หวานในเจ้าของอู่

ไทขับรถกระบะคู่ใจพาขิมกับไหมไปส่งที่มหาวิทยาลัย ทั้งสองคนเรียนคณะการตลาดเหมือนกันขิมนั่งอยู่เบาะหลังข้างไหม ส่วนไทนั่งอยู่ด้านหน้า สายตาคมกริบของไทมักจะเหลือบมองขิมผ่านกระจกมองมาข้างหลังอยู่บ่อยครั้ง เธอนั่งกอดอกทำหน้าบึ้งตึงตั้งแต่เช้าเพราะยังโกรธเรื่องที่ไทประกาศว่าเธอเป็นเมียของเขาเมื่อเช้านี้ การมองหน้าไททำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะกระโดดลงจากรถเสียตอนนี่เลย"ไอ้ขิม มึงเป็นอะไรวะ ทำไมทำหน้าเหมือนท้องผูกมาสามวันละ เดี๋ยววันนี้เรียนกับอาจารย์โหดนะ ยิ้มหน่อยดิวะ!" ไหมกระซิบกระซาบกับเพื่อน"ก็พี่มึงนั่นแหละ! กวนตีนกูไม่เลิก ทำให้รู้สึกเหมือนเป็น... เหยื่อจริงๆ!" ขิมตอบไทที่กำลังฟังการสนทนาของทั้งคู่อยู่ในความเงียบยิ้มมุมปากเหยื่อเหรอ... ถ้าใช่... ก็เป็นเหยื่อที่กูนี่แหละที่ตั้งใจล่ามาตลอดสามปี! เขาคิดในใจไม่นานนักก็มาถึงหน้าคณะการตลาดของมหาวิทยาลัย"ถึงแล้ว! ลงไปได้แล้ว ตั้งใจเรียนนะจ้ะเด็กน้อยทั้งสอง" ไหมเปิดประตูรถลงไปทันที "ขอบคุณนะเฮีย เย็นนี้ไม่ต้องมารับก็ได้ เดี๋ยวหนูไปกินชาบูข้างนอกกับขิม""เออ ๆ! ดูแลเพื่อนไหมดี ๆ ล่ะ" ไทตอบน้องสาวขิมกำลังจะเปิดประตูลงจากรถตามไหมไป แต่

หลังจากการซึมซับบรรยากาศ "ผู้ชายฮอตแต่สกปรก" ในอู่ไปได้สักพัก ไหมก็ดึงขิมมานั่งที่โซฟาเก่า ๆ ข้าง ๆ โต๊ะทำงานของเฮียไท"ขิม เย็นมากแล้วนะ มึงจะกลับยังวะ หรือจะอยู่กับกู?" ไหมถามพลางเปิดดูตารางเรียนวันพรุ่งนี้ไทที่กำลังนั่งเคลียร์บิลอยู่บนเก้าอี้หมุนเงยหน้าขึ้นมาพอดี "ไม่ต้องกลับหรอก ให้ขิมมันอยู่กับมึงนี่แหละไหม ดึกแล้วขี่รถไปไหนอันตราย เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปส่งที่มหาลัยเอง สบายจะตายห่า!"ไหมยิ้มแฉ่ง "จริงเหรอเฮีย ดีเลย ไม่ต้องตื่นเช้าไปรถเมล์! เยี่ยม" เธอหันไปทางขิม "มึงโอเคไหมขิม? นอนค้างที่บ้านกู... ไม่ใช่สิ... นอนค้างที่อู่พี่กู"ขิมนั่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย เธอเหลือบมองไปที่ไทที่กำลังทำหน้ากวนประสาทอยู่นอนค้างที่นี่เนี่ยนะ... ห้องนอนไหมอยู่ชั้นสองของอู่ก็จริง... แต่นี่มันที่ทำงานของไอ้หื่นที่พึ่งบอกว่า 'ถ้าของจริงต้องทำให้มึงลืมไอ้เหี้ยในชีวิตได้หมด' เมื่อกี้ไม่ใช่หรอ!"เอ่อ... คือ... กู...กู..." ขิมอ้ำอึ้ง พูดไม่ออกไทมองขิมด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะรู้ทันไปหมดเสียทุกอย่าง ดวงตาคมกริบของเขามองตั้งแต่หัวจรดเท้าของเธออย่างจงใจ"อะไรวะขิม อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ กลัวกูจะจับแดกหรื

ไทขับรถกระบะกลับมาถึงอู่ด้วยสีหน้าที่เหมือนพึ่งไปแพ้สงครามมาทั้งที่ยังไม่ทันได้รบจริง เขามีสีหน้าหงุดหงิดจากการถูกขิมวิ่งหนี และถูกเพื่อนสนิทหัวเราะเยาะพอจอดรถเรียบร้อย ไทกับไหมก็เดินเข้ามาในอู่"เฮีย! อย่าทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าใครตายดิ๊ แค่ขิมมันโกหกแล้ววิ่งหนีเอง ไม่ได้ตายห่าซะหน่อย" ไหมพยายามปลอบพี่ชาย"ไหมมึงจะไปรู้อะไร โกหกแล้ววิ่งหนี นั่นมันแปลว่ารำคาญเฮียจัด ๆ แล้วนะเว้ย กูจีบแบบนี้แม่งจะติดไหมวะ" ไทบ่นพึมพำกับตัวเองทันทีที่ทั้งสองเดินเข้ามาในส่วนพักผ่อนของอู่ ก็พบว่ามีบุคคลสำคัญมารออยู่แล้ว คือพ่อและแม่ของไทกับไหมกำลังนั่งจิบชา กินขนมอยู่ที่โต๊ะทำงานของไท โดยมีไอ้ปอและไอ้เพชรนั่งคุยเล่นอยู่ใกล้ ๆ อย่างสบายอารมณ์"อ้าว! ไอ้ไท ไอ้ลูกชายตัวดีหายหัวไปไหนมา ทิ้งอู่ไว้กับลูกน้องเนี่ยนะ มึงเป็นเจ้าของนะเว้ย!" "โถ่! พ่อ ไม่ได้ทิ้ง ก็แค่ไปส่งไอ้ไหมที่มหาลัยไง แล้วก็แวะไปกินชาบูมานิดหน่อยเอง" ไหมที่เดินตามมาเห็นโอกาสทองที่จะแฉพี่ชายต่อหน้าพ่อแม่ก็รีบพุ่งตัวเข้าไปเกาะแขนพ่อทันที"พ่อ นี่ไม่ใช่นิดหน่อยแล้วค่ะ พี่ไทมัวแต่ไปตามไอ้ขิมอะดิพ่อ หนูบอกว่าไปกินชาบู เฮียก็ลากพี่ปอกับพี่เพชรตามไปเฝ

เช้าวันเสาร์ที่อากาศดีเพราะเริ่มเข้าสู่เดือนแห่งความหนาว วันนี้เป็นวันหยุด ไหมมาหาขิมที่คอนโดตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมกับใบหน้าที่มีความสุขเป็นพิเศษ"ขิม วันนี้ไปอู่กับกูนะ!" ไหมเซ้าซี้เพื่อนทันทีที่เห็นหน้าขิมที่กำลังนอนกลิ้งดูซีรีส์อยู่บนโซฟา มองเพื่อนด้วยสายตาที่จับผิด ไหมมีพิรุธมาก ทำไมช่วงนี้ถึงชวนไปอู่บ่อยจัง"อะไรวะไหม ไปอู่พี่มึงอะไรบ่อยขนาดนั้นอ่ะ นี่กูเป็นเพื่อนมึงนะ... ไม่ใช่... ไม้กันหมาของใคร" ขิมแซว พร้อมกับหรี่ตามองไหมอย่างจับผิด"หรือว่า... มึงติดใจไอ้ช่างกล้ามโตคนไหน ในอู่พี่มึงหรอไหม ถึงได้ชอบไปนั่งเฝ้าทุกวันไม่เว้นแม้แต่วันหยุดขนาดนี้" ขิมยิงคำถามตรงไปที่เพื่อนไหมหน้าเริ่มมีสีแดงระเรื้อขึ้นที่หน้าทันที "บ้า! ไม่ใช่สักหน่อย ใครจะไปสนไอ้พวกช่างกล้ามโต กูไป... กูไปหาเฮียไทพี่ชายกูต่างหากละขิม!""ใช่เหรอ..." ขิมลากเสียงยาวอย่างกวนๆ เพราะไม่เชื่อเพื่อนสาวของเธอ"ใช่สิ! ก็พี่กูมันเลี้ยงข้าวนะมึง ไปๆรีบแต่งตัวเลย เดี๋ยวต้องไปช่วยเฮียทำบัญชีอีก เอออีกอย่างไปทำหน้าเป็นไม้กันหมาให้กูด้วย!" ไหมรีบตัดบท พร้อมกับยัดเสื้อยืดใส่กางเกงยีนส์ให้ขิมขิมส่ายหัวอย่างอ่อนใจให้กับเพื่อน แต่ก

ไทบึ่งรถกระบะคู่ใจมาถึงร้านนั่งชิลภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แม้จะหงุดหงิดที่ต้องมาตามเก็บกวาดให้ใคร แต่เมื่อเป็นขิมเขาก็พร้อมที่มาอย่างรวดเร็วพอมาถึง ไทเห็นขิมในสภาพที่ เมาหนักจนพูดไม่รู้เรื่อง ดวงตาบวมแดงก่ำ ขิมนั่งซบไหมอยู่บนโต๊ะอย่างหมดสภาพไทไม่เคยเห็นขิมในสภาพนี้ตั้งแต่รู้จักกันมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอเป็นคนเข้มแข็งและด่าคนเก่งเสมอ การที่เธอเป็นแบบนี้แสดงว่าต้องเจอเรื่องที่ทำให้เจ็บปวดจริง ๆไอ้เหี้ย! เกิดเรื่องอะไรกันแน่วะ ไทคิดอย่างหงุดหงิดใจ เขาเดินเข้าไปที่โต๊ะ แล้วรีบเข้าไปพยุงตัวขิมขึ้นมา"ไหวไหมวะขิม ลุกขึ้นเดี๋ยวเฮียไปส่ง กลับ!" พอขิมสัมผัสได้ถึงมือที่แข็งแรงของไท เธอก็เริ่มโวยวายทันที"ไม่! ขิมไม่ปายกับเฮีย! ปล่อยนะ เฮีย... ฮึก... ฮือ ๆ ๆ!" ขิมร้องไห้ฟูมฟาย แล้วพยายามปัดมือไทออกภาคที่นั่งมองเหตุการณ์เห็นขิมร้องไห้และกำลังถูกไทจับตัวอยู่ ก็เกิดอาการหวงก้างเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง"ขิม เป็นอะไรไหม ให้ภาคพาไปส่งดีกว่า มึงปล่อยขิมออกสะ" ภาคพูดออกมาพร้อมที่จะเอื้อมมือมาจับขิมไว้ไทหันขวับมามองภาคด้วยสายตาที่ไม่พอใจ เมื่อเห็นไอ้คนที่ทำให้ขิมต้องมานั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้