ตอน 2

ซูหนิงจิงเดินไปถึงห้องอาหารแล้วก็เห็นว่าแม่บ้านตั้งโต๊ะพร้อมแล้ว ในบ้านหลังใหญ่นี้มีแม่บ้านอยู่ไม่น้อย เพียงแต่พวกเธอจะไม่ยุ่งเรื่องของเจ้านายมาแต่ไหนแต่ไร จึงทำให้สามารถทำงานอยู่ที่นี่ได้นานเกือบสิบปีตั้งแต่ที่ซูหนิงจิงกับจ้าวไห่ถังซื้อบ้านหลังนี้มาเมื่อแปดปีก่อน

“พวกคุณออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวคุณหนูก็ลงมาแล้ว ค่อยมาเก็บทีหลังก็แล้วกัน”

“ค่ะ คุณผู้หญิง”

แม่บ้านทั้งสามคนที่ทำงานครัวออกจากห้องอาหารไปอย่างรู้งาน ช่วงหลายปีหลังมานี้คุณผู้ชายไม่เคยกลับมากินข้าวที่บ้านเลย จะมีก็แต่คุณผู้หญิงกับคุณหนูเท่านั้นที่กลับมาอยู่ที่นี่ตลอด แต่พวกเธอก็ไม่กล้าสอบถามอะไรให้ถูกไล่ออกเพราะสอดรู้สอดเห็นเรื่องเจ้านาย

ไม่นานนักจ้าวหนิงเซียวก็มาถึงห้องอาหาร เธอนั่งลงที่เก้าอี้ประจำแล้วคอยตักอาหารใส่ถ้วยข้าวให้แม่อย่างเอาใจใส่ ซูหนิงจิงเองก็คอยตักอาหารให้ลูกสาวเช่นเดียวกัน สองแม่ลูกต่างมีรอยยิ้มมอบให้กันถึงแม้จะเพิ่งผ่านเรื่องราวหนักหนาสาหัสมาได้ไม่นาน นี่เป็นเพราะซูหนิงจิงที่มั่นใจในตัวเองมากและวางแผนอนาคตเอาไว้เสมอไม่ว่าจะเกิดเรื่องดีหรือร้ายเข้ามา อย่างน้อยตอนนี้บริษัทที่เธอกับจ้าวไห่ถังสร้างมาก็ทำกำไรต่อปีได้ไม่น้อย ในฐานะที่เธอมีหุ้นอยู่เกือบครึ่งหนึ่งจึงไม่แปลกที่เธอจะได้รับเงินปันผลเป็นเงินส่วนตัวในบัญชีของเธอ ส่วนเงินที่เธอขอจากจ้าวไห่ถังสิบล้านนั้นก็เพราะเธอจะเก็บเอาไว้เป็นค่าเล่าเรียนของลูกสาวในอนาคต ถึงแม้ว่าเธอเองจะมีเงินเก็บไม่น้อย แต่ในเมื่อเขาเป็นพ่อ เธอก็ไม่อยากจากไปโดยที่เขาไม่ได้รับผิดชอบลูกของตัวเอง ระหว่างทานอาหาร จ้าวหนิงเซียวก็สอบถามแม่ของเธอว่าเมืองที่พวกเธอกำลังจะย้ายไปนั้นเป็นอย่างไร เพราะจ้าวหนิงเซียวไม่คุ้นเคยกับเมืองอื่นนอกจากเมืองหลวงที่เธออยู่มาตั้งแต่เกิด

“เมืองก้านโจวเป็นเมืองเกิดของแม่ เสียดายที่ตากับยายของลูกเสียไปนานแล้ว ส่วนบ้านเก่านั้นก็ถูกขายเอามาเป็นเงินต้นทุนในการที่แม่เปิดบริษัทกับพ่อของลูกเมื่อสิบปีก่อน ลูกไม่ต้องกลัวว่าที่นั่นจะไม่สะดวกสบาย ถึงแม้จะเป็นเมืองเล็ก ๆ แต่ก็นับว่าเป็นเมืองที่สงบสุขและปลอดภัยมากกว่าเมืองหลวงเสียอีก”

“แล้วแม่จะไม่หาที่อยู่ก่อนไปเหรอคะ?”

“เราค่อยไปเช่าบ้านอยู่กันก่อนนะลูก พอแม่ส่งลูกเข้าเรียนเรียบร้อยแล้ว แม่ค่อยหาทำเลเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ ดูอีกที อย่างไรพ่อของลูกก็จะให้เงินทุนแม่มาหลังหย่าอยู่แล้ว ลูกไม่ต้องกังวลนะ”

“หนูไม่กังวลค่ะแม่ หนูรู้ว่าแม่เก่งที่สุดในโลก ฮิ ฮิ”

“ฮ่า ฮ่า ลูกก็ชมแม่เกินไป รอให้เราไปถึงที่ก้านโจวก่อน แล้วค่อยคิดหาที่ทำกินกันก็ยังไม่สายนะลูก แม่ขอเพียงแค่ลูกตั้งใจเรียนก็พอแล้ว ส่วนเรื่องอื่นลูกไม่ต้องกังวล”

“หนูรู้ค่ะ หนูจะตั้งใจเรียน แม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงหนูมากนัก”

“ดีแล้วลูก ความรู้จะอยู่ติดตัวลูกไปจนตาย หากลูกตั้งใจเรียนให้ดี ในอนาคตลูกจะได้มีงานดี ๆ ทำด้วย”

“ได้ค่ะแม่ หนูจะเลี้ยงแม่เองนะคะ ถ้าหนูมีงานทำแล้วแม่จะได้ไม่เหนื่อย หนูอยากให้แม่ได้พักบ้าง หลายปีมานี้แม่ทำงานหนักมากแล้ว”

“แม่จะรอวันที่ลูกสามารถเลี้ยงแม่ได้นะจ๊ะ เอาล่ะ รีบกินแล้วรีบไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้เรายังต้องไปทำธุระกันอีกหลายอย่าง”

“ได้ค่ะแม่ นี่ค่ะ แม่กินเยอะ ๆ หน่อยนะคะ”

สองแม่ลูกกินอาหารอีกไม่นานนักก็พากันอิ่มแล้วออกจากห้องอาหารไป ซูหนิงจิงเดินไปส่งลูกสาวเข้าห้องก่อนที่เธอจะกลับไปยังห้องนอนของตัวเองที่เคยอยู่กับจ้าวไห่ถังมาตลอดหลายปี เธอได้แต่มองไปรอบ ๆ แล้วคิดถึงความหลังตั้งแต่ซื้อบ้านหลังนี้มา

หลังจากคิดอะไรเรื่อยเปื่อยแล้ว ซูหนิงจิงก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนมานอนบนเตียงที่คุ้นเคย ส่วนจ้าวหนิงเซียวเองก็รีบอาบน้ำเข้านอนตามที่แม่บอก เธอเป็นเด็กที่เชื่อฟังแม่มาตลอดตั้งแต่จำความได้ และไม่เคยทำให้แม่เธอเสียใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทำให้ซูหนิงจิงสามารถทำงานในบริษัทได้อย่างสบายใจมาตลอดหลายปี

รุ่งเช้าวันต่อมา หลังจากสองแม่ลูกกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว ซูหนิงจิงนำเอกสารของเธอและลูกที่เตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้ก็พากันขึ้นรถเพื่อเดินทางไปยังสำนักงานเขตเพื่อจัดการเรื่องหย่ากับจ้าวไห่ถังพร้อมกับเปลี่ยนนามสกุลให้ลูกสาวของเธอให้เรียบร้อย

พวกเธอไปถึงสำนักงานเขตก่อนเก้าโมงประมาณสิบห้านาที เมื่อเดินเข้าไปในสำนักงานเขต พวกเธอก็เห็นว่าจ้าวไห่ถังมาพร้อมกับหลิวอ้ายโหรวอยู่ก่อนแล้ว ซูหนิงจิงเดินไปติดต่อเจ้าหน้าที่เพื่อทำเรื่องหย่า จ้าวไห่ถังที่เห็นเช่นนั้นก็ลุกจากที่นั่งออกไปที่หน้าโต๊ะเจ้าหน้าที่เช่นเดียวกัน ส่วนจ้าวหนิงเซียวนั้นคอยอยู่ข้าง ๆ แม่ของเธอโดยไม่คิดจะทักทายคนเป็นพ่อแม้แต่นิดเดียว

“พวกคุณแน่ใจนะว่าจะหย่ากัน”

“แน่ใจค่ะ/ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นข้อตกลงการหย่าของพวกคุณมีอะไรบ้างครับ”

“ลูกสาวดิฉันจะอยู่กับดิฉันและเปลี่ยนนามสกุลมาใช้นามสกุลของดิฉันค่ะ รบกวนคุณช่วยทำเรื่องต่อให้ด้วยหลังจากเซ็นใบหย่าด้วยนะคะ อีกข้อคืออดีตสามีดิฉันจะมอบเงินสดเข้าบัญชีให้ฉันกับลูกเป็นจำนวนเงินสิบล้านหยวนและฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการบริหารบริษัทที่สร้างมาด้วยกันค่ะ”

“ตกลงครับ เดี๋ยวผมเขียนข้อตกลงเอาไว้ที่ด้านหลังใบหย่าของพวกคุณให้แล้วค่อยลงลายมือชื่อนะครับ ส่วนเรื่องเปลี่ยนนามสกุลก็ไม่ยากครับ รอเสร็จเรื่องหย่าของพวกคุณก่อนแล้วผมจะดำเนินเรื่องให้เอง”

“ขอบคุณมากค่ะ”

ไม่นานนักขั้นตอนการหย่าทั้งหมดก็เรียบร้อย จ้าวไห่ถังโอนเงินต่อหน้าเจ้าหน้าที่เข้าบัญชีของซูหนิงจิง หลังจากเห็นว่าเงินเข้าบัญชีแล้ว ซูหนิงจิงก็พาจ้าวหนิงเซียวไปเปลี่ยนนามสกุลกับเจ้าหน้าที่อีกด้านหนึ่ง ส่วนจ้าวไห่ถังพาหลิวอ้ายโหรว ออกไปจากสำนักงานเขตทันทีโดยไม่แม้แต่จะมองว่าอดีตภรรยากับลูกสาวจะทำอะไรต่อไป

เจ้าหน้าที่คนเดิมช่วยดำเนินการเปลี่ยนนามสกุลให้กับจ้าวหนิงเซียวโดยใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีเท่านั้น หลังจากได้หนังสือรับรองการเปลี่ยนนามสกุลแล้ว ซูหนิงจิงก็ขอบคุณเจ้าหน้าที่และพาลูกสาวที่ตอนนี้เปลี่ยนนามสกุลเป็นซูหนิงเซียวไปที่โรงเรียนเพื่อทำเรื่องลาออกรวมทั้งขอใบรับรองสำหรับสมัครเรียนที่ใหม่ด้วย

กว่าที่จะทำเรื่องลาออกของซูหนิงเซียวเสร็จก็เกือบเที่ยงพอดี ซูหนิงจิงกลัวว่าลูกสาวจะหิว เธอจึงหาร้านอาหารแถวนั้นแล้วนั่งกินกับลูกสาว โดยระหว่างที่นั่งกินกันอยู่นั้น ซูหนิงจิงก็โทรหาบริษัทขนส่งเพื่อให้พวกเขาเตรียมเข้าไปขนสิ่งของให้พวกเธอแม่ลูกในวันพรุ่งนี้เพื่อนำไปส่งยังเมืองก้านโจว ซึ่งจากเมืองหลวงไปยังเมืองก้านโจวนั้นต้องใช้เวลาเดินทางมากกว่าสี่ชั่วโมงหากขับรถไปเอง

“แม่จะไม่เหนื่อยขับรถเหรอคะวันพรุ่งนี้”

“ไม่เหนื่อยหรอกลูก วันนี้เราก็รีบเก็บของใส่กล่องให้เรียบร้อย แล้วให้คนขนของขึ้นรถแทนเราพรุ่งนี้เท่านั้นเอง อย่าลืมเตือนให้แม่แวะซื้อลังกระดาษด้วยนะลูก ของพวกเราน่าจะมีไม่น้อยที่จะต้องเก็บ”

“ได้ค่ะแม่ ถ้าอย่างนั้นเราแวะห้างก่อนถึงบ้านดีไหมคะ จะได้ซื้อของครบในที่เดียว”

“ได้จ๊ะ งั้นรีบกินกันเถอะ เรายังมีงานต้องทำกันอีกมาก”

“ค่ะแม่” ซูหนิงเซียวยิ้มรับคำแม่ของเธอแล้วเร่งกินข้าวตามที่แม่บอกเอาไว้ สิ่งของในห้องของเธอเองก็มีไม่น้อย เธอไม่อยากทิ้งเอาไว้ให้คนอื่นได้ใช้ของของเธอ

หลังจ่ายค่าอาหารแล้ว ทั้งสองคนก็ไปยังห้างใกล้บ้านแล้วซื้อกล่องกระดาษรวมทั้งเทปปิดกล่องอีกจำนวนมาก ด้วยซูหนิงจิงกลัวว่ากล่องจะไม่พอ เธอจึงซื้อไปเผื่อเอาไว้มากหน่อย แทนที่จะต้องขับรถออกมาซื้อทีหลังให้เสียเวลา ซูหนิงเซียวเองก็ช่วยแม่ของตัวเองขนกล่องกระดาษจำนวนมากขึ้นหลังรถจนแทบปิดไม่ลง

เมื่อเก็บกล่องและเทปเสร็จแล้ว ซูหนิงจิงก็ขับรถพาลูกสาวกลับบ้านไปเก็บของในช่วงเวลาไม่ถึงบ่ายสองโมงทันที เธอกำชับให้ซูหนิงเซียวเก็บสิ่งของทุกอย่างให้หมด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปหาซื้อใหม่ที่เมืองก้านโจวอีก