บทที่ 5

"ฮ้าววว…"

เมลดาแอบปิดปากหาววอดใหญ่ขณะนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในแผนกไอที

"งานแก้บั๊กโปรแกรมบัญชีเสร็จหรือยังคุณเมลดา" หัวหน้าแผนกเดินมาเคาะโต๊ะ

"ก…ใกล้แล้วค่ะหัวหน้า! ขอเวลาอีกนิดนะคะ" เธอลนลานตอบ

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าที่มือถือซึ่งวางคว่ำอยู่ข้างคีย์บอร์ดดังขึ้น เมลดาเหลือบตามองด้วยหางตา หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง

[The Emperor]

ปกติเขาไม่เคยทักมาเวลางานนี่นา! หรือว่าจะโอนเงินผิด? หรือจะทวงเงินคืน?

เมลดาอาศัยจังหวะที่หัวหน้าเดินไปแล้ว รีบคว้ามือถือมาเปิดอ่านใต้โต๊ะ

[The Emperor] : ทำอะไรอยู่?

[The Emperor] : ฉันเบื่อ อยากหาอะไรสนุกๆ ดู

เมลดาขมวดคิ้ว พิมพ์ตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

[Baby M] : เอ่อ แด๊ดดี้คะ ตอนนี้หนูทำงานอยู่ค่ะ ไม่สะดวกคุยเลย

ข้อความถูกอ่านทันที สัญลักษณ์กำลังพิมพ์เด้งขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นข้อความที่ทำให้เธอแทบทำมือถือร่วง

[The Emperor] : ทำงานเหรอ? ดี ตื่นเต้นดี

[The Emperor] : ไปเข้าห้องน้ำซะ เดี๋ยวนี้

[The Emperor] : ฉันอยากเห็นเธอช่วยตัวเอง

"เฮ้ย!" เมลดาเผลออุทานออกมาเสียงดังลั่น จนเพื่อนร่วมงานโต๊ะข้างๆ หันมามอง

"มีอะไรหรือป่าวเมล"

"ปะ…เปล่าจ้ะ! พอดีเจอแมลงสาบ แหะๆ"

เมลดาหน้าซีดเผือด ทางเลือกไม่มีแล้ว! เงินก็รับมาแล้ว ขัดใจป๋าก็ไม่ได้ เดี๋ยวอดค่าคอมมิชชั่น

เธอคว้าทิชชู่ห่อใหญ่ ลุกพรวดพราดจากเก้าอี้

"เดี๋ยวมานะคะ ปวดท้องหนัก”

ร่างเล็กรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำหญิงชั้นล่างสุดที่เป็นโซนแม่บ้าน ซึ่งคนมักจะไม่ค่อยพลุกพล่าน โชคเข้าข้างที่ไม่มีใครอยู่ เธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำห้องสุดท้าย ล็อกกลอนแน่นหนา แล้วนั่งลงบนชักโครกด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม

ตึ๊ง ตึ๊ง

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นตรงเวลาเป๊ะ! เมลดามือสั่นระริกกดรับสาย แต่ปิดเสียงลำโพงไว้ให้เบาที่สุด และเสียบหูฟังไร้สายข้างเดียว

"ฮัลโหล" เธอป้องปากกระซิบเสียงเบาหวิว "แด๊ดดี้บ้าที่สุดเลย! หนูอยู่ที่ทำงานนะ"

หน้าจอฝั่งตรงข้ามยังคงมืดสนิท มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำที่ดังลอดเข้ามา

"ตื่นเต้นไหมล่ะ"

"เอาล่ะ วางมือถือไว้ที่พื้น หันกล้องขึ้นมาให้เห็นกางเกงในของเธอ"

เมลดากลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธอวางมือถือพิงไว้กับผนังห้องน้ำในมุมเสย ก่อนจะค่อยๆ ถลกกระโปรงทรงสอบสีดำของพนักงานบริษัทขึ้นมากองไว้ที่เอว เผยให้เห็นกางเกงชั้นในผ้าฝ้ายสีขาวลายลูกหมีน้อย ที่ดูขัดกับลุค Baby M สุดๆ

"กางเกงในลายหมี" เสียงปลายสายดูขบขัน "น่ารักดีนี่ เอามือล้วงเข้าไปเลย ไม่ต้องถอด"

เมลดาหน้าแดงก่ำ ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว สถานการณ์มันบีบคั้นอารมณ์สุดๆ ทั้งกลัวใครเดินเข้ามา ทั้งอายที่ต้องทำในห้องน้ำโทรมๆ

เธอค่อยๆ สอดมือเล็กเข้าไปใต้ขอบยางยืดของกางเกงในลายหมี สัมผัสกับความร้อนผ่าวและความชื้นแฉะที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากความตื่นเต้น

"อื้อออ" เธอเม้มปากกลั้นเสียงคราง

"ขยับนิ้ว" อลันสั่งเสียงกระเส่า "ถูมันแรงๆ จินตนาการว่านิ้วฉันกำลังบี้เม็ดของเธออยู่"

เมลดาทำตามคำสั่ง นิ้วเรียวบดคลึงไปที่จุดอ่อนไหวกลางลำตัว ภายใต้กางเกงในตัวจิ๋ว เธอหลับตาพริ้ม ขยับสะโพกรับจังหวะนิ้วตัวเอง

เสียง แจ๊ะ เบาๆ จากน้ำรักที่เริ่มไหลซึมออกมาเปื้อนกางเกงใน ดังสะท้อนก้องในห้องน้ำแคบๆ

"แด๊ดดี้ เสียว อูยยย" เธอกระซิบเสียงสั่นเครือ "หนูกลัวคนได้ยิน อื้อออ"

"งั้นก็อย่าร้องดังสิ" เสียงเขายิ่งยั่วยุ "กัดปากไว้ แล้วเสร็จให้ฉันดู"

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นกระเบื้องเข้ามาในห้องน้ำ! มีคนเข้ามา!

เมลดาตาเบิกโพลง ตัวแข็งทื่อ แต่ความเสียวที่ปลายนิ้วมันหยุดไม่ได้ อลันที่ได้ยินเสียงผ่านหูฟังก็รู้สถานการณ์ดี แทนที่จะสั่งให้หยุด เขากลับสั่งเสียงดุ

"อย่าหยุด ทำต่อไป"

"ถ้าเธอหยุดตอนนี้ ฉันจะเลิกติดตา"

คำขู่นั้นได้ผลชะงัด เมลดากัดปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ความกลัวผสมกับความเสียวซ่านทำให้สติสตังกระเจิง เธอตัดสินใจเร่งจังหวะนิ้วรัวเร็วขึ้นเพื่อรีบพาตัวเองไปให้ถึงฝั่งฝันก่อนที่คนห้องข้างๆ จะทำธุระเสร็จ

เสียงกดชักโครกห้องข้างๆ ดังโครมคราม กลบเสียงเฉอะแฉะน่าอายได้พอดิบพอดี

"อื๊อ!"

ร่างบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง นิ้วเรียวขยี้จุดกระสันถี่รัวจนน้ำรักทะลักออกมาเปียกชุ่มกางเกงในลายหมีจนเป็นดวงกว้าง เธอเกร็งเท้าจิกพื้นแน่น หวีดร้องในลำคอโดยไม่มีเสียง ก่อนจะฟุบหน้าลงกับเข่า หอบหายใจแฮ่กๆ อย่างหมดสภาพ

เสียงประตูห้องข้างๆ เปิดออก และเสียงรองเท้าส้นสูงเดินห่างออกไป

"เก่งมาก" เสียงอลันกระซิบพร่าผ่านหูฟัง "เปียกแฉะเลยสินะ รีบเช็ดแล้วก็กลับไปทำงานล่ะ"

สายตัดไปแล้ว

เมลดาหมดแรงแทบจะลุกไม่ขึ้น เธอนั่งมองสภาพตัวเองในกระจก หน้าแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง กางเกงในเปียกชื้นจนรู้สึกเหนอะหนะไปหมด

"คนบ้า ฮือออ… แต่ทำไมมันเสียวจังเลย"

10 นาทีต่อมา หน้าลิฟต์

เมลดาที่เพิ่งจัดการตัวเองเสร็จ รีบจ้ำอ้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยความลนลาน เธอกลัวคนจับได้จนแทบไม่มองทาง ขาแข้งยังสั่นพั่บๆ จากกิจกรรมเมื่อครู่

ปึก!

เธอเลี้ยวโค้งมุมตึกแล้วชนเข้ากับอกแกร่งของใครบางคนอย่างจังจนเซถลาเกือบล้ม

"อุ๊ย!"

เมื่อเงยหน้าขึ้น สติที่เหลือน้อยนิดของเมลดาก็แทบกระเจิง คนที่ยืนทะมึนอยู่ตรงหน้าคือ ท่านประธานอลัน ที่กำลังยืนกอดอกหน้านิ่งอยู่หน้าลิฟต์

"ข...ขอโทษค่ะบอส! หนูรีบ! หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ!"

เมลดาตะโกนขอโทษลิ้นรัวด้วยความตกใจสุดขีด เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหรือรอฟังคำด่า อาศัยจังหวะที่เขายังยืนนิ่ง รีบมุดตัววิ่งผ่านเขาไปแล้วกดลิฟต์ขนของหนีหายไปทันที ทิ้งให้ท่านประธานยืนงงอยู่ตรงนั้น

อลันค่อยๆ หันกลับไปมองแผ่นหลังเล็กที่วิ่งหนีเขาไปราวกับเห็นผี สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจสภาพลูกน้องสาวอย่างละเอียด

ผมเผ้าที่เคยมัดรวบตึง ตอนนี้หลุดลุ่ยยุ่งเหยิง...

ใบหน้าที่แดงก่ำและไรผมที่เปียกชื้นเหมือนคนเพิ่งไปออกกำลังกายหนักๆ มา...

และจังหวะที่เธอก้าวขาเข้าลิฟต์ ชายเสื้อยืดตัวโคร่งด้านหลังของเธอมันเลิกขึ้นจนเห็นขอบกางเกงยีนส์ และสิ่งที่แลบออกมาเหนือขอบเอวนั้น...

"ลายหมี?"

อลันพึมพำกับตัวเองเบาๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที ภาพจากหน้าจอโทรศัพท์เมื่อสิบนาทีที่แล้วซ้อนทับเข้ามาในหัว

ลายเดียวกับที่ 'Baby M' ใส่โชว์เขาในห้องน้ำเปี๊ยบ

แต่แล้วชายหนุ่มก็ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับแค่นหัวเราะในลำคอออกมาอย่างขบขันกับความคิดบ้าๆ ของตัวเอง

วูบหนึ่ง... ความคิดประหลาดแล่นเข้ามาในหัวเขาหรือว่าจะเป็นคนเดียวกัน?

"บ้าน่า... คิดบ้าอะไรวะอลัน สภาพแบบนั้นไม่มีทางเป็น Baby M แน่นอน”

อลันปัดความคิดไร้สาระทิ้งไปจากสมอง ก่อนจะก้าวขาเดินเข้าลิฟต์ผู้บริหารด้วยมาดนิ่งขรึมตามเดิม โดยไม่รู้เลยว่า... ความบังเอิญที่เขาเพิ่งมองข้ามไป คือความจริงที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูก!