Mag-log inสักพักต่อมา...
“ข้าวมาแล้ว” กล่องอาหารที่สั่งไปถูกวางลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตรงหน้าของเฌอแตมอย่างตั้งใจ ขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานของตัวเองอยู่ชนิดที่ว่าไม่ได้มองอะไรรอบข้างเลย
“แป๊บนึงนะ ใกล้เสร็จแล้ว”
“ถึงเวลากินก็กินสิ เดี๋ยวก็จะได้เวลาเข้าเรียนแล้วเนี่ย”
“เออๆ”
“บอกให้พูดเพราะๆ”
ทรานส์บ่นขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหยิบกล่องข้าวออกมาจากถุงแล้วเปิดยื่นให้กับเฌอแตม พร้อมกับแกะช้อนยื่นให้เธอด้วย เรียกได้ว่าบริการดียิ่งกว่าร้านอาหารหรูอีก
“กินเยอะๆ นะ จะได้มีแรงเรียน”
“กินยาลืมเขย่าขวดมาหรือเปล่าเนี่ย”
“ไม่ได้กินอะไรทั้งนั้น”
“.......” ถึงเขาจะปฏิเสธ แต่เธอก็มั่นใจว่าตัวเองดูไม่ผิดหรอก มันมีความเปลี่ยนไปอยู่จนเธอรู้สึกได้เลยว่าเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
แปลกจนน่าขนลุก
“มองหน้าอยู่ได้ มันอิ่มหรือไงมองหน้าฉันเนี่ย”
“ถามจริง ที่มาทำดีด้วยเนี่ย เป็นโปรโมชั่นไอ้ความสัมพันธ์ที่ว่านั่นหรอ?”
“กินๆ เข้าไป ถามอยู่นั่นแหละ”
ทรานส์ไม่ยอมตอบ เขาเลือกที่จะเมินใส่คำถามของเธอ และนั่งกินข้าวไปแบบเงียบๆ ไม่พูดไม่จาอะไรเลย
“อาทิตย์หน้ามีสอบย่อย รู้แล้วยัง”
“อือ เพิ่งรู้เมื่อวาน”
“อ่านหนังสือด้วยนะ ไม่ช่วยติวให้นะบอกก่อน และก็อย่าคิดที่จะใช้เส้นสาย ไม่งั้นโดนดีแน่”
“แล้วไง พ่อกับแม่ฉันเป็นเจ้าของ”
“ก็รู้ว่ามีอิทธิพล รู้ว่าเป็นลูกของเจ้าของที่นี่ แต่มันจะดีกว่าไหม ถ้าเรียนแล้วก็สอบได้ด้วยมันสมองของตัวเอง”
“ค้าบๆ สอนอยู่นั่นแหละ ทำอย่างกับว่าฉันเคยทำ”
ทรานส์บ่นใส่ เพราะถึงเขาจะเป็นถึงลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยที่นี่ มีอิทธิพล และสามารถทำอะไรก็ได้มากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยคิดที่จะทำอะไรแบบนั้นเลย ทุกคนที่นี่มาเรียนก็ใช้ความสามารถของตัวเองทั้งนั้น เขาเองก็ไม่ต่างกันหรอก
“เลิกเรียนแล้วกลับบ้านด้วยกันนะ”
“อืม..”
“ขอไปอยู่คอนโดด้วยนะ”
“เกินไปละ คอนโดตัวเองก็มี ทำไมต้องทำตัวเป็นผีไม่มีศาลด้วยเนี่ย”
“อยู่คนเดียวแล้วมันเหงา”
“ฉันไม่เห็นจะเหงาเลย”
“ก็นั่นมันเธอ แต่ฉันเหงาไง ขอไปอยู่ด้วยคนนะ จะได้ทำงานด้วยกันไง”
“ค่าน้ำค่าไฟค่ากิน ชะ...”
“เดี๋ยวออกให้หมดเลย จ่ายค่าห้องให้ด้วยดีไหม” ทรานส์พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน เพราะถ้าเขาจ่ายให้เธอทุกอย่าง ดูแลเธอดีทุกอย่าง ขอแค่ได้เข้าไปอยู่กับเธอ แค่นั้นเธอก็น่าจะยอมแล้วล่ะ
“ไม่ต้องขนาดนั้น ไม่มีค่าคอนโดหรอก”
“ถ้าอย่างนั้นค่าใช้จ่ายทุกอย่าง เดี๋ยวออกให้เองหมดเลย อยากกินอะไรเดี๋ยวพาไปกินด้วย แต่ถ้าอยากจะทำกินก็จะพาไปซื้อ”
“ไม่คิดจะไปทำงาน ไม่คิดจะไปใช้ชีวิตของตัวเองบ้างหรือไง”
“ก็นี่ไง กำลังใช้ชีวิตของตัวเองอยู่”
มันเถียงทุกคำ! แต่เป็นคำเถียงที่ฟังไม่ขึ้นสักอย่างเลย ไม่รู้จะวุ่นวายอะไรนักหนานะ พยายามแทรกตัวเข้ามาในชีวิตแบบปรสิตเลยล่ะ
“อร่อยไหม”
“ก็ดี”
“ถ้าอยากกินน้ำผลไม้ปั่นก็บอก เดี๋ยวจะสั่งให้”
“ไม่เป็นไร”
เวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงช่วงเย็น เฌอแตมนั่งรถกลับคอนโดพร้อมกันกับทรานส์ที่จะขอเข้าไปอยู่ที่คอนโดของเธอเลยตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ส่วนเสื้อผ้าเดี๋ยวจะทยอยเก็บมาอีกทีนึง
มันเร็วจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลยล่ะ
“นี่ทรานส์”
“ครับ”
“เรื่องข้อตกลงที่ว่าเนี่ย มันจะจบลงตอนไหน?”
“ยังไม่ทันเริ่มเลย จะจบซะแล้วหรอ ไม่รู้สิ แหะๆ คงอีกนานเลยมั้ง”
ทรานส์หัวเราะแห้งๆ หัวใจกระตุกวูบเมื่อจู่ๆ เธอก็ถามเรื่องจุดจบของความสัมพันธ์นี้ขึ้นมา เพราะในใจเขาไม่ได้อยากจบ และก็ให้คำตอบไม่ได้ด้วยว่าเพราะอะไร
“แล้วแม่ของแกล่ะ ถ้าเขารู้เรื่องนี้ขึ้นมาจะเป็นยังไง”
“ก็อย่าให้รู้สิ”
“เรื่องแบบนี้มันปิดกันได้ง่ายๆ ที่ไหน ฉันรู้จักคุณน้าดี”
“หึ! อยากรู้ก็รู้สิ ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแม่จะทำยังไง”
“ไอ้บ้า! บ้าไปแล้วหรือไง”
“อือ บ้า”
ทรานส์หันมาตอบกลับ เขาไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย กลับกันเขายิ้มกริ่มด้วยความพอใจด้วยซ้ำ
หมับ ! ~ใบหน้าสวยถูกจับให้หันกลับมาก่อนที่ทรานส์จะจูบปากของเธอยังไม่ทันให้ตั้งตัว ริมฝีปากร้อนประกบจูบลงไปและนิ่งค้างไว้อยู่อย่างนั้น ทำเอาเธอตกใจจนลืมหายใจไปชั่วขณะนึงเลย และพอกลับมาหายใจลิ้นร้อนก็สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธอ รู้สึกได้ถึงกลิ่นบุหรี่ที่คละคลุ้งในปาก และรสชาติที่คุ้นเคยเวลาจูบปากกับเขา"อื้อ! ปล่อยนะ!"กำปั้นเล็กๆ พยายามทุบหน้าอกของอีกฝ่ายเพื่อให้เขาปล่อยเธอ แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไร เขาก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นเท่านั้น ไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระได้เลยรสชาติจูบที่เคยรุนแรงและเร่าร้อนก็ค่อยๆ อ่อนโยนลง พร้อมกับแรงกอดที่คลายออกอย่างช้าๆ เฌอแตมไม่ได้ขัดขืนเขาอีก จนกระทั่งทรานส์ค่อยๆ ผละใบหน้าที่หล่อเหลาออกและมองหน้าของเธอที่กำลังแดงเรื่ออยู่"ฉันหวงของที่มันเป็นของตัวเองมากนะ" ทรานส์พูดเบาๆ"แต่ฉันไม่ใช่ของเล่น""ฉันไม่ได้บอกว่าเธอคือของเล่นสักหน่อย""แต่การกระทำของนาย มันกำลังบอกอย่างนั้น""เธอไม่ใช่ของเล่น แต่เธอคือสิ่งที่ฉันหวงมากที่สุดในชีวิต"ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ~พอได้ยินอย่างนั้นหัวใจของเฌอแตมก็เต้นตึกตักรุนแรงแบบควบคุมไม่อยู่ ใบหน้าสวยที่แดงเป็นลูกมะเขือเทศอยู่แล้วกล
#ตกเย็นวันเดียวกัน หลังจากที่ข้อเท้าของเฌอแตมเริ่มดีขึ้น ทรานส์ก็พากลับมาที่พักก่อน ระหว่างนั้นรุ่นน้องและกลุ่มเพื่อนก็ยังทำกิจกรรมร่วมกันต่อ ยกเว้นทั้งสองที่กลับมาก่อน"บอกแล้วไม่ให้มา ก็ยังจะดื้อมาจนได้" ทรานส์บ่น"ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น" เฌอแตมตอบกลับเสียงแผ่วเบา เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่ามันจะเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ขึ้น"อยากกลับไหม?" เขาถาม แต่ก็ยังคอยนวดเท้าให้เธอไม่หยุด"กลับทำไม""สภาพนี้จะไปทำอะไรต่อได้ เดินขากะเผลกขนาดนี้""......" คำพูดของทรานส์เล่นเอาเธอเจ็บจี๊ด แต่เธอก็ไม่ได้โกรธอะไร ไม่ได้เถียงกลับด้วย เพราะที่เขาพูดมันก็จริง เป็นสภาพนี้แล้วจะไปช่วยอะไรได้ มีแต่จะเป็นภาระให้คนอื่น"ถ้าเธอบอกจะกลับ ฉันจะให้คุณมารับเดี๋ยวนี้เลย""อีกแล้วนะ""อะไร?""ชอบใช้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่นไง""ถ้าคนอื่นเกิดอุบัติเหตุ มันก็ต้องเรียกรถมารับกลับอยู่ดีไหม หรือจะอยู่เป็นภาระคนอื่น?""เปล่า...""งั้นก็กลับ""......" เฌอแตมถอนหายใจออกมา เธอไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย แต่ก็เลือกไม่ได้จริงๆ ตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว จะให้อยู่ต่อยังไงอีกล่ะ"ไปให้หมอตรวจ เอกซเรย์ดูสักหน่อย เผื่อข้อ
ไม่นานนักก็มาถึงเต็นท์พยาบาลที่รุ่นพี่ได้เตรียมเอาไว้เผื่อน้องๆ เกิดอุบัติเหตุหรือเป็นอะไรขึ้นมา เธอถูกวางลงบนเตียงสนามอย่างเบามือ ก่อนที่ทรานส์จะนั่งลงกับพื้นตรงหน้าเพื่อดูข้อเท้าของเธอ"น่าจะข้อเท้าพลิกนะ""อืม... เมื่อกี้รองเท้ามันพลิกน่ะ""เจ็บมากไหม?""เจ็บสิ""น่าจะไม่ได้เป็นอะไรมากนะ เธอไม่ได้เจ็บข้างในมากขนาดนั้นใช่ไหมเฌอแตม?" เพื่อนที่เป็นผู้ดูแลอยู่ตรงเต็นท์สนามพยาบาลรีบเข้ามาดูแลเช่นกัน"อื้ม... แค่ปวดๆ น่ะ""ทายาแล้วก็นวดบ่อยๆ เดี๋ยวก็หายนะ พยายามอย่าใช้ข้อเท้าเยอะ เป็นไปได้ก็นั่งอยู่เฉยๆ ไปก่อน" หลอดยาทาถูกยื่นให้กับเฌอแตม พร้อมกับอธิบายวิธีการใช้ให้"ขอบใจนะ""เดี๋ยวนวดเอง ฉันจะดูแลต่อเอง ขอบใจพวกเธอมาก"ทรานส์แย่งหลอดยาในมือของเฌอแตมมาถือเอาไว้"โอเค แต่ถ้าปวดมากๆ ก็กินยาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบนะ แล้วถ้ามันเป็นอะไรมากกว่านั้นต้องรีบบอกนะ""เข้าใจแล้ว" เฌอแตมพยักหน้าตอบรับเพื่อนๆ ที่อยู่ในกลุ่มร่วมกิจกรรมต่างรีบวิ่งมาดูด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ยืนดูอยู่แค่รอบนอกเท่านั้นไม่ได้เข้ามาดูใกล้ๆ"เธอโอเคหรือเปล่าเฌอแตม?""ฉันโอเคแล้ว ขอโทษนะ ทำบรรยากาศเสียซะได้เลย""ไม่เป็นอะไรหรอก
ช่วงสายๆ ในวันเดียวกันหน้าลานกิจกรรมที่รุ่นพี่เรียกรวมตัว เสียงนักศึกษากำลังคุยกันเจื้อยแจ้วดังระงม สถานที่ที่เคยว่างเปล่ากำลังจะถูกจัดขึ้นให้เป็นกิจกรรมเล็กๆ ที่วันนี้จะต้องทำร่วมกัน"ไปด้วยกันนะแตม" ทรานส์เดินมาพูดใกล้ๆ"เป็นอะไรอีก?""ห้ามไปกับไอ้ฝรั่งนั่นนะ""ฉันจะไปกับเพื่อน"ถ้าเลือกได้ไม่ไปกับใครสักคนเลยจะดีกว่า ไปกับเพื่อนคนอื่น มันคงสบายใจกว่าเยอะเลย หมอนี่ก็นะทำเอาเธอรู้สึกอึดอัดลำบากใจไปหมดเลย"ไปด้วยกันนี่แหละ!" ทรานส์เอ่ยขึ้น ถึงเธอจะบอกว่าไปกับเพื่อน แต่เพื่อนของเธอเพียงคนเดียวก็เขาเนี่ยแหละ ต่อให้จะเป็นผู้หญิงเขาก็ไม่ยอม"จิ๊! เรื่องเยอะจริงๆ ไม่รู้จะมาด้วยทำไม" เฌอแตมบ่นความจริงเขาไม่ได้อยากมาด้วยซ้ำ แต่เพราะเธอมาต่างหากเขาถึงได้ตามมา ไม่อยากให้เธอได้อยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับเมสันด้วย"เอาล่ะน้องๆ เดี๋ยวพี่จะให้น้องๆ ทำกิจกรรมที่เรียกว่า สามัคคีคือพลัง น้องๆ จับกลุ่มกับเพื่อนๆ ให้ได้หกคน กลุ่มไหนได้ครบแล้ว ให้ไปรับป้ายคล้องคอกับรุ่นพี่ตรงนั้นนะคะ""ครับ/ค่า" เสียงรุ่นน้องตอบพร้อมกันหลังจากนั้นความชุลมุนวุ่นวายก็เกิดขึ้น รุ่นน้องหลายคนเริ่มหาเพื่อนมารวมกลุ่มของตัวเอง บาง
ทรานส์เดินกลับมายังที่พักของตัวเอง ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูเสื้อผ้าและสบู่ออกจากกระเป๋าที่เอามาแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ เวลานี้น้องๆ บางคนก็พากันหลับไปแล้ว บางคนก็ยังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่พอเดินมาถึงน้องๆ หลายคนก็พากันทยอยกลับไป จะเหลือก็เพียงห้องน้ำห้องนึงที่ยังมีคนใช้งานอยู่ ตอนแรกเขาก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนกระทั่งหันไปเห็นรองเท้าและผ้าขนหนูที่พาดไว้กับประตูครึ่งผืน สีแบบนี้ ลายแบบนี้ มาจากต่างประเทศแน่นอน"หึ! ไอ้ฝรั่งปากดี กวนตีนกูนักนะมึง!" ทรานส์พูดกับตัวเอง เขายิ้มอย่างร้ายกาจ ก่อนจะเดินไปปิดไฟห้องน้ำจนมันดับภายในพริบตาเดียว"ไฟดับหรอครับ มีใครอยู่ข้างนอกไหม มืดมากเลยผมมองไม่เห็น" เสียงของเมสันตะโกนถามดังขึ้นมาแกร๊ก ~ทรานส์หยิบก้อนหินก้อนนึงโยนขึ้นไปบนหลังคา จากนั้นก็หยิบก้อนที่สองที่สามตามมา จนคนในห้องน้ำเริ่มนิ่งไม่มีเสียง ด้านนอกมีลมพัดวูบไหว ต้นไม้ที่เสียดสีกันไปมาช่วยให้บรรยากาศในตอนนี้ให้น่าวังเวงขึ้นอีกไม่น้อยเลย"มะ มีใครอยู่ไหมครับ ไฟดับหรอครับ""......" ทรานส์ยกยิ้ม ก่อนจะเดินย่องเข้าไปในห้องน้ำห้องที่อยู่ข้างๆ เมสัน จากนั้นก็ค่อยๆ ทำผลุบๆ โผล่ๆ ข้างล่างบ้างข้างบนบ้าง ครางเสียงหัวเ
ช่วงเย็นๆ ของวันเดียวกัน รุ่นน้องถูกเรียกให้มารวมตัวกันที่ลานกว้าง เพื่อที่จะได้ชี้แจงรายละเอียดต่างๆ ให้ทราบโดยทั่วกันและภายในกลุ่มนั้น ทรานส์ เฌอแตม ก็ยืนรอฟังอยู่ด้วย"น้องๆ มากันครบไหมคะ พี่จะได้ชี้แจงรอบเดียว และจะได้เข้าที่พักกัน"เสียงของรุ่นพี่ที่ถามขึ้น ทำให้รุ่นน้องบางคน บางคน ตามรีบวิ่งเข้ามายังจุดรวมตัวกันอย่างลนลานไม่นานนักก็ดูเหมือนว่าบรรดารุ่นน้องจะมารวมกลุ่มกันทุกคนแล้ว"ที่พี่เรียกน้องๆ มา ก็เพื่ออยากจะแจ้งเกี่ยวกับกฎระเบียบที่จะต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เราไม่ได้อยู่บ้านตัวเองนะคะ ช่วยทำตามที่รุ่นพี่แจ้งไปด้วยนะคะ""ครับ/ค่า!" เสียงของรุ่นน้องดังขึ้นพร้อมกัน"น้องๆ ทยอยเข้าอาบน้ำกันพยายามอย่าให้เกินสี่ทุ่มนะคะ และอย่านอนดึกเพราะเราจะมีกิจกรรมตอนเช้า เจ็ดโมงครึ่งต้องทยอยมารวมตัวกันที่ตรงนี้ แปดโมงตรงพี่หวังว่าน้องๆ ทุกคนจะมากันครบ ช่วยกันด้วยนะคะ จะได้กินข้าวและไปทำกิจกรรมกันต่อ""รับทราบค่ะ / เข้าใจแล้วครับ""ดีมากค่ะ".......หลังจากนั้นทุกๆ คนก็แยกย้ายกลับที่พักของตัวเอง ช่วงเวลานี้ใครอยากจะทำอะไรก็ทำได้ เพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่รุ่นพี่กำหนดเอาไว้ว่าจะต้องเข้าพ







