเดินห่างสถานีมาไกลแล้วด้วย จะกลับไปขอความช่วยเหลือจากยามก็ต้องวิ่งผ่านหมอนี่ไปอีก หนำซ้ำกว่าจะถึงบันไดทางลงระยะทางก็ไม่ใช่น้อยๆ นี่มันวันซวยอะไรของฉันกันนะ!

“รับพี่ไว้เป็นตัวเลือกของน้องไงครับ ไม่แน่คุยไปน้องอาจชอบพี่จนเลิกกับแฟนก็ได้ หึๆ” เสียงหัวเราะในลำคอทำให้ฉันได้สติ ตัดสินใจวิ่งสุดกำลังทั้งที่น้ำตากำลังจะไหล เกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน ยอมรับว่ากลัว อย่าร้องเจ้าใจ มีสติเข้าไว้เธอต้องรอด!

พรึ่บ!

วิ่งยังไม่ทันถึงสิบเมตรก็มีอันต้องเบรกเพราะใครบางคนโผล่ออกมาจากเสาใหญ่กลางทางเดิน

“พี่บอกแล้วไงว่าจะไปรับ รีบออกมาจากสถานีทำไมครับ”

“............” ฉันงง ตะลึง ตกใจ ไม่เข้าใจว่าผู้ชายตัวสูงใหญ่ตรงหน้าพูดเรื่องอะไร

หรือว่าหนีเสือปะจระเข้! นี่มันวันซวยของฉันจริงๆ สินะ ซวยซ้ำซวยไม่จบไม่สิ้น