EP 2/4 หัวใจมันสั่น

“ปะป๊า แง้ๆๆ ของมินๆ ปะป๊าแย่งของมิน ฮือ...” หนูน้อยร้องจ้าอยู่หน้าประตู เป็นจังหวะเดียวกับที่กวินก้มลงดูดกลืนยอดอกสีหวานของนางแบบสาว

แพรวรุ้งผวาเฮือก รีบผลักศีรษะของเขาให้ออกห่างแล้วควานหาเสื้อผ้ามาสวม

“บ้าฉิบ! มีนา!”

“ปะป๊าดูดนมน้าแพวทามมาย ฮึกๆ” หนูน้อยถามพลางสะอื้นฮักๆ แพรวรุ้งหน้าแดงเป็นกุ้งต้ม ขณะที่กวินคิดหาทางเอาตัวรอด

“ก็ปะป๊าลองชิมให้มีนไงครับว่า นมบูด หรือเปล่า”

เขาปดหน้าตาจริงจัง มีนาไม่เชื่อ ส่ายหน้าดิก

“คุณ! นั่นปากหรือที่พูดน่ะ”

แพรวรุ้งอดไม่ได้ มาว่านมเธอบูดแล้วเขาจะดูดมันทำไมห๊า!

“มินจาฟ้องแม่ ปะป๊ากอดน้าแพวด้วย ฮึกๆ” หนูน้อยร้องไห้จ้า เดือดร้อนกวินต้องคลานลงจากเตียงมาอุ้มเอาเจ้าหนูตัวแสบมาปลอบ

“ไม่มีอะไรครับลูก ก็น้าแพวไม่สบายไง ปะป๊าเลยต้องวัดไข้แบบนี้”

เขาใช้หน้าผากตัวเองแนบไปกับหน้าผากของบุตรชาย

“แล้วทำไมต้องวัดที่นมน้าแพวด้วย นั่นของมิน ปะป๊าบอกว่าคืนนี้จาให้มินดูดนมน้าแพว” หนูน้อยเถียง น้ำตาเริ่มเหือดหาย

แพรวรุ้งเริ่มหน้าม้าน สองพ่อลูกคุยเรื่องการดูดนมจากหน้าอกของเธอราวกับว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา

“ก็...ก็น้าแพรวเป็นปอดบวมไงครับลูก ปอดมันอยู่ข้างในตัวเรา ปะป๊าวัดไข้จากหน้าผากไม่ได้เลยต้องวัดผ่านนมน้าแพว”

เขาอธิบายคำลวงดังกล่าวให้ดูน่าเชื่อถือ สองมือประคองบุตรชายไว้ในอ้อมแขนอย่างแสนรัก

“เอาล่ะๆ ฉันว่าเชิญคุณสองคนออกไปรอข้างนอกได้แล้ว ฉันต้องการพักผ่อน”

“ม่าย มินจานอน” เด็กน้อยออกตัว ปาดน้ำตาป้อยๆ

“ใช่ๆ เป็นเด็กต้องนอนกลางวัน” คุณพ่อช่วยเสริม

แพรวรุ้งระอาเต็มทน วันนี้เธอจะได้อาบน้ำตอนไหนนี่

“โอเค ตามใจพวกนาย แต่ฉันขอไปอาบน้ำก่อนโอเคไหม” ว่าแล้วก็งัดเอาของใช้ส่วนตัวออกมาจากกระเป๋า ผ่านไปไม่กี่นาทีพอหันกลับมาก็พบว่าเจ้าหนูตัวแสบหลับอยู่บนบ่าของคนเป็นพ่อเรียบร้อย

ใบหน้าทะเล้นกวนบาทาของกวินดูอ่อนลงจนเหลือเพียงอ่อนโยน มือข้างหนึ่งของเขาจับศีรษะเล็กๆ ของเจ้าตัวแสบให้เข้าที่เข้าทางบนบ่ากว้าง แพรวรุ้งได้ยินเขาฮัมเพลงเบาๆ เห่กล่อมเจ้าหนูอยู่สักพัก เธอจึงเลี่ยงเข้าห้องน้ำ พอเสร็จเดินออกมาอีกทีก็เห็นสองพ่อลูกนอนกอดกันอยู่บนเตียงใหญ่

แพรวรุ้งเข้าไปชะโงกหน้าดูเจ้าหนูใกล้ๆ ใบหน้ายามหลับสนิทดูไร้พิษสงน่ารักน่าชัง ปากนิดจมูกหน่อยเหมือนคนเป็นพ่อ ผิดก็แต่ริมฝีปากอิ่มเล็กๆ ที่คงจะเหมือนมารดาของแกกระมัง

“อีตาคนนี้นี่ก็เหลือเกินจริงๆ หลับไปได้ยังไงผ้าผ่อนไม่รู้จักหามาห่มให้ลูก เป็นพ่อประสาอะไรนะตาทึ่ม” นางแบบสาวบ่นกระปอดกระแปดแต่หาผ้าห่มมาคลุมร่างให้คู่ดูโอที่นอนเกยกันอยู่

“ดูๆ ไปนายนี่ก็น่ารักเหมือนกันเนาะ ถ้าลดปากหมาๆ ของนายออกไป ลบมือปลาหมึกด้วย นายก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่ใช้ได้นะ อยากรู้จังว่าเมียนายชอบนายตรงไหนกันฮึ พ่อจอมหื่น” หญิงสาวบ่นพึมพำใกล้ๆ ใบหน้าพ่อจอมหื่น ใบหน้าขาวคมเรียบนิ่งยามหลับไม่ได้ต่างจากบุตรชายเท่าใดนัก เธอนั่งลงที่พื้นข้างเตียง สองมือประสานไว้ใต้คาง เอียงคอเพ่งพินิจดูวงหน้าของกวินด้วยความหลงใหลโดยไม่รู้ตัว ลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองยังอยู่ในชุดเสื้อคลุม

แพรวรุ้งยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัสใบหน้านั้นด้วยความอยากลองอยากรู้ แล้วทันใดนั้นเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นจนได้

หมับ!

“ว้าย! นี่คุณไม่ได้หลับเหรอ?” เธอร้องลั่นเมื่อมือแกร่งตะปบคว้ามือบางเอาไว้ก่อนที่มันจะสัมผัสถูกใบหน้าเขา

“ชู่ว์...เบาๆ สิคุณลูกผมหลับอยู่” เขาปรามแล้วค่อยๆ ลุกจากที่นอน ลากหล่อนไปเข้าห้องน้ำอีกรอบ ปิดประตูลงกลอนเรียบร้อยท่ามกลางแขนขามือไม้ของหล่อนที่ประทุษร้ายร่างเขา

“พาฉันมาในนี่ทำไม ปล่อยนะ!”

“เมื่อกี้คุณจะทำอะไร?”

“อะไร!? ฉันเปล่า” แก้ตัวเสียงหลง ก้มหน้าหลบสายตาคมที่ส่งมาอย่างจับผิด

“ก็ผมเห็นว่าคุณกำลังจะจับหน้าผม”

“ฉันเปล่า!”

นางแบบสาวเงยหน้าเถียงคอเป็นเอ็นทั้งที่หลักฐานมันชัดเสียยิ่งกว่าอะไร เพราะเมื่อครู่มือบางของเธออยู่ห่างจากใบหน้าเขาแค่คืบเท่านั้น

“แต่ผมรู้ คุณจะแตะหน้าผมทำไม”

“ขี้ตู่! ปล่อยนะ! ใครทำอย่างนั้นมิทราบ นึกว่าตัวเองวิเศษมาจากไหนกัน ไม่มีใครเขาอยากแตะนายหรอกนอกจากเมียโง่ๆ ของนาย โอ๊ย!”

“อย่าก้าวร้าวเมียผม!” กวินร้องใส่หน้า ดวงตาแววโรจน์ด้วยความโกรธ กำข้อมือแพรวรุ้งแน่นหนึบ

“อะไร!? ฉันแค่พูดตามที่คิด รักกันเหลือเกินนะแตะต้องไม่ได้”

“แน่นอน เมียผมสูงส่งกว่าคุณเป็นไหนๆ ไม่มาแก้ผ้าหาเงินเหมือนคุณหรอก”

“อย่าดูถูกฉัน!”

“ทำไม!? อย่างคุณน่ะ กว่าจะได้เป็นซุปเปอร์สตาร์ ทอดสะพานเนื้อสด ให้ใครเขามาบ้างล่ะแพรวรุ้ง”

“ฉันไม่เคย!” เธอแหวกลับไปเสียงขุ่น รู้สึกผิดหวังและน้อยใจอย่างประหลาดที่เขากล่าวหาอย่างนั้น

“ตอแหล!” เขาว่าหล่อน แพรวรุ้งตาลุกวาว

“ปากจัด! ปล่อยฉันนะไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ ปล่อย!”

“เถียงไม่สู้ก็จะหนี”

“เรื่องของฉัน ปล่อยนะ!” ไม่ว่าเปล่าแต่พยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนเขา มันรัดเธอแน่นเหลือเกิน

“ไม่ปล่อย ถึงผมจะไม่รวยเท่าพี่ชายแต่ผมก็มีเงินนะแพรวรุ้ง มันน่าจะซื้อความสุขจากคุณได้บ้าง เพราะฉะนั้นคุณจะเอาเท่าไหร่สำหรับครั้งแรกของเรา”

“ต่ำ! สมองกลวงหรือเปล่า ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่านะ”

“แล้วจะพิสูจน์ยังไงว่าไม่ใช่” เขาเล่นลิ้น อยากให้หล่อนตกหลุมพราง

“ต้องให้ฉันยอมคุณด้วยหรือเปล่าถึงจะพอใจ”

เธอประชด ใบหน้างามเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดพราย

“แน่นอน ยินดีเลยล่ะ ว่าแต่จะเอาเท่าไหร่”

“ฉันไม่เอา แต่ถ้าพิสูจน์แล้วมันไม่เป็นอย่างที่คุณคิด คุณต้องเลิกวุ่นวายกับฉัน” เธอยื่นข้อเสนอโง่ๆ ที่คิดได้เพราะอารามอยากประชด

“ได้! แต่เดาว่าผมกับคุณคงต้องเจอกันไปอีกนานเชียวล่ะ”

“อย่ามั่นใจให้มากนัก บางสิ่งบางอย่างมันตัดสินด้วยตาเปล่าไม่ได้หรอก หึๆ”

แพรวรุ้งแค่นยิ้มเยาะเย้ยเขา

“นั่นไงผมเลยต้องพิสูจน์” ว่าแล้วก็ฉกจุมพิตที่ริมฝีปากคู่งาม

แพรวรุ้งดิ้นขลุกขลักในวงแขน ความมั่นใจเกินร้อยของเขามันช่างท้าทายเหลือเกิน เธอถามตัวเองว่าตัดสินใจแน่แล้วหรือแพรวรุ้ง ตัดสินใจใช้วิธีเยี่ยงคนไร้สมองอย่างนี้เพียงเพื่อกำจัดเขาออกไปจากชีวิต แล้วมันจะคุ้มแน่หรือ?

“ไม่ๆๆ อย่านะ ได้โปรด อ๊ะ!” เธอร้องเสียงหลงเมื่อเขาขบเม้มที่ลำคอขาวผ่อง

“หยุด! พอแล้ว พอ! ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!”

นางแบบสาวกลั้นใจหลับตาปี๋ร้องบอกเขา เธอขอเปลี่ยนใจตอนนี้เถอะ

“เสียใจ มันสายไปแล้ว”

ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหู โจมตีหล่อนด้วยลิ้นร้อนๆ ลากไล้ล้วงลึกเข้าไปในโพรงหูสะอาดจนแพรวรุ้งครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เสื้อคลุมตัวงามถูกเปลื้องออกในเวลาต่อมา...อย่างง่ายดาย

“บอกแล้วว่าเธอต้องชอบมัน” เขาเย้ยนัยน์ตาพราว

แพรวรุ้งน้ำตาคลอเมื่อเห็นสายตาเยาะหยันนั้น เขานั่งลงตรงหน้าเธอ บรรจงใช้เรียวลิ้นบังคับให้เธอแยกขาออกห่าง ก่อนจะลดใบหน้าลงไปคลอเคลียกุหลาบงาม เคล้าคลึง สูดดม และขบเม้มจนเธอสั่นสะท้าน เขารังแกส่วนบอบบางของเธอด้วยเรียวลิ้นอย่างช่ำชองและเนิ่นนาน ร่างเธอกระตุกไปหลายครั้งเมื่อเขาเน้นตรงส่วนที่เป็นเกสรของกุหลาบสีแดงระเรื่อ

“อย่านะ...ฉันขอล่ะ ยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว...อย่าเอาคืนฉันด้วยวิธีนี้เลย ฉันขอโทษที่พูดล่วงเกินภรรยาของคุณ ฉันขอโทษ!”

แพรวรุ้งสะอื้นฮักต่อหน้าเขาเมื่อความรู้สึกผิดครอบคลุมจิตใจ

กวินถอยห่างเหมือนต้องของร้อน เขาลุกขึ้นยืนกำหมัดแน่นแล้วหันหลังออกไปจากห้องน้ำแสนสวาท ไม่ใช่หยดน้ำตาของแพรวรุ้งที่ทำให้เขาหยุด แต่เพราะคำๆ นั้นต่างหาก ภรรยาของคุณ