LOGINรอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าของอลัน นัยน์ตาทรงอำนาจทอดมองภรรยาด้วยความอ่อนโยน เขาก้าวเข้ามาประคองเอวภรรยาอย่างทะนุถนอม มือใหญ่ข้างหนึ่งวางทาบลงบนหน้าท้องนูนป่องอย่างแผ่วเบา "ตัวเล็กดิ้นกวนหนูหรือเปล่าครับวันนี้" เสียงทุ้มเอ่ยถาม พลางก้มลงจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากมน "เพิ่งดิ้นตอนต
ตอนพิเศษ 5 โลกทั้งใบคือเธอ ห้าปีผ่านไป... แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์วงศ์วริศ อากาศภายในห้องเย็นฉ่ำ ทว่ากลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น เมลดาค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า มือเรียวควานหาสัมผัสคุ้นเคยบนเ
"มะ... ไม่ใช่นะคะ!" เมลดาละล่ำละลัก น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจเริ่มรื้นขึ้นมา "คือ... เมลอาย... หุ่นเมลไม่เหมือนเดิมแล้ว ท้องก็ลาย... มันไม่สวยเหมือนเมื่อก่อน เมลไม่อยากให้แด๊ดดี้เห็น" อลันขมวดคิ้วแน่น เขาเจ็บปวดแทนภรรยาที่ต้องแบกรับความรู้สึกนี้ไว้คนเดียว "มัว
ตอนพิเศษ 4 ร่องรอยที่งดงาม หนึ่งปีผ่านไป... กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนคฤหาสน์วงศ์วริศที่เคยเงียบเหงาให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ด้วยเสียงหัวเราะใสแจ๋วของ ‘น้องอเดล’ นายน้อยวัยแปดเดือนที่กำลังจ้ำม่ำน่าฟัดที่สุดในบ้าน ภายในห้องนั่งเล่นที่ปูพรมขนสัตว์หนานุ่ม ร่างสูงให
เมลดารับรู้ได้ถึงความอดทนที่ใกล้จะสิ้นสุดของสามี เธอจึงเปลี่ยนจังหวะให้เร่าร้อนขึ้น หญิงสาวผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อกอบเอาอากาศเข้าปอด ก่อนจะกดศีรษะครอบครองความใหญ่โตเข้าไปจนสุดความยาว ทรงค้างไว้แล้วออกแรงดูดดึงอย่างหนักหน่วง สลับกับการรูดรั้งด้วยจังหวะที่เร็วและแรงขึ้นกว่าเดิม เสียงด
"นี่แด๊ดดี้จะไม่ทำจนกว่าลูกจะคลอดเลยหรือไง..." "เมล..." อลันครางชื่อภรรยาเสียงอ่อน เขารีบลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาห่อหุ้มร่างกายที่เปียกปอนของเธอ ช้อนตัวอุ้มแนบอกแล้วพาเดินตรงไปยังเตียงนอนหนานุ่ม เขาวางร่างบางลงอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะตามลงมาทาบทับ ค้ำยันแขนไว้เพื่อไม่ให







