Share

บทที่ 4

last update Petsa ng paglalathala: 2026-02-13 13:21:01

เสียง ครืดดด... ของเจ้าไข่สั่นสีชมพูอ่อนในมือของเมลดา ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วราวกับกลองรบ เธอไม่เคยใช้อุปกรณ์พวกนี้มาก่อนในชีวิต แค่เห็นรูปทรงรีๆ ผิวสัมผัสซิลิโคนนิ่มๆ ของมัน เธอก็หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู

"ยังรออะไรอยู่ครับ?" เสียงทุ้มต่ำจากปลายสายดังขึ้น เร่งเร้าและกดดันในที

"ค...คือ หนูตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะแด๊ดดี้..." เมลดาตอบเสียงอ่อย พยายามปรับโทนเสียงให้น่ารักที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "มัน... มันน่าอายออกนี่นา ให้หนูทำจริงๆ เหรอคะ"

"เด็กดี..." เสียงปลายสายอ่อนลงนิดหนึ่ง เหมือนกำลังหลอกล่อเด็กน้อย "ไม่ต้องอาย... ในห้องนี้มีแค่ฉันกับเธอ ไม่มีใครเห็นหรอก... แหวกชุดออก แล้ววางมันลงไปตรงนั้นสิ"

เมลดาเม้มปากแน่น ตัดสินใจทำตามคำสั่ง มือเล็กสั่นระริกเอื้อมไปดึงรั้งเป้ากางเกงลูกไม้สีแดงเพลิงให้แหวกออกไปด้านข้าง เผยให้เห็นเนินเนื้ออูมนูนสีขาวจัดตัดกับความแดงของชุด กลีบเนื้อสาวสีชมพูระเรื่อปิดสนิทดูสะอาดสะอ้านปรากฏแก่สายตา

เธอค่อยๆ เลื่อนเจ้าไข่สั่นที่กำลังทำงานด้วยความแรงระดับต่ำสุด เข้าไปหาใจกลางความสาว

ทันทีที่ความเย็นของซิลิโคนสัมผัสโดนรอยแยกของกลีบเนื้อนุ่มที่เริ่มมีน้ำใสๆ ซึมออกมา ร่างเล็กก็สะดุ้งเฮือก ขาเรียวหนีบเข้าหากันโดยอัตโนมัติบีบรัดเจ้าเครื่องมือแน่น

"อ๊ะ!..."

เธอเผลอร้องอุทานออกมาเสียงหลง ไม่ใช่เสียงครางดัดจริตแบบที่เคยทำ แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองจริงๆ ของร่างกายที่ไม่เคยต้องมือชาย

"อย่าหนีบขา..." อลันสั่งเสียงพร่าเมื่อเห็นภาพในจอชัดเจน "แยกออกกว้างๆ ... ให้ฉันเห็นตอนที่เธอบดมันลงไป"

เมลดาหน้าแดงก่ำจำยอมแยกเรียวขาออกกว้าง เผยให้เห็นร่องเนื้อสีหวานฉ่ำที่เริ่มฉ่ำเยิ้ม เธอค่อยๆ กดส่วนปลายมนของไข่สั่นบดเบียดลงไปที่จุดกระสันเหนือปากทางรัก

"รู้สึกยังไง... บอกฉันสิ" เขาถามเสียงกระเส่า

"มัน... มันจั๊กจี้ค่ะแด๊ดดี้..." เมลดาตอบเสียงสั่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "หนู... หนูทำไม่ถูก... อื้อออ"

เธอพยายามขยับมือหาจุดที่ใช่ ตามทฤษฎีที่เพิ่งอ่านมาเมื่อกลางวัน 'เขาบอกว่าให้วนรอบๆ คลิตอริส' เธอท่องในใจ

ทันทีที่ปลายนิ้วบังคับให้เจ้าไข่สั่นไปสัมผัสบี้ขยี้โดนปุ่มกระสันเม็ดเล็กที่กำลังแข็งขึ้งสู้มือ... กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ก็วิ่งพล่านไปทั่วท้องน้อย

"ฮื่อออ... แด๊ดดี้ขา..."

เสียงหวานครางอืออา ร่างบางเกร็งกระตุกเล็กน้อย สะโพกกลมกลึงเริ่มร่อนวนไปมาโดยไม่รู้ตัว น้ำหวานใสๆ ไหลออกมาอาบย้อมไข่สั่นจนเปียกโชก เสียงเฉอะแฉะจากแรงเสียดสีดัง แจ๊ะ... แจ๊ะ... ลอดเข้าไมโครโฟนชัดเจน

เมลดาเงยหน้าขึ้น หอบหายใจแฮ่กๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน

"หนู... หนูรู้สึกแปลกๆ ... เหมือนจะฉี่ราดเลยค่ะ"

คำพูดซื่อๆ ที่ไม่ได้ปรุงแต่งด้วยคำหยาบโลน กลับทำให้อลันรู้สึกปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม ปกติผู้หญิงคนอื่นคงพูดจาลามกยั่วยวนเขาไปแล้ว แต่ยัยเด็กคนนี้กลับบอกว่า 'เหมือนจะฉี่ราด' ด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้... มันน่ารักจนเขาอยากจะเข้าไปกระแทกให้หายซ่า

"เธอไม่ได้จะฉี่หรอก... นั่นแหละคือความรู้สึกดี" อลันหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่น้ำรักที่ไหลเยิ้มออกมาจากร่องสาวของเธอ "เพิ่มความแรงขึ้นอีกระดับสิ... เชื่อฉัน"

"ต...แต่ว่า..."

"ทำตามที่ฉันสั่ง" เสียงเขากลับมาดุอีกครั้ง แต่เจือความเอ็นดู "ถ้าเด็กดื้อไม่ทำตาม... ฉันจะงดโดเนทอาทิตย์หน้านะ"

คำขู่นี้ศักดิ์สิทธิ์เสมอ! เมลดาจำใจกดปุ่มเพิ่มแรงสั่น

ครืดดดด!!!

เจ้าไข่สั่นทำงานแรงขึ้นเป็นเท่าตัว! แรงสั่นสะเทือนส่งตรงเข้าสู่ปุ่มกระสันที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดอย่างรุนแรง

"กรี๊ดดด! อ๊าาาาา!"

เมลดาหวีดร้องเสียงหลง ขาเรียวเกร็งเหยียดตรง เท้าจิกเกร็งกับพื้นพรม คราวนี้เธอไม่ได้แสดง... สมองเธอขาวโพลนไปหมด ความรู้สึกเสียวซ่านที่รุนแรงถาโถมเข้ามาจนเธอคุมสติไม่อยู่ มืออีกข้างเผลอขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่

"อื้อออ... ไม่ไหว... แด๊ดดี้... ช่วยหนูด้วย... มันเสียว... ฮึก... เสียวจังเลยค่ะ..."

น้ำตาไหลพรากอาบแก้มภายใต้หน้ากาก เธอหอบหายใจรุนแรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงถี่เร็ว ผนังเนื้อนุ่มภายในบีบรัดตัวเกร็งกระตุกยิบๆ

"ดีมาก..." อลันเอ่ยชมเสียงแหบพร่า จ้องมองร่างที่บิดเร่าด้วยความกระหาย "เก่งมากเด็กดี... ปล่อยมันออกมา... ไม่ต้องกลั้นไว้"

"อ๊าาาาา... แด๊ดดี้... เอ็มเพอเรอร์... อื้ออออ!"

ร่างเล็กกระตุกเกร็งเฮือกใหญ่ ตาเหลือกโพลง น้ำรักมากมายพรั่งพรูออกมาจากช่องทางรักจนเลอะเปรอะเปื้อนหน้าขาและผ้าปูที่นอนเป็นวงกว้าง เธอฟุบหน้าลงกับหมอน หอบหายใจตัวโยน ร่างกายยังคงสั่นเทาจากความสุขสมครั้งแรกในชีวิตที่เพิ่งได้สัมผัส... ผ่านทางไกล

ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจของเมลดาที่ดังลอดผ่านไมโครโฟน

"ฮึก... แด๊ดดี้แกล้งหนู..." เธอเงยหน้าขึ้นมาบ่นอุบอิบ ดวงตาฉ่ำน้ำ น้ำเสียงงอแงเหมือนเด็กถูกขัดใจ "หนูหมดแรงแล้วนะ..."

อลันหลุดยิ้มมุมปากออกมาเป็นครั้งแรกของวัน... ไม่ใช่ยิ้มเหยียดหยามแบบที่ให้พนักงาน แต่เป็นยิ้มเอ็นดู

น่ารัก... น่ารักจนอยากจะขังไว้ดูคนเดียว

[The Emperor] sent 'Diamond Crown' (มูลค่า 100,000 Coins)

เสียงแจ้งเตือนของขวัญดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มจากปลายสาย

"ถือว่าเป็นค่าขนม... พักผ่อนซะเด็กดี"

"และจำไว้..."

"ครั้งหน้า... ฉันจะไม่ยอมให้เธอเสร็จแค่คนเดียวแน่"

สายตัดไปแล้ว...

ทิ้งให้เมลดานอนระทวยอยู่บนเตียง ทั้งเขิน ทั้งอาย ทั้งดีใจที่ได้เงิน... และทั้งรู้สึกแปลกๆ กับหัวใจตัวเอง

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • แอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++   บทที่ 348

    ตอนที่ 5 แสงสว่างเดียวในความมืดครืดดด ครืดดดตัวเลขเรืองแสงบนนาฬิกาหัวเตียงบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ความเงียบสงัดภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอลิซขยับตัวอย่างงัวเงีย มือเล็กคลำสะเปะสะปะไปคว้ามันขึ้นมา หน้าจอที่สว่างวาบในความมืดปรากฏ

  • แอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++   บทที่ 347

    ตอนที่ 4 กรงขังที่เรียกว่าบาป รถยุโรปคันหรูแล่นผ่านประตูเหล็กดัดตระหง่านเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขของคฤหาสน์ศิริวัฒนากุล สถานที่ที่คนภายนอกมองว่ามันคือวิมานบนดินของครอบครัวนักการเมืองใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล แต่สำหรับอลิซ... ที่นี่คือคุกขังลืมที่คอยสูบเอาชีวิตจิตใจของเธอไปจนหมดสิ้น ทันทีที่ส้นรองเท้าแตะลงบนพื

  • แอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++   บทที่ 346

    ตอนที่ 3 เหตุผลที่ซ่อนอยู่แผ่นหลังบางของอลิซลับสายตาไปแล้ว แต่ร่างสูงของอเดลยังคงยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิมราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง นัยน์ตาคมกริบที่เคยมั่นใจในทุกก้าวของชีวิต บัดนี้เหม่อลอยและแหลกสลาย ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนก้าวไม่ออก โลกทั้งใบของเขากำลังพังครืนลงมาเป็นครั้งที่สอง"อเดล! ลูก!"เสียงเร

  • แอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++   บทที่ 345

    ตอนที่ 2 สวัสดีอเดล...อลิซทันทีที่หญิงสาวบนเวทีกล่าวทักทายแขกผู้มีเกียรติจบและกำลังก้าวลงจากบันไดเวทีด้านข้าง สัญชาตญาณเดียวที่สั่งการในหัวของอเดลคือ…ต้องตามไปร่างสูงโปร่งในชุดทักซิโด้สีดำสนิทรีบก้าวยาวๆ ฝ่าฝูงชนที่กำลังยืนออพูดคุยกันออกไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนมารยาททางสังคม ไม่สนว่าตัวเองคือรองปร

  • แอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++   บทที่ 344

    ตอนที่ 1 การกลับมาของความทรงจำลมแรงบนดาดฟ้าตึกระฟ้าใจกลางมหานครพัดจนชายเสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูปลิวไสว ร่างสูงโปร่งของ 'อเดล วงศ์วริศ เบอร์นาร์ด' รองประธานบริษัท เอ็มไพร์เทค ยืนทอดสายตามองออกไปยังเส้นขอบฟ้า นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ที่เหลือเพียงเถ้าสีหม่นดวงตาคมกริบที่ถอดแบบมาจากบิดาเฝ้ามองเครื่องบินลำแล้ว

  • แอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++   บทที่ 343

    บทนำ ขอให้อเดลมีความสุขนะท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ เสียงประกาศจากประชาสัมพันธ์สนามบินดังคลอไปกับเสียงจอแจของผู้คนนับร้อยที่เดินทางเข้าออกประเทศ ท่ามกลางบรรยากาศที่วุ่นวาย ร่างบอบบางของหญิงสาวในชุดโค้ทสีครีมตัวยาวกำลังยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูทางออก'อลิซ ศิริวัฒนากุล' ในวัยยี่สิบสามปี สูดลมหายใจ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status