คุณแม่ขา...ขอพรเทวดาทำไม

คุณแม่ขา...ขอพรเทวดาทำไม

last updateLast Updated : 2025-07-13
By:  Just W.Completed
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
29Chapters
858views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ข้าวหอม” หญิงสาวบ้านรวย ชีวิตไม่เคยลำบาก พ่อแม่เลี้ยงดูดุจไข่ในหิน ชีวิตแสนสบาย จนกระทั่ง... ผู้เป็นแม่ได้ไปขอพรกับเทวดา เทวดาจึงบันดาลตามคำขอของคุณแม่ จากคุณหนูแสนสบายจึงได้ไปอยู่ชนบทแสนลำบาก ข้าวหอมจะกลับมาร่ำรวยได้หรือไม่ ต้องเอาใจช่วยกัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1 เตียงที่แข็งกระด้าง

今日は東京の名門・三千院家令嬢、三千院とわこの結婚式だ。

彼女の結婚式には新郎がいなかった。

新郎の常盤奏は半年前の交通事故で植物状態となり、医者から年内の余命を宣告されていた。

失意のどん底に落ちた常盤家の大奥様は、息子が亡くなる前に、結婚させようと決めた。

常盤家は、東京指折りの名門だが、余命いくばくもない男の妻として喜んで嫁いでくれそうな令嬢は一人もいなかった。

……

鏡台の前で、とわこは既に支度を整えた。

白いウェディングドレスが彼女のしなやかな体を包み、雪のような白い肌が際立っていた。完璧なメイクが彼女の美しさをさらに引き立て、今はまさに咲こうとする赤いバラのようだった。

その大きくてつぶらな瞳には、不安の色が浮かんでいた。

式開始まで、あと二十分。彼女は焦りながらスマホの画面を何度もスワイプし、返事を待っていた。

無理やり奏との結婚を強いられる前、とわこには彼氏がいた。

奇遇にも、その彼氏は、奏の甥っ子で、名を弥といった。

ただ、二人の関係はずっと伏せていた。

昨晩、彼女は弥にメッセージを送り、東京から逃げて一緒に駆け落ちしようと頼んだが、一晩中待っても返事は来なかった。とわこはもう、待ってはいられなかった。

椅子から立ち上がると、彼女はスマホを握りしめ、適当な口実作って部屋を抜け出した。

回廊を抜けて、ある休憩室の前を通りかかった時、彼女ははたと足を止まってしまった。

閉じたはずの休憩室のドアの向こうから、妹のはるかの気取った笑い声が聞こえてきた。

「きっとまだ弥くんが来るのを待っているのよ、うちのバカ姉は!ねぇ、後で会ってあげなよ。もし後悔でもして、結婚してくれなかったら、どうするの?」

弥ははるかを抱きしめながら、彼女の首に薄い唇を這わせて言った。「今更、あいつが嫁ぎたくないってわがままを言っても無駄だろう?後悔したって、俺ん家の用心棒どもが強引にでも、結婚させてやるぜ!」

聞こえてくるはるかの笑声は先よりも耳障りだった。「弥くんが毎晩私と会ってるの、とわこにバレたら発狂するわよ。あっはっはっは!」

頭の中で轟音が鳴り響くのをとわこは感じた。

彼女は気が抜けたように後退し、転びそうだった。

両手でしっかりとウェディングドレスの裾を握りしめていた彼女は、瞼から零れそうな涙を押さえた。

とわこの父親は会社の資金繰りが悪化し、この前急病で入院したばかりだったというのに、

継母のすみれは高額の結納金目当てに、常盤家との結婚を承諾してしまった。彼女はそれが表向きに三千院家の利益のためだと言われていたが、実際は家から追い出すための口実だとわかっていた。

さらに、とわこが予想しなかったのは、自分を愛していると言った彼が、とっくに自分を裏切ってしまったことだった。

あの日、弥が、「とりあえず嫁いでみれば?奏が死んだら俺と結婚しよう」と自分を説得しようとしたわけだった。

全部うそだった!

平和だった日常が粉々に砕かれ、彼女は絶望に押し潰されそうだった。

休憩室から漏れてくる音がだんだん激しくなるにつれ、拳を握り締めた彼女の目には、危険な冷たい光が一瞬光った。

かつてのとわこは愚かだった。父親を困らせないために、彼女は継母と妹からの虐めに黙って耐え続けた。それだけでなく、三千院家の利益のために受けた不公平な扱いも全て受け入れてきた。

でも、もうあいつらにバカにされるのはごめんだ!

自分の全てを取り戻す!

間もなく、式が始まった。

白いベールをまとい、ブーケを両手で持って歩くとわこは、ロマンティックでエレガントな音楽に合わせて進んだ。

彼女は一人で誓いの言葉を読み上げ、一人で指輪をつけた。

周りから向けられる異様な視線を、彼女は全然気にしていなかった。

今この瞬間をもって、彼女は常盤家の若奥様となった。もう誰も彼女をいじめることはできない。

ただ、彼女の夫、かつて東京で絶大な権力を誇ったあの男は、もう長くはないと言われていた。

……

夜。

とわこは、奏の豪邸へと送られた。

建設に二百億円もかかったこの屋敷は、高級住宅街の中心部にあった。

別荘の間取りを確かめる間もなく、彼女は使用人の三浦婆やに主寝室へ案内された。

広いベッドに横たわる男はすぐ彼女の目を引いた。一歩一歩ベッドへ近づいた彼女には、ようやく彼の顔がはっきりと見えた。

彼の整った顔立ちはいささか西洋気味で、生まれつきの気品が漂っていた。

長い昏睡状態のせいで、彼の肌は異様なほど白く見えた。それでも、視線をそらすことのできない色男であることは変わらなかった。

もし男が植物状態でなければ、とわこは決して彼の妻にはなれなかった。

車の事故で植物状態になる前の男は、世間を揺るがすほどの権力者だった。彼が経営した常盤グループは、日本トップ10に入る大企業だった。

噂では奏は冷酷非情な男で、性格も残忍であり、裏社会にも通じているという。彼に逆らった者は皆悲惨な末路を辿ったという。

自分がこのような男と結婚するとは、とわこは思いもしなかった。

彼女がぼんやりしていると、突然寝室のドアが開いた。

常盤弥だった!

「とわちゃん、ごめんね!今日は忙しくて、今ようやく時間ができたんだ」弥はあたかも心から申し訳ないような顔をして、大股でとわこの元へ歩いてきた。

とわこはただ冷たく弥を見つめ、皮肉を込めて言った。「私は弥くんの叔父の妻よ。とわちゃんじゃないわ。叔母様と呼びなさい、この無作法もの」

「とわちゃん、もう怒らないで。駆け落ちしないのは、とわちゃんには苦労をさせたくないからなんだ。叔父さまは息だけしている死人だ、何もしなくて済むよ。彼が死んだら、俺が腕のいい弁護士を紹介してあげるよ。必ず、遺産を手に入れさせてやるから!」

興奮した弥はとわこの手を握り、言った。「その時が来たら、叔父さんの全てが俺らのものになるんだ!」

ふっとこの男とはるかが不倫している場面を思い出したとわこは、嫌悪感がこみ上げてきた。

「離しなさい!」

冷たく鼻で笑うと、彼女は弥の手を振り払った。

とわこの怒鳴り声に、弥は一瞬驚いて固まった。これは本当に自分の知っているあのとわこなのか?

昔のとわこは、大人しくて従順で。大声で彼に口答えをしたことは一度もなかった。

もしかして、何かを知られた?

心細くなった弥が彼女に近づいて弁解しようとしたその時、とわこの背後に視線を向けた彼は、まるで幽霊でも見たかのように驚愕の表情を浮かべた。

「お、叔父……」

ベッドの上に横たわっていた奏は、突然目を開いた……
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
29 Chapters
บทที่ 2 เป็นอิสระ
หลังจากมื้ออาหาร ศจีและรุจน์ก็ให้ข้าวหอมขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบน ส่วนทั้งคู่ก็ออกไปทำงานตามปกติ ขณะที่ข้าวหอมกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น ความทรงจำของร่างที่เธอสถิตอยู่ก็ค่อย ๆ หลั่งไหลเข้ามา ทำให้เธอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ว่า เธอได้ย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของเด็กสาวคนหนึ่ง ที่มีหน้าตาและชื่อเหมือนเธอทุกประการ สิ่งที่แตกต่างคือร่างนี้มีอายุ 17 ย่าง 18 ปี อาศัยอยู่ในชนบทห่างไกล และอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2520 สำหรับครอบครัวในชาตินี้ของเธอ สมาชิกมีเพียงพ่อและแม่ ซึ่งมีใบหน้าเหมือนพ่อแม่ที่ร่ำรวยของเธอในชาติก่อนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่พ่อกับแม่ของเธอในภพนี้ กลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการย้อนเวลากลับมาเหมือนเธอเลย ทั้งสองคนมีอาชีพหลักคือ ทำนา และรับจ้างทั่วไป ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ค่อนข้างอัตคัดขัดสนนิดหน่อย “ทำไมถึงซวยแบบนี้เนี่ย ใครกันที่ส่งฉันมาในยุคนี้!” ข้าวหอมรำพึงกับตัวเองเบา ๆ สลับกับการก่นด่าโชคชะตา “ต่อให้เป็นเทวดา ฉันก็ไม่มีวันให้อภัย!” ขณะที่ข้าวหอมกำลังก่นด่าชะตาตัวเอง พลางนึกย้อนไปถึงความสบายในอดีตที่หายวับไปกับตา ณ อีกมิติหนึ่ง “สายเมฆ” เทวดาหนุ่มผู้ที่ให้พรกับศจีก็กำลังยืนม
Read more
บทที่ 3 ดับไฟ
ข้าวหอมพยายามทำความเข้าใจและยอมรับสภาพชีวิตใหม่ที่รายล้อมตัวเธอ แม้ในใจจะยังคงรู้สึกขัดแย้งและไม่คุ้นเคยกับความไม่สะดวก แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากจะต้องปรับตัวให้เข้ากับโลกใบนี้ให้ได้ ‘อย่างน้อยเราก็ยังมีพ่อกับแม่คอยอยู่เคียงข้าง ไม่ต้องกังวลไปนะข้าวหอม!’ เธอพยายามปลอบใจตัวเองด้วยความคิดบวก แม้ความกังวลจะยังคงเกาะกุมอยู่ในจิตใจอย่างเงียบงัน ท้องฟ้าเริ่มมืดมิด แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว แต่พ่อกับแม่ก็ยังไม่กลับบ้าน ความเงียบที่โรยตัวลงมาทำให้ข้าวหอมรู้สึกไม่สบายใจสักเท่าไหร่ ปกติแล้วท่านทั้งสองไม่เคยกลับดึกเช่นนี้ เพราะเป็นห่วงที่จะทิ้งให้ข้าวหอมอยู่บ้านคนเดียว เธอเดินวนไปมาในบ้านด้วยใจที่ร้อนรุ่ม พลางคิดไปต่างๆ นานา ‘มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับท่านหรือเปล่า’ ความรู้สึกว้าวุ่นใจถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน แต่จะกังวลไปก็ทำอะไรไม่ได้ ข้าวหอมตัดสินใจที่จะใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ เธอเดินตรงไปยังห้องครัวที่มืดสลัว สายตาสำรวจไปรอบ ๆ ห้องเพื่อมองหาสิ่งที่พอจะนำมาทำอาหารรอพ่อกับแม่ได้ ในมุมหนึ่งของห้อง เธอเห็นข้าวสารเหลืออยู่ประมาณครึ่งถัง ถัดไปไม่ไกล มีไข่ไก่เหลืออยู่หกฟอง
Read more
บทที่ 4 สายเมฆ
หลังจากที่ ศจี แนะนำให้ข้าวหอมรู้จักกับชายหนุ่มผู้มาใหม่แล้ว เธอก็เล่าเรื่องราวต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจว่า วันนี้ตอนที่เธอกับสามีกำลังจะเดินทางกลับจากทุ่งนา ก็พบกับชายหนุ่มคนนี้ นอนคว่ำหน้าหมดสติอยู่ที่คันนา ตอนแรกก็ตกใจคิดว่ามีคนฆ่าแล้วนำศพมาทิ้งไว้เสียอีก เพราะการแต่งตัวของเขาดูแปลกตา ไม่เหมือนคนแถวนี้เลยแม้แต่น้อย พอพลิกตัวมาดูก็ถึงได้รู้ว่ายังไม่ตาย จึงรีบช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้น เมื่อฟื้นขึ้นมาจึงได้ความว่าเขาเป็นลมไปเพราะไม่ได้กินข้าว รุจน์ผู้เป็นพ่อจึงชวนให้เขามารับประทานอาหารที่บ้านด้วยความเห็นอกเห็นใจ ‘เดี๋ยวนะ! นี่พ่อแม่ฉันในชาตินี้ไว้ใจคนง่ายไปรึเปล่าเนี่ย?!’ ข้าวหอมฟังที่แม่เล่าแล้วถึงกับคิดในใจอย่างหัวเสีย ‘มิจฉาชีพบางทีก็เอาหน้าตาดี ๆ แบบนี้แหละเข้ามาหลอกลวงนะ!’ เธอพลันรู้สึกว่าตัวเองจะต้องรีบ ปฏิวัติความคิดของคนในครอบครัวเสียใหม่ โดยด่วนที่สุด ในขณะที่ข้าวหอมกำลังครุ่นคิดถึงแผนการปฏิวัติครอบครัวอยู่นั้น สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปมองชายหนุ่มผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ร่างกายที่แข็งแกร่งกำยำภายใต้เสื้อผ้าที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการดับไฟ เผยให้เห
Read more
บทที่ 5 ข้อตกลง
“งั้นผมขออนุญาตทำให้คุณป้าลองใช้ดูนะครับ” เสียงทุ้มของสายเมฆดังเข้ามาถึงในห้องนอน ทำให้ข้าวหอมที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราต้องงัวเงียเล็กน้อย เธอพลิกตัวบิดขี้เกียจก่อนจะลุกจากเตียงนอนไม้เก่า ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก‘เจ้ามิจฉาชีพนั่นมาหลอกอะไรคุณแม่อีกแล้วเนี่ย ดีนะที่ฉันตื่นมาพอดี ไม่งั้นมีหวังแม่ต้องโดนหลอกจนหมดตัวแน่ ๆ !’ ข้าวหอมคิดอย่างขุ่นเคือง เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา เธอก็รีบเปิดประตูห้องพรวดพราดออกไปแทบจะทันทีในห้องครัว แม่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารมื้อเช้า ส่งกลิ่นหอมของข้าวต้มและกับข้าวอ่อนๆ คลุ้งไปทั่ว ส่วนสายเมฆก็กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ทำอะไรบางอย่างอยู่ใกล้ ๆ เตาไฟ“ทำอะไรกันอยู่เหรอคะแม่?” ข้าวหอมถามแม่ด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ดังพอที่จะให้ชายหนุ่มอีกคนได้ยิน ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยจ้องเขม็งไปยังสายเมฆอย่างไม่วางตา แววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจฉายชัดเจนจนใครก็ดูออก‘ยัยเด็กบ้านี่… มองฉันแบบนี้อีกแล้วนะ! ฉันกำลังช่วยแม่เธออยู่นะเนี่ย!’ สายเมฆไม่ได้ตอบโต้คำถามของข้าวหอม เขายังคงก้มหน้าก้มตาทำที่ตากเนื้อแห้งต่อ เพียงแต่ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างอดกลั้นศจี จึงหันมาตอบลูกสาว
Read more
บทที่ 6 ที่ตากเนื้อแห้ง (1)
ตกเย็น หลังจากศจีและรุจน์กลับมาจากนาของป้าแจ่ม ข้าวหอมก็รีบวิ่งไปต้อนรับด้วยใบหน้าที่สดใส เธอแทบจะตรงเข้าไปกอดทั้งสองไว้ด้วยความคิดถึงระคนดีใจที่ได้เห็นพ่อกับแม่ในภพนี้ยังคงอยู่เคียงข้างเธอ“พ่อขา แม่ขา ข้าวหอมมีอะไรจะอวดค่ะ!” ข้าวหอมพูดพลางยกที่ตากเนื้อแห้งขึ้นมาอย่างภูมิใจให้พ่อกับแม่ดู“มันคืออะไรกันข้าวหอม?” รุจน์รับที่ตากเนื้อแห้งมาพิจารณาในมือ มันเป็นโครงที่ประดิษฐ์ขึ้นจากไม้ไผ่เหลาอย่างปราณีต มีที่วางเป็นชั้นสองชั้น และถูกคลุมด้วยผ้าตามุ้งอย่างมิดชิด ด้านบนมีตะขอและเชือกสำหรับใช้ห้อยแขวน“นี่คือที่ตากเนื้อของแม่ไงคะ! ทีนี้แม่จะตากเนื้อเยอะแค่ไหนก็ได้แล้ว แถมยังแขวนไว้ในที่สูง ๆ เจ้าหมาก็แอบขโมยกินไม่ได้แล้วล่ะค่ะ!” ข้าวหอมพรีเซนต์อุปกรณ์ชิ้นใหม่ให้รุจน์ฟังอย่างกระตือรือร้น“แถมมุ้งที่คลุมนี้ก็ช่วยป้องกันแมลงวันได้ด้วยนะคะ! ตอนนี้หน้าร้อน เราต้องรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ ไม่งั้นท้องร่วงแล้วจะลำบากแย่เลยค่ะ!”“อ่อ... ที่สายเมฆเขาทำตอนเช้าน่ะเหรอลูก” ศจีเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยรอยยิ้ม พร้อมพยักหน้าขอบคุณสายเมฆที่ยืนอยู่ไม่ไกล“หนูก็ทำด้วยนะคะ! หนูเสนอความคิดว่าควรทำเป็นสองชั้นด้วยซ้
Read more
บทที่ 7 ที่ตากเนื้อแห้ง (2)
เช้าวันถัดมา ข้าวหอมซึ่งนัดแนะกับสายเมฆว่าวันนี้จะตื่นแต่เช้าเพื่อช่วยกันทำกับข้าวให้พ่อแม่กินก่อนออกไปทำนา หลังจากนั้นทั้งสองจะทำการตากเนื้อแห้ง พ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยกับการเตรียมของก่อนออกไปทำงาน“นี่พี่สายเมฆ... พี่ว่าวิธีของพี่มันจะได้ผลจริง ๆ เหรอคะ” ข้าวหอมถามย้ำเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความลังเลในแผนการของสายเมฆ ไม่ใช่ว่าเธอไม่มั่นใจในตัวเขา แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้ลงมือทำกิจการของตัวเองจริงๆ มันเลยรู้สึกตื่นเต้นและกังวลเป็นพิเศษสายเมฆรู้สึกจั๊กจี้นิดหน่อยที่ข้าวหอมเรียกเขาว่าพี่แล้ว“ถ้าไม่เชื่อพี่ก็ไปลองกันเลย” สายเมฆที่ทำอาหารเช้าเสร็จพอดี ยื่นมือมาจับข้อมือของข้าวหอมเบา ๆ แล้วดึงให้ลงไปข้างล่างตรงโต๊ะกลางบ้าน มีที่ตากเนื้อแห้งหลายขนาดวางเรียงรายอยู่ ข้าวหอมและสายเมฆช่วยกันยกโต๊ะออกมาตั้งไว้ตรงแถวรั้วบ้าน เพื่อให้ผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาเห็นได้อย่างชัดเจนทั้งคู่ช่วยกันนำเนื้อที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำมาวางบนชั้นของที่ตากเนื้อแห้ง จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบทีละชั้นช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ชาวบ้านในหมู่บ้านกำลังจะเดินทางออกไปทำนาพอดี ป้าแจ่ม เจ้าข
Read more
บทที่ 8 หาอุปกรณ์
เมื่อศจีกับรุจน์รับประทานอาหารเช้าที่สายเมฆจัดเตรียมให้อย่างเรียบง่ายเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็สังเกตเห็นว่าที่หน้าบ้านมีผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังยืนมุงล้อมข้าวหอมและสายเมฆอยู่“คุณคะ ทำไมคนมารุมข้าวหอมกับสายเมฆแบบนั้นล่ะ ลูกเราไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรอีกใช่มั้ย” ศจีถามรุจน์ด้วยน้ำเสียงร้อนรนและเต็มไปด้วยความกังวลรุจน์เพ่งมองไปยังกลุ่มคนก่อนจะหันมาตอบศจี “ไม่น่าใช่นะแม่ ดูเหมือนทุกคนกำลังคุยกับยัยหนูและสายเมฆดี ๆ ไม่มีทีท่าจะทะเลาะอะไรกันเลย แต่ก็แปลกที่ทำไมชาวบ้านถึงมาคุยกับยัยหนูกันเยอะแยะขนาดนั้น”ไม่รอให้รุจน์คิดหาสาเหตุ ศจีก็คว้าแขนรุจน์ลงบันไดไปตรงรี่เข้าไปหาข้าวหอมและสายเมฆทันทีป้าแจ่มซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่มุงดูอยู่เห็นสองสามีภรรยาเดินมาก็เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม“แกสองคนนี่เลี้ยงยัยข้าวหอมไม่เสียทีจริง ๆ นะ วันนี้เริ่มช่วยหาเงินหาทองได้แล้ว ทีแรกนึกว่าจะเลี้ยงให้เป็นเด็กไม่เอาไหนเสียอีก ที่ไหนได้ นางก็มีความรู้ความสามารถทำมาหาเลี้ยงตัวเองได้เหมือนกันนะเนี่ย” ป้าแจ่มกล่าวชื่นชมปนแปลกใจศจีและรุจน์มองหน้ากันด้วยความงุนงง ‘อะไรคือข้าวหอมหาเงิน? หรือลูกเราแอบเอาอะไรในบ้านมาขายอีกแล้วเนี่ย’ ค
Read more
บทที่ 9 ร่วมมือร่วมใจ
เมื่ออุปกรณ์พร้อม ข้าวหอมกับสายเมฆก็เริ่มวางแผนการทำงาน สายเมฆมอบหมายให้ข้าวหอมตัดผ้าตาข่ายตามขนาดที่เขากำหนด ส่วนตัวเองก็ลงมือทำโครงไม้ไผ่ขนาดต่าง ๆ ตามคำสั่งซื้อทั้งสองตั้งใจทำงานอย่างขะมักเขม้นจนใกล้เวลาที่ศจีและรุจน์จะกลับจากทุ่งนา สายเมฆจึงบอกให้ข้าวหอมพักมือและช่วยเตรียมอาหารเย็นเสียงน้ำจากก๊อกเก่าดังแผ่วเป็นจังหวะ ขณะข้าวหอมก้มล้างผักในอ่างสังกะสี สายเมฆเดินเข้ามาพร้อมเนื้อแดดเดียวที่ตากไว้ตั้งแต่เช้า“วันนี้เรากินเนื้อทอด ผัดผัก แล้วก็ไข่ต้มนะ” สายเมฆเริ่มจัดเตรียมอาหาร“แค่นี้ก็ดีมากแล้วล่ะ…” ข้าวหอมเอ่ยกับสายเมฆพลางปลุกใจตัวเองว่า ‘อดทนหน่อยนะข้าวหอม ต่อไปเธอจะต้องได้กินของดี ๆ คิดเสียว่าตอนนี้เป็นแค่ความฝัน’สายเมฆจุดเตาถ่านอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวหยิบเนื้อลงกระทะ กลิ่นหอมของเนื้อทอดลอยแตะจมูกทันทีส่วนข้าวหอมมีหน้าที่แค่ปอกเปลือกไข่ต้ม เพราะสายเมฆเกรงว่าถ้าให้ทำมากกว่านี้เดี๋ยวไฟจะไหม้บ้านเอาอีกเมื่อสายเมฆทำอาหารเสร็จสักพัก ทั้งคู่ก็ช่วยกันจัดโต๊ะเพื่อรอพ่อกับแม่กลับจากทุ่งนาโต๊ะอาหารเล็ก ๆ ถูกเช็ดจนสะอาด มีเพียงจานเก่า ๆ กับชามบิ่นวางเรียงราย กับข้าวทุกอย่างอาจดูธรรมด
Read more
บทที่ 10 ตลาดในเมือง
วันนี้ทั้งบ้านตื่นเช้าเป็นพิเศษ ตั้งแต่แสงแรกของอรุณรุ่ง ข้าวหอมช่วยศจีจัดเตรียมอาหารที่แม่ทำใส่กล่องข้าวอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้รุจน์และสายเมฆห่อติดตัวไปกินในเมืองตอนแรกข้าวหอมออกจะไม่เห็นด้วยนักกับการห่อข้าวไปกิน เธอรู้สึกว่ามันไม่สะดวกเอาเสียเลย การซื้อกินที่นั่นน่าจะดีกว่า ทั้งประหยัดเวลาและดูสบายกว่ากันเยอะ“พ่อคะ ตอนนี้เราก็พอมีเงินแล้วนี่คะ ทำไมเรายังจะต้องประหยัดขนาดนี้อีก? พ่อควรจะได้กินอะไรดีๆ ในเมืองบ้างนะคะ” ข้าวหอมเอ่ยถามด้วยความสงสัยรุจน์ยิ้มอ่อนโยนก่อนจะสอนลูกสาวด้วยน้ำเสียงใจเย็น “ข้าวหอม… ยามที่เรามี ก็ควรรู้จักเก็บหอมรอมริบเอาไว้บ้างนะลูก เผื่อวันหนึ่งข้างหน้าวันที่เราไม่มี จะได้ไม่ลำบาก อะไรที่ประหยัดได้ก็ประหยัดเถอะ ใช้เงินอย่างรู้คุณค่า แล้ววันหน้าจะไม่เดือดร้อน”‘ยัยนี่ก็ยังไม่รู้จักคุณค่าของเงินอยู่ดีสินะ พอมีก็จะใช้อย่างเดียวเลย’ สายเมฆคิดในใจพลางแอบมองข้าวหอมก่อนจะเอ่ยสมทบคำพูดของรุจน์ “ที่พ่อพูดน่ะถูกแล้วข้าวหอม ตอนนี้เราเริ่มหาเงินได้ก็ต้องเก็บไว้ก่อน เราไม่รู้หรอกว่าที่ตากเนื้อแห้งของเราจะขายได้ไปอีกนานแค่ไหน สักระยะหนึ่งเราก็ต้องหาอย่างอื่นทำ อันไหนประหยั
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status