EP 2/3 หัวใจมันสั่น

แพรวรุ้งยืนยัน ส่งยิ้มออดอ้อนไปให้เจ้าหนู แต่พอสายตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์ของเธอไปสานสบกับกวิน ก็ได้เปลี่ยนจากแพรวพราวเป็นจิกกัด ก็อยู่ดีไม่ว่าดีเขาหาเรื่องให้เธออีกจนได้ ฮึ่ม! แล้วนั่น!?

“คุณ! นั่นมันกระเป๋าเดินทางของฉันนี่ มาอยู่ที่นี่ได้ไง!?” ร้องเสียงหลงเมื่อสายตาไปปะทะกับกระเป๋าสองใบโตๆ ซึ่งมันน่าจะเป็นของเธออย่างไม่ต้องสงสัย เพราะอย่างอีตานี่คงไม่ใช้กระเป๋าสีชมพูแปร๋นอย่างนั้นหรอก

“ก็...ผมสั่งให้ทีมงานไปรอเราบนเกาะปันรัก ที่นั่นมีน้ำตก คุณอยากถ่ายแบบที่น้ำตกไม่ใช่เหรอ? เปลี่ยนให้แล้วนี่ไง ขอบคุณผมหรือยังล่ะ?”

“นั่นมันคนละเรื่องกับที่กระเป๋าฉันมาอยู่ในห้องนี้” โต้กลับเสียงเขียว มันไม่เกี่ยวกับเรื่องกระเป๋าจริงๆ นี่นา

“น่านงาย! มินว่าแล้ว ปะป๊าคิดมะซื่อกะน้าแพว” หนูน้อยดักคอ

“ไม่มีทางลูกรัก ปะป๊าสาบาน เอาเป็นว่าเราจบเรื่องนี้แล้วหลีกทางให้น้าแพรวเข้าห้องน้ำดีกว่านะ ปะป๊าคิดว่าเธอคงอยากหาอะไรที่มันมิดชิดกว่าเศษผ้าขี้ริ้วใส่แล้วล่ะ”

“ตาบ้า! แล้วใครเป็นคนคิดคอนเซ็ปต์ชุดยะ ไม่ใช่บริษัทพวกคุณหรือไง”

“ไม่ใช่บริษัทเพิร์ล เพราะคนคิดคือผมเอง”

เขาตอบหน้าตายแล้วเข้าไปอุ้มบุตรชายออกมาจากเตียงใหญ่

“คุณ! แล้วกระเป๋า...”

“เอาน่าคุณ ประหยัดงบประมาณ ไหนๆ ทีมงานเขาก็ไปกันหมดแล้ว นอนห้องเดียวกันจะเป็นไร ผมไม่เชื่อหรอกน่าว่าอย่างคุณจะยังเวอร์จิ้น แล้วผมก็ไม่มีทางหลงหน้าสวยๆ กับอกภูเขาไฟของคุณแน่นอน”

ชายหนุ่มยืนยันหน้าทะเล้น แพรวรุ้งได้แต่กัดฟันกรอดๆ

“ตาบ้า! ออกไปจากห้องนี้เลยนะฉันยึดแล้ว!”

“อ้าว! ปะป๊า น้าแพวยึดห้องแล้วมินจานอนไหน?”

หนูน้อยถามพาซื่อ ชูถุงน้องเขียดขึ้นมาขู่แพรวรุ้งกลายๆ

“โอ...สำหรับน้องมีนที่แสนดีของน้าแพรว น้าแพรวยอมให้นอนด้วยก็ได้จ้ะ ให้นอนหนุนแขนยังได้เลย” เสียงอ่อนเสียงหวานแต่แววตาอยากจะฆ่า

“โอเคคับ งั้นคืนนี้มินจะนอนกอดหน้าแพว น้าแพวต้องให้มิน ดูดนม ด้วยนะ”

“ห๊า! อะไรนะ? เมื่อกี้?”

“เฮ้อ...ลูกต้องพูดว่าให้น้าแพวป้อนนมให้ลูกด้วย” เขาบอกบุตรชาย

“เอ่อ...แบบว่าลูกผมต้องมีคนช่วยป้อนนมจนกว่าแกจะหลับ คือประมาณว่าต้องคอยจับขวดนมให้แกจนกว่าแกจะหลับไปเองนั่นล่ะ” ชายหนุ่มอธิบาย

“เชื่อเลย! เลี้ยงลูกยังไงเนี่ย โตแล้วยังดูดขวดนมอีก”

แพรวรุ้งเปรยอย่างเหลืออด เด็กคนนี้ดูๆ ไปก็น่าจะเกินสี่ขวบแล้วด้วย

“ยางมะโต ปะป๊าบอกว่าถ้าโตแล้วจาให้มิน ดูดนมจากเต้า”

หนูน้อยตอบเสร็จแล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ

“อ๊าย! ลามกทั้งพ่อทั้งลูกออกไปเลยนะ!” แพรวรุ้งคว้าหมอนได้ก็ไล่ตีสองพ่อลูก เกิดเป็นปาร์ตี้ปาหมอนย่อมๆ ที่สนุกเหลือเกินในความรู้สึกของมีนา

“กรี๊ด! ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย! มันมาทางนี้แล้ว!”

แพรวรุ้งร้องเสียงหลงเมื่อเขียดน้อยตัวหนึ่งหลุดออกจากถุงที่หนูมีนาจอมวายร้ายทำหลุดมือ

“ฮ่าๆๆ / ฮ่าๆๆ” สองพ่อลูกหัวเราะชอบใจพร้อมๆ กัน แถมยังยืนเท้าสะเอวมองนางแบบสาวเต้นเร่าๆ อยู่บนพื้นข้างเตียงโดยไม่คิดช่วยเหลือแม้แต่น้อย

“เอามันออกไป! อย่านะ กรี๊ดดด!”

แพรวรุ้งวิ่งวนรอบห้องเมื่อเจ้าหนูจอมแสบจับขาเขียดชะตาขาดวิ่งไล่ตามเธอ

“มีน พอแล้วลูก พอแล้วเดี๋ยวเขียดมันตาย ปะป๊าว่าลูกเอาเขียดไปปล่อยดีกว่า เร็วเข้า เดี๋ยวปะป๊าพาไปหม่ำข้าว”

กวินหว่านล้อมลูกชายเมื่อเห็นแพรวรุ้งยืนหอบแฮ่กๆ หมดสภาพ

“ม่ายได้ น้าแพวฉัญญาก่อนว่าจาให้มินดูดนม”

หนูน้อยต่อรองด้วยเงื่อนไขของคำสัญญา

“ห๊า! นี่คุณ ลูกคุณขออะไรเนี่ย?”

กวินยิ้มขัน ขยิบตาบอกใบ้สาวเจ้าว่าให้รับปากไปก่อน

“โธ่เอ๊ย! ก็ได้ๆ” แพรวรุ้งรับปากอย่างเสียมิได้ ทำไมสวรรค์ต้องส่งเธอมาอยู่กับสองพ่อลูกนี่ด้วยนะ ให้ตายเถอะ!

“โอเค งั้นมินเอาเขียดปายป่อยก่อน”

หนูน้อยทำท่าเดินจากไป แพรวรุ้งถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้ว

“น้าแพว!”

“กรี๊ดดด!”

แพรวรุ้งกระโดดกอดคอกวินเมื่อถูกเจ้าหนูน้อยแกล้งปามือเปล่าเข้าใส่ เธอเข้าใจว่ามีเจ้าตัวเขียวอยู่ในนั้นเลยตกใจกลัว เจ้ามีนจอมแสบส่งเสียงหัวเราะชอบใจแล้วแผ่นแนบออกนอกห้อง

วินาทีที่ลับร่างเจ้าหนู คนทั้งสองเกิดเสียหลักล้มลงบนฟูกหนาในท่าที่แพรวรุ้งโดนทับแบนเป็นกระดาษ

“ว้าย! ตาบ้าเอ๊ย ลุกออกไปจากตัวฉันนะ!”

หญิงสาวตวาดเสียงลั่น หน้าอกหน้าใจไซส์ฝรั่งคงได้แบนเป็นข้าวเกรียบก็คราวนี้

“ไม่...รู้ตัวไหมแพรวรุ้ง ตัวคุณนี่น้า มันเหมือน...”

“เหมือนอะไร!”

“ไวอะกร้า ดีๆ นี่เอง” เขาบอกตาหวานเชื่อม รู้สึกดียามได้ก่ายเกยบนเนื้อตัวนุ่มๆ ของสาวเจ้า

“หมายความว่ายังไง อย่ามาตีเนียนนะ ลุกออกไปเดี๋ยวนี้!”

แพรวรุ้งร้องเสียงดังเพื่อข่มอารมณ์พิศวาสของอดีตบอดี้การ์ดจอมหื่น

“ไม่เอาน่า อย่าทำท่าเหมือนสาวเวอร์จิ้นสิ ผมรู้หรอกน่าว่าอย่างคุณน่ะ คงผ่านผู้ชายมาเป็นคันรถ!”

เผียะ!

กวินหน้าหันตามแรงตบ เขาหันกลับมาจ้องคนที่กล้าทำร้ายเขาด้วยฝ่ามือน้อยข้างนั้น จ้องหล่อนปานอยากจะฆ่าให้ตาย

“กล้าดียังไงมาตบผมห๊ะ!”

“ก็ความคิดคุณมันต่ำ! เอาสมองหรือหัวแม่ตีนคิดห๊า!”

“แพรวรุ้ง! มันจะมากเกินไปแล้วนะ”

“ไม่มากหรอกกับสิ่งที่คุณกล่าวหาฉัน อยากจะโดนอีกตบหรือเปล่าล่ะ”

กวินกัดกรามดังกรอดๆ ข่มความโกรธที่แล่นมาเป็นริ้วๆ

“ไม่เคยมีใครทำร้ายผมได้ขนาดนี้ คุณนี่มันรนหาที่จริงๆ” พูดจบก็ก้มลงหมายจุมพิตลงทัณฑ์คนปากดี

“ไม่ ปล่อยนะ!”

แพรวรุ้งขัดขืนแต่ชายหนุ่มมีหรือจะฟัง เขาเฝ้าดูดดึงขบกัดบนริมฝีปากงามอย่างถือสิทธิ์จนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ติดมากับรสจูบ

แพรวรุ้งเจ็บจนน้ำตาร่วงเมื่อเขาตบเธอคืนด้วยปากร้ายๆ จนร่างกายอ่อนระทวยด้วยไม่เคยพานพบ เขาทำร้ายเธอด้วยความช่ำชองของบุรุษเพศ น่าละอายใจนักที่เธอไม่มีแรงพอที่จะขัดขืนมัน

“เห็นไหมว่าคุณคุ้นเคยกับมัน” เขาเยาะหยันเสียงสั่น ท่อนกายแกร่งแห่งบุรุษผงาดง้ำถูไถไปกับหน้าท้องแบนราบจนสาวเจ้าขนลุกเกรียว

“ฉันไม่เคยจูบกับใคร อย่ามาป่วนประสาทฉัน”

เธอยืนยัน พยายามดิ้นหนีจมูกและปากของเขา ที่สำคัญกว่านั้น อะไรบางอย่างที่เบื้องล่างกำลังทำให้เธออยากขาดใจ เธอกำลังกลัว ได้โปรดเถอะ เอามันออกไปที

“ยะ อย่า!” ร้องห้ามแต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อชุดของเธอถูกกระชากออกไป นาทีนั้นหัวใจของแพรวรุ้งเต้นตึกตักถี่ๆ ไม่เป็นจังหวะ ทั้งอยากขัดขวางเมื่อรู้ว่าจะเกิดสิ่งใดตามมา แต่อีกใจก็วาดหวังให้มันเกิดขึ้นด้วยความอยากลองอยากรู้ อารมณ์หวามหวานกับสติสัมปชัญญะกำลังตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว

“โอ...คุณสวยเหลือเกินแพรวรุ้ง”

เขาครางเสียงกระเส่าแล้วบดขยี้จุมพิตเร่าร้อนลงมาอีกครั้ง

แพรวรุ้งมึนเมาในรสจูบจนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ นาทีนั้นเธอทำได้เพียงแอ่นอกเข้าหาริมฝีปากร้อนๆ ที่ลากลิ้นไล้เลีย ตั้งแต่ติ่งหูเรื่อยลงมาที่ลำคอจนถึงเนินทรวง

“คุณ!” เธอตกใจด้วยว่าบราเซียร์ตัวสวยถูกชายหนุ่มกระชากออกอย่างแรงจนสองเต้าเนียนแน่นอวบอัดเด้งออกมา มันช่างล่อตาชายหนุ่มยิ่งนัก เขากดจุมพิตแรงๆ และสูดดมรอบฐานสองเต้างามที่เบ่งบานชูช่อรอคอยเรียวลิ้นร้อนๆ

“อย่า” แพรวรุ้งร้องห้าม แต่กลับแอ่นอกรับเรียวลิ้นจากปากเขา

กวินแลบลิ้นไล้เล็มยอดทรวงสีหวานจนหล่อนครางอืออาไม่ได้ศัพท์ แต่ทว่า...สวรรค์ช่างใจร้าย!