EP 2/2 หัวใจมันสั่น

“งั้นก็ลุกออกไปจากตัวฉัน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่คุณจะหิ้วไปทำอะไรที่ไหนก็ได้ อย่าลืมว่าฉันเป็นแม่เลี้ยงคุณและนี่ก็ยังเป็นบริษัทของพ่อคุณ สามีของฉัน ให้เกียรติคนตายบ้างเถอะคุณเทพ ฉันขอล่ะ”

“ฉัน...ฉัน”

ทัศเทพชั่งใจ บิดาเขาตายไปเจ็ดปีแล้วนะหล่อนเพิ่งจะให้เขาให้เกียรติท่านวันนี้หรือ คิดพลางไล้มือเรียวราวอิสตรีของตนไปบนแก้มนวล

“ฉัน...ไม่สน” เขาตอบฉะฉานแล้วกระทำอย่างที่ใจคิด

“อย่านะ!”

ชมจันทร์ตวาดลั่นห้ามมือไม้ที่อยู่ไม่สุข มือร้อนๆ ของเขาชอนไชเข้าไปใต้ร่มผ้า บีบเคล้นเนินเนื้อนวลอย่างถือสิทธิ์ ไม่อนาทรร้อนใจต่อกำปั้นน้อยๆ ที่ประท้วงหนักๆ บนเนื้อตัวเขา

ชมจันทร์กระหน่ำทุบตีที่แผงอกหนาแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล แน่ล่ะขนาดยกพ่อเขาขึ้นมาอ้างยังไม่สามารถหยุดเขาได้ เธอตายแน่ชมจันทร์ ตายเพราะความหื่นของลูกเลี้ยงนี่ล่ะ

“ปล่อยนะคุณเทพฉันขอล่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย อย่าทำจันทร์เลย จันทร์กลัว”

เธอวอนขออีกครั้ง น้ำตาใสๆ ไหลรินที่หางตาเมื่อทัศเทพกระทำต่อเธอเยี่ยงผู้หญิงข้างถนน เยี่ยงโสเภณีไร้ค่าที่เขาอยากจะทำอะไรก็ได้ตามที่ใจต้องการ

“โธ่เว้ย! ร้องไห้ทำไมห๊ะ หมดอารมณ์ฉิบ!”

ชายหนุ่มสบถ อารมณ์หวามไหวเมื่อครู่พลันหดหายเพียงเพราะหยาดน้ำใสที่ไหลรินเปื้อนเปรอะบนแก้มเนียน

ชมจันทร์รีบตะครุบสาบเสื้อเข้าหากันเมื่อเขาผละห่าง เธอติดกระดุมเสื้อด้วยมืออันสั่นเทาขณะที่เขานั่งหันหลังให้

“เมื่อไหร่คุณจะเลิกทำแบบนี้ซะทีคุณเทพ โกรธเกลียดฉันมากหรือไงถึงต้องเอาคืนฉันด้วยวิธีนี้ หรือเพราะรู้ว่าฉันไม่มีที่ไปใช่ไหม!?” ตัดพ้อเสียงเครือ ป้ายหยาดน้ำตาด้วยมืออันสั่นระริก

ทัศเทพหันกลับมา หล่อนร้องไห้เงียบๆ จนใบหน้าแดงก่ำดูไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าอยากปลอบหล่อนจัง และเขาคิดว่ากำลังจะทำมันแล้วล่ะ

“ร้องไห้เป็นเผาเต่าไปได้ ทำอย่างกับจะเสียพรหมจรรย์ครั้งแรกอย่างนั้น ฉันไม่หลงกลหรอกน่า ยกผลประโยชน์ให้เธอก็แล้วกันที่ทำให้วันนี้เทพมณีได้งาน ฉันจะไม่ทำอะไรเธอก็ได้ แต่เธอต้องขยับมานั่งใกล้ๆ ฉัน” เขาสั่งอย่างเอาแต่ใจ ชมจันทร์กล้าๆ กลัวๆ แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี แล้วสิ่งที่เขากำลังทำก็ส่งผลให้เธอต้องนิ่งอึ้ง เขากอดเธอไว้ด้วยวงแขนล่ำๆ ลูบหลังเบาๆ ปลอบเธอให้หายสะอึกสะอื้น

“ร้องไห้อยู่ได้น่ารำคาญ”

เขาว่าแต่กลับกอดชมจันทร์แน่นขึ้น ถ่ายทอดไออุ่นจากร่างกายให้แก่หล่อน ปลอบประโลมด้วยมืออุ่นที่เพียรลูบหลังให้เบาๆ และเนิ่นนาน

“คุณเทพ อย่าไล่จันทร์ไปไหนนะ จันทร์ไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ ให้จันทร์อยู่บ้านด้วยคนนะ จันทร์สัญญาว่าจะไม่ดื้อกับคุณเทพ จะทำตามที่คุณเทพสั่งทุกอย่างเลย” ร้องขอเสียงอู้อี้ ป้ายปาดน้ำตาที่ยังเจือบนแก้มนวล

“ถ้างั้นเรามา...”

เขาขออย่างหน้าด้านๆ ใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่ระริกระรี้มีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

“ยกเว้นเรื่องอย่างว่า จันทร์ไม่ทำ!” รีบแย้งเมื่อเห็นนัยน์ตากรุ้มกริ่มที่ส่งมา

“สองมาตรฐานเห็นๆ”

ทัศเทพปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระเมื่อหล่อนคลายสะอื้น เกรงว่าถ้ากอดนานกว่านี้เขาคงต้องเป็นไอ้คนสารเลวที่ข่มขืนผู้หญิง เขาเปิดประตูรถออกมาเพื่อจะอ้อมไปนั่งยังหลังพวงมาลัย ชมจันทร์ลุกตามมาเงียบๆ เข้ามานั่งข้างเขายังที่นั่งทางตอนหน้าของรถ

ชายหนุ่มเคลื่อนรถออกจากบริษัทได้สักระยะ เขาจึงได้ยินเสียงหญิงสาวอีกครั้ง

“ผู้หญิงของคุณเทพเยอะแยะเรียกมาสักคนสิ เอาไหม...จันทร์มีเบอร์” เธอให้คำชี้แนะพร้อมทางออก ก็กลัวว่าเขาจะอารมณ์ค้างนี่นา 

“ถ้ายังไม่เลิกออกความคิดเห็นห่วยๆ ของเธอ เห็นทีว่าฉันคงต้องเลื่อนนัดลูกค้าแล้วพาเธอแวะที่โรงแรมม่านรูดดีไหมชมจันทร์”

เท่านั้นล่ะชมจันทร์ก็นั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้กับลูกเลี้ยงจอมหื่นไปจนถึงโรงแรมที่นัดลูกค้าเอาไว้ ไม่มีหืออือ ไม่เอ่ยอะไร นั่งอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวราวกับเป็นตุ๊กตาไปแล้วจริงๆ

เวลาไล่เลี่ยกัน ที่สตูล

“กรี๊ดดด!”

เสียงร้องดังปานหวูดรถไฟของแพรวรุ้งกำลังเปล่งออกจากริมฝีปากของหล่อน กวินถอนหายใจ เขาอุตส่าห์พาหล่อนเข้ามาหลบในห้องนอนแล้วนะ เจ้ามีนตัวแสบกลับหาเจอจนได้ ไม่รู้ว่าจะหวงพ่ออะไรนักหนาเจ้าลูกคนนี้

“กรี๊ด! เอามันออกไปทีได้โปรดเถอะ นี่คุณ! ช่วยเอามันออกไปทีเซ่ ฉันกลัวนะ! ฉี่จะราดอยู่แล้ว ฮือ...”

กวินส่ายศีรษะอย่างระอาเมื่อเจ้าลูกชายตัวแสบปีนขึ้นไปนั่งทับบนหน้าท้องของสาวเจ้าแล้วปล่อยเจ้าเขียดตัวน้อยสีเขียวเข้มลงบนหน้าอกอวบๆ ของหล่อน

“มีน! เอาเจ้าตัวนั้นออกจากตัวน้าแพรวเดี๋ยวนี้!”

เด็กชายมีนาส่ายหน้าดิก กำลังจะจับเจ้าลูกกบออกมาจากถุงอีกตัว แต่เสียงกรีดร้องของคนใต้ร่างดังขึ้นเสียก่อน

“กรี๊ด! ไม่นะ! ตาเบื๊อกเอ๊ย! ยืนแอคท่าอยู่นั่น ฉันบอกว่าเอาเจ้าเด็กบ้านี่กับเจ้าตัวเขียวออกไปจากตัวฉ้าน!”

แพรวรุ้งร่ำร้อง เขียดตัวน้อยกระโดดหย็องแหย็งบนทรวงอกเธออย่างมีความสุข มันสุดจะทนจริงๆ

“มีน!” กวินร้องเรียกบุตรชายอีกหนแต่เจ้าหนูก็ยังเฉย

“ทำมายน้าแพวมาอยู่ห้องปะป๊า มินจาฟ้องแม่ ปะป๊าพาฉาวเข้าห้อง!”

เจ้าหนูน้อยจ้องตาบิดาแน่วนิ่งอย่างเอาเรื่อง กวินหมดความอดทนเข้าไปยกเจ้าหนูออกจากร่างนางแบบสาวพร้อมกับจัดการให้เจ้าตัวเขียวกลับไปอยู่ในถุงพลาสติกเหมือนเดิม

“ปะป๊าทำให้น้าแพรวไม่สบาย ปะป๊าเลยต้องพาน้าแพรวมาอยู่กับเรา”

เขาตอบชัดเจนให้เหตุผล ก็เรื่องจริงมันเป็นอย่างนั้นนี่นา

“ปะป๊า เปนบอดี้ ปะป๊ามะใช่หมอ”

หนูน้อยเถียง ใบหน้าเล็กๆ มีแววหล่อเหลาเอาการเมื่อโตขึ้น

“มีนต้องพูดว่า บอดี้การ์ด ครับคนเก่ง ปะป๊าไม่ได้ตรวจหมอ ปะป๊าแค่พาน้าแพรวมานอนพัก” กวินอธิบาย

“นี่คุณ ตอบฉันทีว่าทำไมฉันต้องมาติดแหงกอยู่ที่นี่ แต่ก่อนอื่นขอเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม เจ้าเด็กบ้านี่เอาตัวอะไรมาใส่ฉันก็ไม่รู้” นางแบบสาวเอ่ยแทรก เมือกลื่นๆ ที่มากับขาเขียดกำลังทำให้เธอคันคะเยอจนอยากอาบน้ำล้างตัว

“ชื่อ มิน มะใช่ เดกบ้า” เจ้าตัวชี้แจงแม้ว่าจะพูดไม่ชัดก็ตาม

แพรวรุ้งกลอกตาขึ้นฟ้า เดาว่าคงได้เจอคู่ปรับสมน้ำสมเนื้อก็คราวนี้

“โอเคค่ะโอเค น้องมีนก็น้องมีน เอาเป็นว่าเรามาเจรจาอย่าศึกกันนะ ฉัน...เอ่อ...น้าแพรวไม่สบายนะคะ น้าแพรวแบบว่าบังเอิญจมน้ำ บังเอิญโดนกดขี่แรงงานจากเจ้านายใจร้ายไม่ยอมให้กินข้าวเที่ยง น้าแพรวเลยเป็นลม แล้วก็บังเอิญอีกที่หมดสติจนไม่รู้ว่ามีคนคิดไม่ซื่อพาน้าแพรวมาที่นี่ อย่างนี้แสดงว่าน้าแพรวไม่ผิดใช่ไหม? เพราะฉะนั้นน้องมีนเอาเจ้าเขียดนั่นไปทิ้งข้างนอกหน้าต่างแล้วเปิดทางให้น้าแพรวเข้าห้องน้ำสักทีจะได้ไหมจ๊ะคนเก่ง”

แพรวรุ้งอ้อนวอนยืดยาว หนูน้อยมองเจ้าหล่อนตาแป๋ว

“พูดยาวไปมะเข้าจาย แต่ทิ้งเขียดให้ก็ได้ถ้าม่ายด้ายอยากมาเปนแม่อีกคนของมิน”

“แน่นอนจ้ะหนูน้อย นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่น้าจะทำ”