บทที่ 5

“หากข้าไม่ยอมเล่า?” เหลียงหมิงเจามองหลินเจินเจินด้วยสายตาเย็นชา

สีหน้าของหลินเจินเจินเปลี่ยนไปในทันที แววตาอำมหิต ขณะก้าวเข้ามาใกล้เหลียงหมิงเจาทีละก้าว “เช่นนั้นก็อย่าหาว่าหม่อมฉันล่วงเกินเลยเพคะ”

เหลียงหมิงเจายังไม่ทันได้ตั้งตัว หลินเจินเจินก็ผลักนางลงทะเลสาบอย่างแรง!

น้ำในทะเลสาบที่เย็นเยียบทะลักเข้าสู่จมูกและปากในทันที เหลียงหมิงเจาพยายามดิ้นรนขึ้นมาพ้นผิวน้ำ “หลินเจินเจิน! การปลงพระชนม์องค์หญิงโทษหนักถึงขั้นประหารเก้าชั่วโคตร!”

หลินเจินเจินกลับย่อตัวลงริมฝั่ง ก่อนยื่นมือมากดศีรษะของนางไว้ แล้วกดร่างนางจมลงใต้น้ำอย่างแรง “ทำกันอย่างลับ ๆ เช่นนี้ จะมีใครรู้ได้เล่า”

สายน้ำที่กระเพื่อมไหวทำให้ภาพตรงหน้าพร่าเลือน เหลียงหมิงเจาดิ้นรนสุดกำลัง แต่กลับต้านแรงของหลินเจินเจินไม่ไหว

ในขณะที่สติของนางกำลังค่อยๆ เลือนรางลง พลันมีเสียงฝีเท้าดังมาจากที่ไกล ๆ

“ชะ... ช่วยด้วย...” นางตะโกนออกมาสุดเสียง

สีหน้าของหลินเจินเจินเปลี่ยนไปทันที นางรีบปล่อยมือออกและกระโดดลงมาทะเลสาบ “ช่วยด้วย! องค์หญิงตกน้ำแล้ว!”

ท่ามกลางภาพที่พร่าเลือน เหลียงหมิงเจาเห็นเสิ่นเยี่ยนชิงรีบวิ่งตรงเข้ามา เขาว่ายตรงไปหาหลินเจินเจินโดยไม่ลังเล และอุ้มนางขึ้นมา

“ท่านพี่เยี่ยนชิง...” หลินเจินเจินเอนกายซบอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นเยี่ยนชิงอย่างอ่อนแรง “อย่าสนใจข้าเลย...รีบไปช่วยองค์หญิงเถิด...ทรงสูงศักดิ์และล้ำค่า...”

เสิ่นเยี่ยนชิงกระชับอ้อมแขนกอดนางแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความปวดใจ “สูงศักดิ์และล้ำค่าอะไรกัน? สำหรับข้า เจ้าต่างหากคือดวงใจของข้า”

น้ำในทะเลสาบอัดเข้าสู่ปอดของเหลียงหมิงเจาจนนางหมดสติไป……

“องค์หญิง! องค์หญิงฟื้นแล้ว!”

เหลียงหมิงเจาลืมตาขึ้น และดวงตาที่บวมแดงจากการร้องไห้ของชิงจู๋ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เมื่อสาวใช้เห็นว่านางฟื้นแล้ว ก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม “ล้วนเป็นความผิดของหม่อมฉันเองเพคะ หม่อมฉันไม่ควรออกไป...”

ภาพเหตุการณ์ก่อนหมดสติผุดขึ้นในความทรงจำ ทำให้หัวใจของเหลียงหมิงเจาเจ็บแปลบขึ้นมา

นางฝืนพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง แต่กลับสังเกตเห็นสีหน้าของชิงจู๋ผิดปกติ “เกิดอะไรขึ้น”

ชิงจู๋สะอื้นเบา ๆ พลางส่ายหน้า “ไม่... ไม่มีอะไรเพคะ...”

เหลียงหมิงเจาขมวดคิ้ว “พูดความจริงมา”

ในที่สุดชิงจู๋ไม่อาจอดกลั้นไว้ได้ นางพูดขึ้นพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น “เมื่อครู่ซื่อจื่อเสิ่นมาที่นี่เพคะ...”

เหลียงหมิงเจาขมวดคิ้วแน่น

นางไม่เชื่อว่าเสิ่นเยี่ยนชิงจะมาเยี่ยมนาง

เป็นดังที่คาด ชิงจู๋ร้องไห้จนแทบพูดไม่เป็นคำ “เขา...เขาบอกว่า ให้องค์หญิงเลิกใช้เล่ห์กลต่ำช้าเช่นนี้มาทำร้ายคุณหนูหลินครั้งแล้วครั้งเล่า มีแต่จะทำให้ท่านยิ่งรังเกียจองค์หญิงมากขึ้น...”

“หม่อมฉันพยายามอธิบายสุดความสามารถ บอกว่าองค์หญิงไม่มีทางเป็นคนเช่นนั้น แต่เขากลับเชื่อเพียงคำพูดของคุณหนูหลิน บอกว่านางไม่มีวันโกหก...”

“หม่อมฉันสงสารองค์หญิงเหลือเกินเพคะ!” “หลายปีมานี้ องค์หญิงคอยเสาะหาตำราโบราณมาให้เขา อดหลับอดนอนปักถุงหอม แม้ยามเขาล้มป่วยก็ยังลงมือเคี่ยวยาให้ด้วยตนเอง…แล้วเขาเล่า? เขาไม่แม้แต่จะชายตามององค์หญิงเลยสักนิด!”

หากเป็นเมื่อก่อน เหลียงหมิงเจาคงโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง

แต่บัดนี้ ในใจนางกลับเหลือเพียงความเหนื่อยล้าเท่านั้น

เหลียงหมิงเจายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ชิงจู๋ “ไม่ร้องนะ”

“อีกไม่นาน ข้ากับเขาก็จะไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว”

ชิงจู๋ชะงักไปทันที “องค์หญิงตรัสเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเพคะ วันอภิเษกสมรส ซื่อจื่อเสิ่นก็จะเข้าจวนมาเป็นพระสวามีมิใช่หรือเพคะ”

เหลียงหมิงเจาไม่ได้อธิบายว่าราชบุตรเขยมิใช่เสิ่นเยี่ยนชิง เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “อีกไม่นาน เจ้าก็จะรู้เอง”

วันเวลาต่อจากนั้น เหลียงหมิงเจาเก็บตัวอยู่แต่ในจวนองค์หญิง คอยฟังข่าวเงียบๆ จากภายนอกว่าเสิ่นเยี่ยนชิงยิ่งทะนุถนอมและเอ็นดูหลินเจินเจินอย่างเปิดเผยมากขึ้นทุกวัน

เขาพานางไปร้านเครื่องประดับทั่วทั้งเมืองหลวง ยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อเอาใจนาง เขาอยู่เป็นเพื่อนปล่อยโคมลอยน้ำ ท่ามกลางสายตาผู้คนยังลงมือเขียนคิ้วให้นางด้วยตนเอง ถึงขั้นปฏิเสธไม่เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังอย่างเปิดเผย เพียงเพราะวันนั้นหลินเจินเจินล้มป่วยด้วยไข้หวัด เขาจึงต้องการอยู่เคียงข้างดูแลนาง

ผู้คนต่างรู้ดีว่า การกระทำเช่นนี้ของเสิ่นเยี่ยนชิงกำลังตบหน้าเหลียงหมิงเจาอย่างเห็นได้ชัดเขาแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าไม่เต็มใจจะเป็นพระสวามีของนาง

ทว่าเหลียงหมิงเจาราวกับไม่ได้ยินสิ่งใด

แม้กระทั่งฮ่องเต้ทรงจัดงานล่าสัตว์ขึ้น ทั้งเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงต่างต้องเข้าร่วมงานนี้

ขณะที่เหลียงหมิงเจาก้าวลงจากรถม้า นางก็เห็นเสิ่นเยี่ยนชิงกำลังประคองหลินเจินเจินขึ้นหลังม้า เขายืนอยู่ด้านหลังนาง พลางโอบร่างบางไว้ และสอนวิธีจับบังเหียนให้นาง

แสงอาทิตย์สาดส่องบนร่างของทั้งสอง ยิ่งทำให้พวกเขาดูราวกับคู่สร้างคู่สม

ภาพตรงหน้าทำให้เหลียงหมิงเจาอดนึกย้อนไปถึงชาติที่แล้วไม่ได้ ใต้ต้นท้อในเจียงหนาน พวกเขาทั้งสองโอบกอดและจุมพิตกันอย่างแนบชิด

เหลียงหมิงเจาเบือนสายตาไปทางอื่น แสร้งทำเป็นไม่เห็น

“เจาเจา!” ฮ่องเต้ทรงโบกพระหัตถ์เรียกนาง “การล่าสัตว์มักมีสัตว์ป่าอยู่เพ่นพ่าน เจ้าสูงศักดิ์และมีค่าดุจหยกทอง จำเป็นต้องมีคนคอยคุ้มกัน”

พระองค์ทอดพระเนตรไปรอบ ๆ ก่อนตรัสถามว่า “คุณชายทั้งสี่อยู่ที่ใด”

เสิ่นเยี่ยนชิง คุณชายหาน และโหวน้อยสกุลโจวต่างควบม้าเข้ามา แต่กลับไม่เห็นเงาของเซี่ยหลินเฟิง

“หลินเฟิงเล่า?” ฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนงและตรัสถามขึ้น

คุณชายหานยิ้มพลางตอบว่า “ฝ่าบาททรงลืมแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ? หลินเฟิงลงใต้ไปเที่ยวเล่นแล้ว”

“เหลวไหล!” ฮ่องเต้ทรงกริ้วขึ้นมาทันที “เวลาเช่นนี้แล้ว เขายังมัวแต่เที่ยวเล่นอยู่อีกหรือ ไม่รู้หรือว่าเจาเจากำลังจะออกเรือนแล้ว”

โหวน้อยสกุลโจวรีบพูดแทรกขึ้นว่า “หลินเฟิงจะอยู่หรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอกพ่ะย่ะค่ะ อย่างไรเสียองค์หญิงก็ไม่มีทางเลือกเขาอยู่แล้ว”

ฮ่องเต้เบิกตากว้าง “เหตุใดจะเป็นไปไม่ได้เล่า เห็น ๆ อยู่ว่า—”

“เสด็จพ่อ! เหลียงหมิงเจารีบพูดแทรกขึ้นทันที “ได้เวลาเข้าสนามล่าสัตว์แล้วเพคะ”