ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว

ลู่เฉิงเจ๋อนั่งตัวตรงอยู่บนหลังม้าตัวสูง สวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงสด ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกงาม มุมปากแต้มรอยยิ้มจางๆ เขามองเสิ่นยวนจากที่สูง สายตากวาดผ่านชุดไว้ทุกข์ผ้ากระสอบหยาบบนร่างของนาง ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เสิ่นยวน วันนี้เป็นฤกษ์มงคลในพิธีแต่งงานของข้า เจ้าแต่งชุดไว้ทุกข์มาขวางทาง มีเจตนาอันใด”

เสิ่นยวนประคองโลงศพอยู่เงียบๆ ไม่พูดอะไร

ลู่เฉิงเจ๋อโบกมืออย่างหมดความอดทน “ใครก็ได้ ถอดชุดไว้ทุกข์ที่ขวางหูขวางตานั่นออกจากตัวนาง”

องครักษ์สองคนรับคำแล้วก้าวเข้ามา

เสิ่นยวนถอยกรูดไปหนึ่งก้าว กำคอเสื้อของตนไว้แน่น เสียงสั่นเครือ “ลู่เฉิงเจ๋อ เจ้าเสียมารยาทเกินไปแล้ว”

“เสียมารยาทงั้นหรือ” ลู่เฉิงเจ๋อแค่นหัวเราะ “เจ้าแต่งชุดไว้ทุกข์มาขัดพิธีแต่งงานของข้า ข้ายังไม่เอาผิดเจ้าในข้อหาลบหลู่ ก็ถือว่าเมตตาอย่างที่สุดแล้ว ถอดออก”

องครักษ์จับแขนของเสิ่นยวนจากทั้งซ้ายและขวา

นางดิ้นรนสุดแรง ผ้ากระสอบของชุดไว้ทุกข์ส่งเสียงฉีกขาดแสบแก้วหูท่ามกลางการยื้อยุด ชุนเถาพุ่งเข้าไปหมายปกป้องคุณหนูของตน แต่กลับถูกผลักจนล้มลงกับพื้น

ชุดไว้ทุกข์ผ้ากระสอบหยาบถูกกระชากออกจากร่างของนางอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นเสื้อชั้นในสีขาวนวลด้านใน

ลมเดือนห้าพัดผ่าน เสิ่นยวนกอดแขนของตนเอง คุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างทั้งร่างสั่นเทา

มีคนในฝูงชนทนดูไม่ไหว ชายชราคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า “นี่... นี่มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า”

หญิงที่อยู่ข้างๆ รีบดึงตัวเขาไว้ พลางลดเสียงลง “ท่านผู้เฒ่า เบาเสียงหน่อย ท่านไม่รู้หรือว่า คุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นผู้นี้เคยทำอะไรไว้ เมื่อก่อนน้องสาวร่วมสายเลือดของท่านซื่อจื่อ ลู่หว่านหนิง ถูกนางทำจนตาย”

“ยังไม่หมดแค่นั้น ท่านซื่อจื่อไม่เชื่อคำพูดของคนอื่น แถมยังเอ็นดูคุณหนูตระกูลเสิ่นยิ่งนัก ถึงกับรับนางเข้าไปดูแลในจวนอย่างดี ใครจะคิดว่าหลังจากนางอาศัยอยู่ในจวนโหวได้เพียงเดือนเดียว ฮูหยินโหวก็ถูกวางยาพิษ หมอหลวงบอกว่ายาพิษนั้นถูกใส่ลงในอาหารทุกวัน คนที่สามารถเข้าถึงอาหารของฮูหยินโหวได้ทุกวันโดยไม่ถูกจับได้ มีเพียงนางเท่านั้น”

“ท่านซื่อจื่อคุกเข่าอยู่หน้าเตียงของฮูหยินโหว และสาบานอย่างหนักแน่นว่าจะต้องล้างแค้นนี้ให้ได้ในชาตินี้”

“ฆ่าน้องสาว ฆ่ามารดา สองชีวิต หลักฐานแน่นหนา ต่อให้ตัดหัวตามกฎหมายต้าเหลียงก็ยังชดใช้ไม่พอ”

ชายชรานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “ถ้าอย่างนั้น... แล้วเหตุใดนางถึงยังอยู่ที่นี่”

หญิงผู้นั้นลดเสียงลง “ก็เพราะมารดาของนางนั่นอย่างไร ฮูหยินตระกูลเสิ่นคุกเข่าอยู่หน้าประตูจวนโหวสามวันสามคืน จนหน้าผากแตกเลือดไหลนองพื้น ขอร้องท่านซื่อจื่อให้เห็นแก่ที่ตระกูลเสิ่นรับใช้ราชสำนักอย่างซื่อสัตย์มาหลายชั่วอายุคน และเห็นแก่ที่บุตรสาวของนางกับท่านซื่อจื่อเป็นสหายวัยเยาว์กันมา 13 ปี ขอไว้ชีวิตนางสักครั้ง ภายหลังไม่รู้ไปหาสาวใช้คนหนึ่งมาจากที่ใดให้รับผิดแทน คดีจึงจบลงได้”

ลู่เฉิงเจ๋อได้ฟังคำเหล่านั้น สีหน้าก็ค่อยๆ หม่นลงทีละน้อย

ชุนเถาถูกกดไว้กับพื้น เลือดไหลจากมุมปาก นางร้องตะโกนอย่างฟังไม่ชัด “ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ใช่อย่างนั้น เป็นนังเสิ่นชิงหว่านที่ใส่ร้ายคุณหนูของข้า”

“ปิดปากนาง” ลู่เฉิงเจ๋อเอ่ยอย่างเย็นชา

ลู่เฉิงเจ๋อพลิกตัวลงจากหลังม้า ชายชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดกวาดผ่านพื้นดิน เขาเดินทีละก้าวมาหยุดตรงหน้าเสิ่นยวน

เขายืนมองนางจากที่สูง เงาของเขาปกคลุมร่างของนางไว้ทั้งหมด

“เสิ่นยวน” น้ำเสียงของเขาแผ่วต่ำ “เจ้าจะไม่พูดอะไรหน่อยหรือ”

เสิ่นยวนคุกเข่าอยู่บนพื้น “ข้าแก้ต่างมาเป็นพันเป็นหมื่นครั้งแล้ว” เสียงของนางแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน “แต่เจ้าไม่เคยเชื่อข้าเลย”

ลู่เฉิงเจ๋อกำหมัดแน่นขึ้นกะทันหัน ข้อนิ้วซีดขาว

ครู่ต่อมา เขาหยิบกระดาษม้วนหนึ่งที่เหลืองซีดออกมาจากแขนเสื้อ แล้วฟาดใส่หน้าเสิ่นยวนอย่างแรง

กระดาษกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เป็นเอกสารปิดคดีในเหตุการณ์ที่ทะเลสาบเมื่อครั้งนั้น และคดีวางยาพิษฮูหยินโหว

“ไม่เชื่อหรือ” ลู่เฉิงเจ๋อก้มตัวเข้าไปใกล้ ดวงตาแดงก่ำ ความแค้นพลุ่งพล่าน “หลักฐานแน่นหนาถึงเพียงนี้ ชีวิตที่มารดาของเจ้าคุกเข่าขอร้องอยู่สามวันสามคืนกว่าจะได้มา แต่เจ้ากลับยังไม่รู้จักสำนึก”

เสิ่นยวนมองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร

ลู่เฉิงเจ๋อยืดตัวขึ้น สายตากวาดไปยังโลงศพด้านหลังนาง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย

“เจ้าบอกว่าวันนี้เป็นวันส่งศพมารดาของเจ้า” เขาเน้นคำทีละคำ “ดีมาก เช่นนั้นข้าจะดูด้วยตาตัวเอง ว่าในโลงนี้มีคนอยู่จริงหรือไม่”

เขาก้าวยาวๆ ตรงไปยังโลงศพ

เสิ่นยวนพุ่งเข้าไปขวางกะทันหัน ใช้ร่างทั้งร่างยืนบังอยู่หน้าโลง “ไม่ได้ ลู่เฉิงเจ๋อ เจ้าเปิดโลงไม่ได้ หากรบกวนดวงวิญญาณ ผู้ตายจะไม่อาจจากไปอย่างสงบ”

ลู่เฉิงเจ๋อหยุดฝีเท้า ก้มมองนางที่กอดโลงศพไว้แน่น ในแววตาปรากฏความลังเลขึ้นวูบหนึ่ง