ตอน 9

สิบห้านาทีต่อมา มีผู้หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาทักทายซูหนิงจิงที่กำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่ที่หน้าที่ว่าการเมือง

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใช่คุณซูหนิงจิงหรือเปล่าคะ”

“ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะ”

“ดิฉันชื่อหงเหมยอิงค่ะ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนะคะ เราเข้าไปทำเรื่องด้านในกันดีกว่าค่ะ เพราะหลังจากนี้ดิฉันยังมีธุระต้องไปทำอีกค่ะ”

“ตกลงค่ะ คุณหงเดินนำไปได้เลยค่ะ ดิฉันเตรียมเช็คเงินสดเอาไว้ให้แล้ว”

“ได้ค่ะ คุณตามดิฉันมาทางนี้เลยค่ะ”

หงเหมยอิงที่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในก้านโจวมานานรู้จักกับเจ้าหน้าที่ที่นี่เป็นอย่างดี จึงทำให้การซื้อขายและการโอนกรรมสิทธิ์เป็นไปอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำที่ตอนนี้ซูหนิงจิงได้รับเอกสารทั้งหมดและกุญแจตึกมาไว้ในมือ ตอนนี้ตึกใหม่เป็นของเธอแล้ว

“ขอบคุณนะคะที่กรุณาขายตึกทำเลดีให้ดิฉัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันทำงานด้านนี้มาหลายปีแล้วค่ะ ขอบคุณที่คุณช่วยซื้อตึกนี้ไปนะคะ ส่วนคูหาอื่นดิฉันเสียดายอยู่เหมือนกันที่ซื้อไม่ทันคนอื่น แต่ก็ยังไม่เคยเห็นพวกเขาทำอะไรกับตึกอีกสองคูหานะคะ ถ้าคุณสนใจจะซื้อเอาไว้ทั้งหมดก็ลองสอบถามเจ้าหน้าที่ดูว่ามีเจ้าของเป็นใครได้นะคะ ดิฉันคิดว่าเจ้าหน้าที่น่าจะพอรู้บ้าง”

“ขอบคุณมากค่ะ ดิฉันรอให้มีคนมาตรวจสอบตึกเองค่อยสอบถามดีกว่าค่ะ เพราะถ้าซื้อมาทั้งหมด ดิฉันก็ไม่รู้ว่าอีกสองคูหาจะเอาไว้ใช้ทำอะไรน่ะค่ะ”

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันขอตัวไปทำธุระต่อก่อนนะคะ ยังมีลูกค้านัดไปดูบ้านอีกหลายหลังเลยค่ะวันนี้”

“ได้ค่ะ ดิฉันก็ยังมีธุระต้องไปทำเหมือนกัน สวัสดีค่ะ”

หลังจากร่ำลากันแล้ว ซูหนิงจิงก็แยกไปที่รถของเธอทันที ตอนนี้เธอจำเป็นจะต้องหาสมุดบัญชีมาเพื่อคิดต้นทุนการปรับปรุงตึกทั้งหมด ไหนจะสิ่งของที่จำเป็นต้องใช้ในร้านคาเฟ่เล็ก ๆ ที่ลูกสาวของเธอบอกอีก ซูหนิงจิงจึงแวะซื้อของที่ห้างใกล้กับที่ว่าการเมืองก่อน เธอเลือกซื้อสมุดบัญชีหลายเล่มพร้อมกับปากกาสีต่าง ๆ เอาไว้สำหรับเขียนแยกบัญชีออกเป็นส่วน ๆ เพื่อให้ง่ายต่อการตรวจสอบทีหลัง

เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว ซูหนิงจิงก็ไปที่ธนาคารในละแวกเดียวกันเพื่อขอซื้อหุ้นของบริษัทเครือข่ายอินเตอร์เน็ตจำนวนสิบล้านหยวน ทำให้ผู้จัดการธนาคารถึงกับอึ้งที่เพิ่งเคยเห็นคนในเมืองก้านโจวมาซื้อหุ้นเป็นจำนวนเงินมากขนาดนี้ เขายังแนะนำหุ้นตัวอื่นที่มีอนาคตให้กับซูหนิงจิงไม่น้อย แต่เธอไม่ต้องการซื้อหุ้นอื่นนอกจากบริษัทเครือข่ายอินเตอร์เน็ตที่เพิ่งเปิดขายหุ้นได้ไม่ถึงสองปี หลังจากได้รับเอกสารการถือครองหุ้นแล้ว ซูหนิงจิงก็ออกจากธนาคารไปหาอาหารกินรองท้องก่อนที่จะไปยังตึกใหม่เพื่อตรวจสอบภายในและเขียนรายการสิ่งของจำเป็นที่ต้องซื้อเพื่ออำนวยความสะดวกให้เธอกับลูกสำหรับอยู่อาศัยที่ตึกนี้ไปอีกหลายปี

ซูหนิงจิงเปิดกุญแจที่ล็อกประตูเลื่อนอยู่ออกไป ก่อนที่จะยกประตูขึ้นเพื่อให้เธอสามารถเข้าไปตรวจสอบภายในตึกได้ เมื่อเข้าไปภายในแล้ว ซูหนิงจิงหาสวิตช์ไฟเพื่อดูภายใน ไม่นานนักเธอก็พบสวิตช์ที่ติดอยู่ใกล้กับประตูด้านหนึ่ง เธอเปิดไฟไม่นาน แสงสว่างจากหลอดไฟด้านบนก็สว่างขึ้น ทำให้มองเห็นภายในที่โล่งกว้างได้เป็นอย่างดี ซูหนิงจิงพอใจไม่น้อยกับสภาพพื้นที่ด้านล่าง เธอคิดว่าจะทำเคาเตอร์บาร์ด้านหน้าร้านและเปลี่ยนประตูให้เป็นประตูกระจกนิรภัยที่สามารถเข้าออกได้ง่ายแทนประตูเหล็กเลื่อนบานใหญ่ที่มีอยู่แล้ว ซูหนิงจิงเดินเข้าไปดูห้องด้านล่างก็พบว่าเป็นห้องน้ำ เธอลองเปิดน้ำดูก็เห็นว่าน้ำไหลปกติ หลังจากนี้เธอคงจะต้องไปติดต่อที่การไฟฟ้าและการประปาเพื่อเปลี่ยนชื่อผู้ใช้งานเสียก่อน เพราะตอนนี้เธอคิดว่าชื่อคนขอใช้น้ำและไฟน่าจะยังเป็นเจ้าของเดิมอยู่

เมื่อดูด้านล่างเสร็จแล้ว ซูหนิงจิงก็เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ชั้นนี้มีห้องน้ำแยกออกมาอีกห้องหนึ่ง พร้อมกับห้องนอนสองห้องซึ่งมีขนาดกว้างพอๆ กัน เธอคิดว่าจะซื้อเตียง ตู้ โต๊ะเครื่องแป้ง กับโต๊ะทำงานเพื่อให้ลูกได้ทำการบ้านด้วยจึงจดเอาไว้กันลืม จากนั้นซูหนิงจิงก็ขึ้นไปที่ชั้นสามซึ่งมีห้องนอนอีกสองห้องและห้องน้ำแยกอีกเช่นกัน ซูหนิงจิงคิดว่าจะทำห้องหนึ่งสำหรับซักและรีดผ้า ส่วนชั้นลอยด้านบนก็สามารถหาซื้อราวตากผ้าเอาไว้สำหรับตากผ้าได้ ซูหนิงจิงเขียนรายการเครื่องใช้ไฟฟ้าและสิ่งของจำเป็นเพิ่มอีกไม่น้อย ส่วนห้องใหญ่ด้านล่างที่จะทำเป็นคาเฟ่นั้น เธอก็แยกเขียนรายการสิ่งของที่จำเป็นซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นอุปกรณ์การทำครัวและโต๊ะกินข้าวสำหรับเธอและลูกในมุมด้านใน ส่วนพื้นที่ของร้านเธอจะกั้นประตูกระจกเอาไว้ระหว่างห้องน้ำกับพื้นที่ภายในร้านเพื่อแยกออกเป็นสัดส่วน สำหรับเรื่องการหาผู้รับเหมามาตกแต่งร้านให้นั้น ซูหนิงจิงรอให้เขียนรายการที่จำเป็นครบเสียก่อนจึงจะขับรถหาดูว่ามีร้านขายอุปกรณ์ก่อสร้างที่พอจะแนะนำผู้รับเหมาให้เธอได้บ้างหรือไม่ อย่างน้อยเธอก็จะได้ไม่ต้องสุ่มหาช่างแล้วเจอช่างไม่ดี ทางร้านน่าจะพอใจหากเธอใช้ช่างที่มาซื้อของที่ร้านประจำมากกว่า อย่างไรพวกเขาก็ได้กำไรจากการขายอุปกรณ์ต่าง ๆ อยู่แล้ว

กว่าที่ซูหนิงจิงจะเขียนรายการสิ่งของจำเป็นทั้งหมดเสร็จก็เกือบได้เวลาไปรับลูกสาวของเธอแล้ว ซูหนิงจิงจึงรีบปิดไฟแล้วออกจากตึกพร้อมกับล็อกประตูเอาไว้เหมือนเดิม เธอยังคิดที่จะหากุญแจใหม่มาคล้องเอาไว้หลังจากที่ช่างปรับปรุงร้านให้เธออีกด้วยเพื่อความปลอดภัย หลังคิดได้แล้ว ซูหนิงจิงก็ขึ้นรถและขับไปกลับรถเพื่อไปรอที่หน้าโรงเรียนของซูหนิงเซียว วันนี้เธอยังคงได้จอดรถที่เดิมเพราะมีรถบัสของโรงเรียนจอดรอนักเรียนด้านหน้าประตูอยู่ถึงสามคัน ส่วนพื้นที่ที่เหลือก็เป็นรถส่วนตัวของผู้ปกครองที่มาก่อนเธออีกไม่กี่คันเช่นเคย ซูหนิงจิงดับเครื่องรถแล้วสะพายกระเป๋าไปยืนรอลูกที่หน้าประตูโรงเรียนเหมือนเคย

ซูหนิงจิงยืนรออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนลูกสาวของเธอจะวิ่งมาหาเธอที่เดิม ทำเอาซูหนิงจิงเป็นห่วงกลัวว่าลูกจะหกล้มเอาเสียก่อน

“ลูกอย่าวิ่งสิหนิงเซียว ถ้าหกล้มไปจะทำอย่างไรล่ะลูก อย่าทำให้แม่เป็นห่วงแบบนี้อีกนะลูก”

“แฮ่ก.. ขอโทษค่ะแม่ หนูแค่ดีใจไปหน่อยที่เห็นแม่มารอ หนูกลัวแม่จะรอนานด้วยก็เลยวิ่งมาอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ”

ซูหนิงจิงหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าสะพายมาเช็ดเหงื่อให้ลูกสาวอย่างเบามือ ก่อนที่จะจูงมือลูกเดินไปที่รถซึ่งจอดอยู่ห่างออกไป

“ลูกหิวมากมั้ยวันนี้?”

“หนูยังไม่หิวเลยค่ะ เพราะหนูเพิ่งกินของว่างกับนมช่วงพักรอเรียนก่อนเลิกเรียนไม่นานเอง”

“ถ้าอย่างนั้นแม่จะพาลูกแวะไปดูตึกที่แม่ซื้อเอาไว้ก่อนเราค่อยกลับบ้านกันนะลูก”

“ได้ค่ะแม่ หนูอยากเห็นแล้วสิว่าตึกที่แม่ซื้อมาสวยแค่ไหน ฮิ ฮิ”

ซูหนิงจิงลูบหัวเล็ก ๆ ของลูกสาวพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเปิดประตูให้ลูกเข้าไปนั่งคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย จากนั้นเธอจึงเดินอ้อมไปขึ้นรถแล้วขับออกไปเพื่อยูเทิร์นรถไปยังตึกที่อยู่ไม่ไกลนัก

“หืม… ตึกนี้เหรอคะแม่ นี่มันใกล้โรงเรียนหนูมากเลยนะคะ ต่อไปแม่ก็ไม่ต้องไปรับไปส่งหนูแล้วนะคะถ้าเรามาอยู่ที่นี่ หนูเดินข้ามถนนไปโรงเรียนเองได้ค่ะ”

“อืม… ถ้าลูกจะข้ามถนนไปเองก็ต้องระวังรถให้ดีนะลูก แม่เป็นห่วง แต่อีกสักพักใหญ่กว่าที่เราจะย้ายมาที่นี่นะลูก เพราะแม่จะต้องปรับปรุงตึกเสียก่อน ไป แม่จะพาลูกเข้าไปดูด้านในก่อนว่าลูกพอใจหรือเปล่า”

“ได้ค่ะแม่ ไปกันค่ะ” ซูหนิงเซียวถอดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะเปิดประตูรถออกไปรอแม่ของเธอที่กำลังออกจากรถมาเพื่อเปิดประตูเหล็กอันใหญ่ตรงหน้า

ซูหนิงจิงลงจากรถพร้อมกุญแจและกระเป๋าสะพายของเธอ ก่อนที่จะเปิดประตูเหล็กขึ้นไปพอให้ทั้งสองคนเข้าไปด้านในได้เท่านั้น จากนั้นเธอเดินไปเปิดไฟจนกระทั่งภายในมีแสงสว่างเพียงพอให้สองแม่ลูกได้เห็นด้านในทั้งหมด

“ว้าว แม่คะ ที่นี่กว้างจังเลยค่ะ ถ้าแม่ทำคาเฟ่คงได้หลายโต๊ะแน่เลยค่ะ”

“แม่คิดจะทำแค่สิบโต๊ะนะลูก ไม่อย่างนั้นเราคงเหนื่อยแย่เลย”

“อืม… สิบโต๊ะก็ไม่เลวนะคะ หนูเห็นด้วยค่ะ แม่พาหนูเดินดูด้านบนหน่อยสิคะ”

ซูหนิงจิงพยักหน้ายิ้มรับคำลูกสาวแล้วจูงมือพาซูหนิงเซียวสำรวจตั้งแต่ชั้นหนึ่งไปจนถึงชั้นสาม โดยเธอยังบอกลูกด้วยว่าแต่ละส่วนนั้นเธอจะปรับปรุงอย่างไร กว่าที่สองแม่ลูกจะเดินกันเสร็จก็เกือบหนึ่งชั่วโมงเลยทีเดียว ซูหนิงจิงเห็นว่าเริ่มเย็นมากแล้วจึงชวนลูกกลับบ้านเช่าเสียก่อน