So Bad รักร้ายของนายสารเลว

So Bad รักร้ายของนายสารเลว

last updateDernière mise à jour : 2026-01-21
Par:  NITa'viannaEn cours
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
28Chapitres
332Vues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

...รัก หรือ สงสาร.... "ถ้าไม่ได้รักก็ปล่อยฉันไปเถอะ" "แม่อุ่น อึก ปุยนุ่นอยากให้แม่อุ่นอยู่กับป๊ะป๋า ฮื่อ "

Voir plus

Chapitre 1

1.น้ำอุ่น

Prologue

The university corridors were unusually quiet for a Thursday afternoon. The usual hum of idle chatter and the occasional slam of lockers were absent, swallowed by an uneasy silence that settled like fog over the building. All she could hear now was the rhythmic, crisp clack of her leather heels echoing off the polished linoleum. Each step she took sounded louder than the last, as if the walls themselves were holding their breath.

Alexis Wood adjusted the strap of her shoulder bag, the weight of it grounding her as much as the thoughts whirling in her mind. Life had changed so rapidly.

Just two years ago, she had been in London—lecturing in old brick buildings, surrounded by drizzle, familiarity, and quiet sophistication. Now she found herself halfway across the world, navigating American academia, where smiles were broader, greetings louder, and ambition ever so hungry. The cultural shift had been seismic. But she had adapted. She always did.

Her published research had turned heads, her name had slipped into circles she once only admired from afar. Invitations to conferences, collaborations, and now a secure post at one of California's most reputable universities. She should have felt triumphant. Accomplished.

Instead, there was a persistent knot at the base of her spine. A whispering sense that something had gone off-kilter.

She stopped outside the lecture hall—room 2.14, Modern European Literature. The frosted glass in the door's top panel revealed vague silhouettes, the occasional flicker of a phone screen. Her grip on the doorknob tightened as she exhaled, slow and deliberate. No different than any other lecture.

Or so she told herself.

She opened the door.

"Good afternoon, class," she greeted, her voice poised, warm with just the right touch of authority.

Silence.

Dozens of eyes flicked upward. The rustle of shifting limbs. A few students sat upright quickly, but none offered a response. No returned greeting, no rustle of opening notebooks. Instead, the harsh blue glow of smartphones reflected off their faces like cold moonlight, some held low in laps, others bold and brazen on their desks.

The energy in the room was wrong. Not the sleepy apathy she was used to battling in late-afternoon lectures. This was heavier. Unspoken. Tense.

She stepped forward, long strands of red hair cascading down her back in gentle waves, catching the glint of the fluorescent lights. It reached the middle of her back, vibrant and striking—unmistakably hers. Alexis was tall, standing at five feet seven, with a poised elegance in her gait. Years of self-discipline and a quiet love for morning runs gave her a modelesque figure—long legs, slim waist, confident shoulders. She wore her usual style today: a tailored pencil skirt and a crisp, ivory blouse that complimented her figure without inviting the wrong kind of attention.

Not that it helped much.

Ever since she began teaching here, she had gathered her share of admirers among the student body. Some tried to mask it with polite curiosity. Others less so—lingering glances, the occasional awkward compliment after class, or strategically choosing seats at the front just to be near her. She pretended not to notice most days. She had become an expert at ignoring what didn't serve her.

"Please keep your phones in your bags and put them on silent," she said, her tone cutting slightly sharper now.

No one moved. But a few exchanged glances. A whisper of smirks curved the corners of mouths. She walked steadily to the front, setting her lecture notes and file folders on the desk with more composure than she felt.

Then came the voice. Casual. Cutting.

"Miss Wood... we didn't know you were dating Coach Adams."

She froze.

Just for a second—but it was enough. A flicker in her step, a sharp intake of breath. Enough for them to know they'd hit a nerve.

The words slithered across the room like smoke. Her spine stiffened as the back of her neck prickled, the weight of thirty curious, entertained gazes anchoring her in place.

"That's... private information," she said calmly, turning toward them, eyes scanning for the speaker. "You shouldn't be concerning yourselves with your professors' personal lives."

A few students stifled chuckles. One boy in the back bit his knuckle to keep from laughing. Her jaw clenched imperceptibly.

"Maybe," a female student said airily, twirling her pen. "But everyone knows Coach Adams is married. With a kid. Someone posted pictures of the two of you on the university forum last night. Didn't you see them?"

The girl held up her phone for everyone to see.

Alexis didn't need to look. She already knew.

Still, as if compelled, her hand moved to the inside pocket of her blazer. She pulled out her phone, her thumb hesitating for a breathless moment before unlocking the screen.

Ten photos.

Different days. Different locations. All unmistakable.

A hand held too long. A kiss exchanged outside a faculty building. A laugh shared in the hallway that had looked private in the moment—but clearly, it hadn't been.

The photos weren't grainy. They were clear. Precise. Deliberate.

Her throat tightened as she scrolled through them. Her fingers trembled slightly, not from guilt, but from the shock of exposure. Someone had been watching. Following.

Judging.

The phone screen blurred momentarily, but she blinked quickly. Composed herself. She was still at the front of the classroom. She still had a lecture to deliver.

But something had shifted irreversibly.

The whisper of scandal had found her—and now, it had a voice.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
28
1.น้ำอุ่น
"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ คนดีของแม่ ไม่ร้องนะคะ ชู่วววว หลับซะน๊าา ""อึก ฮื่อ อึก ""นอนนะคะ "..............................."เฮ้ออ หลับซักที" ฉันค่อยๆ วางร่างของปุยนุ่นลงบนที่นอนอย่างเบามือ กว่าจะหลับได้ ทำไมวันนี้ปุยนุ่นงอแงมากกว่าปกติก็ไม่รู้ ทุกครั้งไม่เกินสองทุ่มก็จะหลับแล้ว ฉันเงยหน้ามองดูนาฬิกานี่ก็เกือบสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว..... สวัสดีฉันชื่อน้ำอุ่น นิสัยก็คล้ายๆ กับชื่อเลย ปุยนุ่นเป็นลูกพี่สาวของฉัน พี่น้ำหวานเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ถ้าจะถามหาพ่อของปุยนุ่นหล่ะก็ตอนนี้เขาคงมีความสุขกับครอบครัวใหม่ไปแล้ว ฉันไม่ได้จะเรียกร้องอะไรหลานคนเดียวฉันเลี้ยงได้ ถึงแม้ว่าฉันจะลำบากและต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นฉันก็ยอม พ่อกับแม่ของฉันเสียตั้งแต่ฉันยังเด็กมาก ตั้งแต่เล็กจนโตก็มีพี่น้ำหวานนี่แหละคอยดูแลฉันมาตลอด ทั้งส่งเรียน คอยให้คำปรึกษาทุกๆ เรื่อง ตอนนี้ปุยนุ่นย่างเข้าจะ 3 ขวบแล้ว ปุยนุ่นเป็นเด็กเลี้ยงง่าย ไม่ดื้อ เรามีกันแค่สองคนแม่ลูก โชคดีที่พี่น้ำหวานทิ้งสมบัติชิ้นสุดท้ายไว้ให้ฉัน คือคอนโดที่ซื้อไว้เป็นชื่อของพี่น้ำหวาน เรื่องที่อยู่อาศัยจึงไม่เป็นปัญหากับฉันและปุยนุ่นตอน
Read More
2.ผู้ชายใจร้าย
ปึกกกกกก"โอ๊ยยย ขอโทษค่ะ" เพราะความรีบของฉันแท้ๆ วิ่งออกมาแบบไม่ลืมหูลืมตา ฉันรู้สึกได้ถึงแรงปะทะที่มันแรงจนทำให้ฉันล้มลงไปกองกับพื้น"บ้าเอ๊ยย ทำไมไม่ดูทาง ""ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ " ฉันพร่ำบอกคำว่าขอโทษซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนั้น พยายามที่จะยันตัวลุกขึ้นมาแต่มันก็ยากอยู่พอสมควร"อ้าว อุ่นทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้หล่ะ " ฉันเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าพี่เบสกำลังเดินเข้ามาพยุงฉันให้ลุกขึ้น ใครจะบ้ามานั่งอยู่ตรงนี้หล่ะ เจ็บก้นชะมัด"พอดีอุ่นรีบไปหน่อยเลยเดินไม่ดู""ป่ะกลับไปทำงานต่อ ""พี่เบสอุ่นจะขอลากลับก่อนได้มั้ยคะ พอดีลูกสาวอุ่นไม่สบาย อุ่นต้องรบกลับจริงๆ " ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นแล้ว ใจฉันตอนนี้เป็นห่วงแค่ปุยนุ่นเพียงคนเดียว"ฮื่มมม จะคุยกันอีกนานมั้ย""คุณมิกิ" คุณมิกิงั้นหรอ ผู้ชายคนที่ฉันเดินชนเมื่อกี้"เรื่องที่ให้จัดการเรียบร้อยรึยัง อย่าให้ต้องมีอะไรติดขัด""ครับๆ ""อุ่นต้องอยู่ช่วยพี่ก่อนนะไม่งั้นพี่แย่แน่ๆ เลย คุณมิกิเป็นเจ้านายที่นี่ ช่วยพี่ก่อนนะ" ให้ตายสินี่เมื่อกี้ฉันวิ่งชนเจ้าของผับนั่นก็คือเจ้านายของฉันหน่ะหรอ ดูจากสีหน้าพี่เบสแล้วไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่เลย คงจะกลัวเจ้านา
Read More
3.รับผิดชอบ
"ขอโทษจริงๆ ครับคุณมิกิ ""แบบนี้ฉันควรไล่ใครออกดี ""เฮ้ย ใจเย็นๆ ดิวะ เรื่องแค่นี้เอง กูดูแลกันเองได้มึงก็เห็นว่าน้องเขาเจ็บ""แต่กูจ้างให้มาทำงาน แก้วบาดแค่นี้ไม่ถึงกับตาย ไอ้เบสฝากไปบอกยัยนั่นด้วยว่ากูไล่ออก ไม่ต้องกลับมาทำงานที่นี่นี่อีก" ผมต้องหัวเสียให้กับพนักงานที่ผับ จู่ๆ ก็ซุ่มซ่ามโดนแก้วบาดแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย มันก็จริงอย่าที่ไอ้คิมมันพูด เรื่องแค่นี้ แต่สำหรับผมมันไม่ใช่ นึกจะหายก็หายไปซะดื้อๆ ผมไม่ชอบเอาซะเลยพวกไม่มีความรับผิดชอบ ผมเป็นคนที่จริงจังกับเรื่องงานมาก วันนี้มันเป็นรอบหลายเดือนที่ผมเข้ามาตรวจงานที่ผับ เพราะไอ้พวกเพื่อนพวกนี้มันนึกคึกอยากจะมากินเหล้าที่นี่ ดูจากท่าทางแล้วคงจะติดใจยัยพีอาร์นั่นไม่น้อย ผมก็เพิ่งเคยเจอเธอครั้งแรกเหมือนกัน"อย่าไล่น้องออกเลยครับ พอดีลูกสาวน้องเขาป่วยทีแรกน้องเขาขอผมกลับบ้านแล้ว แต่ผมเป็นคนให้น้องเขาอยู่ช่วยก่อน อย่าไล่น้องเขาออกเลยนะครับ " อะไรนะมีลูกแล้วยังงั้นหรอ ผมแอบเห็นสีหน้าไอ้พวกหื่นทั้งหลาย แอบเสียดาย ถึงว่ามาทำงานแบบนี้หาเงินเลี้ยงลูก ดูท่าแล้วจะร้ายไม่เบามีลูกตั้งแต่อายุน้อยๆ แต่ความรู้สึกของผมทำไมมันขัดแย้งกับความคิด"ว้
Read More
4.ป๊ะป๋าหรอคะ
ต่อจากตอนที่แล้ว"อยู่จนกว่าปุยนุ่นจะหายดีค่ะ ไม่ตัวร้อนจี๋ ไม่ปวดหัวตุ๊บๆ แล้วก็กลับมาเป็นเด็กร่าเริงอีกครั้ง" ฉันนั่งบรรยายให้ลูกสาวตัวอ้วนฟังขณะที่ปุยนุ่นกำลังทำหน้าตาออดอ้อนอยู่บนเตียง ผลตรวจเลือดออกมาพบว่าปุยนุ่นเป็นไข้หวัดใหญ่ สาเหตุคงเป็นเพราะจากฉันเองที่บางทีกลับมาจากที่ทำงานแล้วยังไม่อาบน้ำเข้าไปกอดลูกก่อน เชื้อโรคที่ติดกับตัวปุยนุ่นจึงรับมันเข้าไปเต็มๆ"ปุยนุ่นอยากไปทะเลแล้ว " เด็กหนอเด็ก ฉันยังมองไม่เห็นหนทางเลยว่าจะพาปุยนุ่นไปทะเลได้ยังไง ไหนจะค่ารักษาของปุยนุ่นอีก ฉันมองหน้าลูกแล้วเริ่มรู้สึกผิด แม่ขอโทษที่ไม่สามารถให้อะไรลูกเหมือนแม่คนอื่นๆ ได้ แต่แม่ก็จะพยายามให้ถึงที่สุดครืดดดดดดสายเข้า -พี่เบส-"ค่ะพี่เบส" ฉันรู้ตัวดีว่าเรื่องอะไรคงไม่ต้องบอกให้มากความ"อุ่นวันนี้มาทำงานรึป่าว แล้วลูกสาวเป็นยังไงบ้าง""พี่เบสอุ่นขอโทษนะ ที่รีบหนีกลับมาแบบนั้น คุณมิกิไล่อุ่นออกแล้วใช่มั้ย""เฮ้อ พี่โดนด่ายับเลยอุ่นเอ้ย แต่พี่เข้าใจเรานะ คุณมิกิให้อุ่นทำงานต่อเขาไม่ได้ไล่อุ่นออก ""ฮะ จริงหรอพี่ " ขอบคุณสวรรค์ ฉันดีใจมากไม่คิดเลยว่าจะไม่โดนไล่ออก ผิดคาดไปหมด"ก็จริงหน่ะสิ แต่คุณมิกิจะ
Read More
5.แอบหวั่นเล็กๆ
"เย่ๆ จะได้กลับบ้านแล้ว ปุยนุ่นจะได้ไปเที่ยวทะเลแล้วใช่มั้ยคะแม่อุ่น" เด็กน้อยชูแขนทั้งสองข้างขึ้นด้วยความดีใจ เมื่อคุณหมออนุญาติให้กลับบ้านได้ เด็กน้อยร่าเริงของฉันกลับมาแล้ว ดูท่าแล้วคงจะดีใจน่าดู พูดถึงเรื่องไปเที่ยวทะเลแล้วฉันก็อดที่จะสงสารลูกไม่ได้ ยังไม่รู้เลยว่าค่าใช้จ่ายในครั้งนี้มันจะเท่าไหร่"เดี๋ยวคุณแม่ติดต่อการชั้น 2 ก่อนกลับบ้านด้วยนะคะ" พยาบาลผู้ติดตามคุณหมอเอ่ยออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องไป"เดี๋ยวแม่อุ่นมานะคะ รอแม่อุ่นอยู่นี่นะ""ค่ะ".............................................ฉันแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นใบเสร็จค่าใช้จ่ายของปุยนุ่น รวมค่ารักษา ค่ายา ค่าห้องพิเศษเบ็ดเสร็จแล้วครึ่งแสน ภายในหนึ่งอาทิตย์ที่ปุยนุ่นนอนรักษาตัวที่นี่แพงขนาดนี้เชียวหรอ ฉันนั่งมองใบเสร็จอยู่พักใหญ่ คงจะต้องเอาออกมาใช้แล้วหล่ะเงินเก็บก้อนสุดท้าย กับค่าเทอมเทอมสุดท้ายของฉัน ฉันขอตัวออกมากดเงินที่ตู้ เอทีเอ็มหน้าโรงพยาบาลก่อนที่จะนำเงินไปจ่ายให้เรียบร้อย"ปุยนุ่นกลับบ้านกันค่ะ""แม่อุ่นขาแล้วเราจะไปทะเลกันเมื่อไหร่คะ" ปุยนุ่นสะกิดแขนฉันขณะที่เราสองคนกำลังนั่งรถเมล์กลับคอนโด"รอแม่อุ่นสอบเสร็จก่อนนะคะ
Read More
6.ป๊ะป๋าคนใหม่
"อุ่นคิดดีแล้วหรอ""อื้ม คิดดีแล้ว ไม่อยากให้พี่น้ำหวานเป็นห่วง อยากเลี้ยงปุยนุ่นให้ดีที่สุด ""เฮ้ออ สู้ๆ นะแก ฉันกับยัยมิ้นเป็นกำลังใจให้มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ ไปละ" วันนี้ยัยมิ้นแวะมาหาฉันที่คอนโด พอรู้เรื่องก็บอกว่าเสียดายอีกแค่ไม่กี่เดือนก็จะจบแล้ว ฉันได้แต่ยืนมองเพื่อนสุดที่รักใส่ชุดนักศึกษาไปสอบวันสุดท้ายอย่างนึกเสียดาย แต่ยังไงตอนนี้อนาคตปุยนุ่นก็สำคัญสำหรับฉันที่สุด ฉันไม่อยากให้พี่น้ำหวานเป็นห่วง ในเมื่อปุยนุ่นอยู่ในความดูแลของฉันเป็นลูกสาวฉันแล้วฉันก็จะทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด..........................................."ปุยนุ่นเสร็จรึยังลูก""เสร็จแล้วค่ะ แม่อุ่นจะพาปุยนุ่นไปหาเพื่อนแม่อุ่นใช่มั้ยคะ" วันนี้ป้าติ๋มไม่ว่างฉันก็เลยต้องพาปุยนุ่นไปทำงานด้วย เด็กน้อยรีบตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวด้วยตัวเองพอรู้ว่าฉันจะพาไปทำงานด้วย"แล้วรู้จักชื่อเพื่อนแม่อุ่นแล้วหรอคะ ""ไม่รู้ค่ะ แต่เขาใจดีมากเลยนะคะ ดูสิซื้อขนมมาฝากปุยนุ่นอีกแล้ว""ตัวแสบ ป่ะพร้อมรึยังคะ""พร้อมค่ะ" ดูท่าทางจะร่าเริงเป็นพิเศษนะคะลูก มีทั้งกระดาษวาดรูปสีไม้ดินสอ แถมยังบอกอีกว่าจะไปชวนเพื่อนแม่อุ่นวาดรูปด้วยกัน.....
Read More
7.หักห้ามใจ
วันเดินทาง"รถป๊ะป๋าสวยจังเลย นั่งสบายด้วย ไม่เหมือนรถที่แม่อุ่นพาปุยนุ่นขึ้นเลยค่ะ คนก็เยอะ แถมยังร้อนอีกต่างหาก""จริงหรอครับ แม่อุ่นนี่ทำให้ลูกสาวป๊ะป๋าลำบากได้ยังไงเนี่ย" ตลอดการเดินทางในครั้งนี้มีเพียงเสียงเจื้อยแจ้วของปุยนุ่นที่อยู่เป็นเพื่อนผม ปุยนุ่นเป็นเด็กคุยเก่งมาก แถมยังช่างพูด ตอนนี้ผมหลงรักเด็กตัวอ้วนคนนี้หมดหัวใจของผมแล้ว ยอมรับเลยว่าผมอยากมีลูกแบบปุยนุ่น ปุยนุ่นเข้ามาเปลี่ยนทัศนคติของผม จากที่ไม่เคยชอบเด็กกลับกลายเป็นรักเข้าให้แล้ว"อื่มม แต่มันก็สนุกดีนะคะ มีคนนั่งเป็นเพื่อนตั้งเยอะแยะ " เมื่อวานผมพาสองแม่ลูกคู่นี้ไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้เพื่อเตรียมไปเที่ยวทะเล กว่าจะฉุดกว่าจะลากยัยตัวแม่ไปได้ก็เล่นเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกัน ผู้หญิงอะไรดื้อชะมัด ไม่รู้จะงกไปถึงไหนในหัวคิดแต่เรื่องจะหาเงิน เฮ้อ ผมบอกแล้วว่าจะช่วย เธอก็จะไม่ยอมท่าเดียวพูดอยู่ได้ว่าลูกคนเดียวมีปัญญาเลี้ยง ถ้ามีปัญญาจริงๆ คงไม่ต้องดรอปเรียนไว้หรอกนะ"ปุยนุ่นครับ นี่เรามากันสองคนหรอ " ผมแกล้งคนเป็นแม่ที่เอาแต่ทำหน้ามุ่ยเพราะคงจะน้อยอกน้อยใจลูกสาวที่เอาแต่สนใจผมมากกว่า ช่วยไม่ได้ช่วงนี้ต้องทำคะแนนเยอะๆ ปุยนุ่นจ
Read More
8.ปากกับใจไม่เคยตรงกันสักที
"แค่กๆ อ่อก แค่กๆ ๆ ""ปุยนุ่นลูก ปุยนุ่น " ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ผมไม่ใช่สุภาพบุรุษขนาดที่จะต้องเสียสละเตียงนุ่มๆ ให้หรอกนะ เตียงผมที่นอนผมผมก็ต้องมีสิทธิ์นอนสิ"น้ำอุ่น น้ำอุ่น ปุยนุ่นไม่เป็นไรแล้ว ลูกปลอดภัยแล้ว " ผมจับแขนเธอเขย่าเบาๆ ให้พอรู้สึกตัว แล้วกระซิบเบาๆ ให้เธอคลายกังวลเรื่องปุยนุ่น แต่ตอนนี้ตัวเธอร้อนจี๋เลย ไข้คงจะเริ่มขึ้นแล้วเพราะเมื่อตอนหัวค่ำตัวเธอยังปกติอยู่เลย"อื้อออ " ตอนนี้อุณหภูมิร่างกายเธอกำลังขึ้นสูง ร่างเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกถึงความเย็นของผ้าที่กำลังสัมผัวบนผิวกาย"อยู่เฉยๆ จะเช็ดตัวให้" ทำไมผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ เกิดมาไม่เคยดูแลใครมาก่อน น้ำอุ่นเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันยอมเช็ดตัวให้เลยนะ ใบหน้าขาวซีดเริ่มแดงเพราะพิษไข้ ผมต้องปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตเพื่อเช็ดให้ทั่ว เต้าอวบอิ่มลอยเด่นอยู่ข้างหน้าผม เฮ้ออ รู้มั้ยว่าต้องอดทนมากแค่ไหน ผมก็ผู้ชายนะครับ ยอมรับเลยว่าร่างกายของเธอสวยมาก สวยกว่าผู้หญิงที่ผ่านๆ มาของผมซะอีก"คุณมิกิ" เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นผมเธอจึงรีบลุกขึ้น แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายของเธอไว้ทันที"ฉัน
Read More
9.ปกป้อง
1 อาทิตย์ต่อมาหลังจากวันนั้นที่กลับมาจากทะเลฉันก็พาปุยนุ่นไปทำงานด้วยทุกวัน เพราะคำสั่งจากเจ้านายและพ่วงด้วยตำแหน่งป๊ะป๊าสุดที่รักของปุยนุ่น เพราะถ้าวันไหนไม่ยอมพามาเขาก็จะไปรับปุยนุ่นด้วยตัวเองทุกครั้ง และจากนั้นเขาก็ขับรถมารับฉันกับลูกที่คอนโดเองทุกครั้ง เขาให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ปุยนุ่นต้องนั่งรถเมล์เบียดกับคนมากๆ เหตุผลคนรั้นกลัวฉันจะไม่พาปุยนุ่นไปหาหล่ะสิ บางวันปุยนุ่นก็ขอนอนค้างที่คอนโดของเขา ซึ่งฉันก็ห้ามอะไรไม่ได้อยู่แล้วนอกจากปล่อยเลยตามเลย ในทุกๆ วันเขาทำให้ฉันเห็นแล้วว่าเขาสามารถดูแลปุยนุ่นได้ เขารักลูกฉันไม่แพ้กับที่ฉันรักปุยนุ่นเลยฉันทำงานเป็นแม่บ้านให้เขามาเกือบจะได้หนึ่งเดือนแล้ว ฉันทำทุกอย่าง ทั้งซักผ้า ทำความสะอาดห้องนอนห้องน้ำ ทำอาหารเช้าอาหารเย็น และทุกเย็นๆ เขาจะต้องกลับมากินข้าวกับปุยนุ่น แถมยังบังคับให้ฉันอยู่กินข้าวกับเขาก่อนออกไปทำงานต่ออีกด้วยแอดดดดด"ป๊ะป๋าขาา ป๊ะป๋า""ป๊ะป๋าไม่อยู่ลูก วันนี้ป๊ะป๋ามีงาน " เขาโทรบอกฉันตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว ว่าวันนี้เขาจะกลับมาช่วงสายๆ"ว๊าาา แย่จัง " เด็กอ้วนทำหน้าเศร้า ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าปุยนุ่นจะติดเขามากขนาดนี้ แต่มั
Read More
10.พ่อ แม่ ลูก
ควันบุหรี่สีขาวถูกพ่นออกจากปากของผม ผมกำลังนั่งอัดบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า หลังจากที่รู้ความจริงทั้งหมดเรื่องของน้ำอุ่น วันนี้ปุยนุ่นนอนค้างกับผมเพราะน้ำอุ่นต้องไปทำงานต่อ นี่ผมเข้าใจผิดมาตลอดสินะว่าเธอมีลูกมีสามีแล้ว แท้ที่จริงปุยนุ่นเป็นลูกของพี่สาวเธอซึ่งหน้าตาเหมือนกันราวกับฝาแฝด เรื่องที่ทำให้ผมอึ้งยิ่งกว่านั้นก็คือ พี่สาวของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ เธอไม่มีทั้งพ่อและแม่ มีพี่สาวเพียงคนเดียว แต่แล้วอุบัติเหตุก็มาพรากสิ่งสุดท้ายที่เธอมีไปอย่างไม่มีวันกลับ ยังดีที่เธอยังเหลือปุยนุ่น แล้วเธอก็ทำหน้าที่แม่ได้แทนพี่สาวออกมาดีทีเดียว อย่างน้อยผมคนนึงแหละที่เชื่อว่าน้ำอุ่นกับปุยนุ่นเป็นแม่ลูกกัน ทำไมผมโง่แบบนี้ ผมยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว ก้นบุหรี่โยนทิ้งลงบนพื้นทันที ผมเดินเข้ามาในห้องนอนอาบน้ำแต่งตัวเพราะเกรงว่ากลิ่นบุหรี่จะทำให้เด็กน้อยเหม็น ผมทิ้งร่างลงนอนข้างๆ เด็กอ้วนที่ผมรักนักหนา"ฟอดดด ปุยนุ่นอยากไปหาคุณย่ามั้ยครับ" พรุ่งนี้ผมตั้งใจว่าจะกลับบ้านสักหน่อย เพราะช่วงนี้เรื่องงานยุ่งเหยิงไปหมด พรุ่งนี้ว่างพอดีกะว่าจะพาปุยนุ่นไปป่วนคนแก่ที่บ้านสักหน่อย ผมคิดว่าแม่คงจะรักเด็กคนนี้เหมือนกันก
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status