บทที่ 4

เหลียงหมิงเจากำลังจะเอ่ยปาก แต่เสิ่นเยี่ยนชิงกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน ราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก “เหตุการณ์คับขันกระหม่อมจึงขอรับโทษเฆี่ยนด้วยตนเอง หากองค์หญิงยังทรงกริ้ว จะทรงลงโทษกระหม่อมอย่างไรก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาเย็นชาลงเล็กน้อย “แต่กระหม่อมขอให้องค์หญิงอย่าทรงพาลไปลงที่เจินเจิน ต่อจากนี้…อย่าได้ลงมือทำร้ายนางอีก”

พูดจบ เขาก็ยื่นแส้ด้วยสองมือ ราวกับกำลังบอกนางว่า—หากยังไม่หายโกรธ ก็ลงมือเฆี่ยนเขาด้วยพระองค์เองเถิด

เหลียงหมิงเจามองแส้เปื้อนเลือดเส้นนั้น พลันหัวเราะขึ้นมา “เจ้ารักนางถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

“ใช่ พ่ะย่ะค่ะ” เสิ่นเยี่ยนชิงตอบโดยไม่ลังเล

“นางเป็นคนบอกเจ้าหรือ ว่าพิษนั้นข้าเป็นคนวาง?”

เสิ่นเยี่ยนชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจินเจิน”

“เจ้าเพียงตอบมา ว่าใช่หรือไม่ใช่”

“...ใช่ พ่ะย่ะค่ะ”

เหลียงหมิงเจากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ “ถ้าอย่างนั้นระหว่างข้ากับนาง เจ้าเชื่อนาง ไม่เชื่อข้างั้นหรือ”

“...ใช่ พ่ะย่ะค่ะ”

คำว่า “ใช่” ทั้งสามคำ ราวกับมีดสามเล่มที่ทำลายความหวังสุดท้ายในใจของนางจนไม่เหลือชิ้นดี

ในขณะนั้น องครักษ์รีบร้อนเข้ามารายงาน “ซื่อจื่อ คุณหนูหลินฟื้นแล้วขอรับ นางร้องไห้ต้องการพบท่าน!

สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนชิงผ่อนคลายลงทันที เขาประสานมือถวายบังคมเหลียงหมิงเจา “กระหม่อมขอทูลลา”

เขาหันหลังเดินจากไป แผ่นหลังเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใย

เหลียงหมิงเจามองตามเงาร่างของเขา และเอ่ยเสียงแผ่วเบาขึ้นว่า “เห็นก้อนกรวดเป็นไข่มุก…เสิ่นเยี่ยนชิง ข้าจะรอดูวันที่เจ้าต้องเสียใจ”

……

ระหว่างพักรักษาอาการบาดเจ็บ เหลียงหมิงเจาปิดประตูไม่ออกพบผู้คน

กระทั่งได้รับเทียบเชิญงานเลี้ยงแห่งวสันตกาล นางจึงก้าวออกจากจวนองค์หญิง

ภายในงานเลี้ยง เสิ่นเยี่ยนชิงพาหลินเจินเจินมาร่วมงานด้วย

ระหว่างงานเลี้ยงแม้เสิ่นเยี่ยนชิงจะมิได้นั่งร่วมโต๊ะกับหลินเจินเจิน แต่กลับคอยดูแลเอาใจใส่นางตลอด

ทั้งรินชา ตักอาหาร ส่งผ้าเช็ดหน้าให้นางซับเหงื่อ ความอ่อนโยนและใส่ใจของเขาทำให้บรรดาคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่ในงานต่างพากันอิจฉาตาร้อน

“ซื่อจื่อเสิ่นช่างดูแลเอาใจใส่คุณหนูหลินดีจริงๆ…”

“แต่ได้ยินว่าเมื่อสองสามวันก่อนคุณหนูหลินถูกวางยาพิษ ซื่อจื่อเสิ่นถึงกับไปจวนองค์หญิงด้วยตนเอง…”

เสียงซุบซิบนินทาพลันเงียบลงกะทันหัน

ทุกคนต่างเหลือบมองไปที่เหลียงหมิงเจา ทว่ากลับเห็นท่าทีหูทวนลมของนาง พลางนั่งจิบชาโดยไม่สนใจสิ่งใด

“เพียงแค่ชมบุปผาคงน่าเบื่อเกินไป” จู่ ๆ ก็มีผู้หนึ่งเอ่ยเสนอขึ้น “มิสู้ตั้งรางวัลเป็นเดิมพันสักอย่าง แล้วให้ทุกท่านแสดงความสามารถกันดีหรือไม่”

ทันใดนั้นก็มีคนเอ่ยผสมโรงขึ้นว่า “องค์หญิงทรงประทับอยู่ที่นี่ ใครจะกล้าอวดฝีมือต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญกันเล่า ระบำกระบี่ในงานฉลองพระชนมายุฝ่าบาทเมื่อปีนั้น งดงามจนล่มเมืองล่มแคว้นอย่างแท้จริง…”

“พรึบ—”

ถ้วยชาในมือของเสิ่นเยี่ยนชิงสั่นไหวอย่างฉับพลัน จนชากระเซ็นหกออกมา

เขาเงยหน้ามองเหลียงหมิงเจาทันที สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นางร่ายรำกระบี่เป็นด้วยหรือ

ส่วนหลินเจินเจินมีสีหน้าซีดเผือด พลางกำชายเสื้อไว้แน่น

เหลียงหมิงเจากวาดสายตามองพวกเขาอย่างเมินเฉย พลางยกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

“งานเลี้ยงครั้งนั้นเมื่อหลายปีก่อน หม่อมฉันไม่มีวาสนาได้เห็นด้วยตาตนเอง ไม่ทราบว่าวันนี้จะได้รับเกียรติชมการร่ายรำอันสง่างามขององค์หญิงหรือไม่เพคะ” มีผู้หนึ่งเอ่ยหยอกล้อขึ้น

ผู้คนต่างพากันขานรับอย่างเห็นด้วย

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเสิ่นเยี่ยนชิง เหลียงหมิงเจาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน “ได้สิ”

ทว่าในขณะที่กำลังจะเริ่มร่ายรำ จู่ ๆ หลินเจินเจินก็ร้องอุทานขึ้น “อุ้ยตายแล้ว” นางทำถ้วยน้ำชาหกรดใส่ตัวเองจนเปียกไปทั้งตัว

“ท่านพี่เยี่ยนชิง…” นางน้ำตาคลอเบ้า

เสิ่นเยี่ยนชิงลุกขึ้นทันที “กระหม่อมขอตัวก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

เขาพาหลินเจินเจินออกจากงานเลี้ยงไปอย่างรีบร้อน กระทั่งเหลียงหมิงเจาร่ายรำจบ เขาก็ยังไม่กลับมา

หลังงานเลี้ยงจบลง เหลียงหมิงเจายืนอยู่ริมทะเลสาบเพียงลำพัง

“ถวายบังคมเพคะ องค์หญิง”

ด้านหลังมีเสียงของหลินเจินเจินดังขึ้น

เหลียงหมิงเจาหันกลับไป เห็นว่าครั้งนี้นางไม่ได้คุกเข่าโขกศีรษะเหมือนเคย จึงอดหัวเราะไม่ได้ “ทำไม ไม่แสร้งทำเป็นน่าสงสารแล้วหรือ”

หลินเจินเจินกัดริมฝีปาก ก่อนจะคุกเข่าลงกะทันหัน “องค์หญิงทรงทราบอะไรหรือเพคะ”

“รู้อะไร” เหลียงหมิงเจาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

“หม่อมฉันสมควรโดนลงโทษเพคะ!” หลินเจินเจินโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง “เป็นเพราะหม่อมฉัน ทำให้ซื่อจื่อเสิ่นเข้าใจผิด หม่อมฉันสมควรตายเพคะ!”

ดวงตาของนางแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ “หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรสาวอนุของจวนซ่างกั๋วกง สูญเสียมารดาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดภายใต้การกดขี่ของฮูหยินใหญ่ แต่ละวันช่างทุกข์ทรมาน และไม่เคยกล้าปรารถนาสิ่งใด มีเพียงซื่อจื่อเสิ่นเท่านั้นที่เป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของหม่อมฉัน หม่อมฉันขอร้ององค์หญิง โปรดเมตตาให้พวกเราได้สมหวัง…”

“ทั่วทั้งแผ่นดินนี้ องค์หญิงทรงเลือกบุรุษเช่นใดก็ย่อมได้ทั้งนั้น หม่อมฉันขอร้อง ได้โปรดประทานซื่อจื่อเสิ่นให้หม่อมฉันเถิดนะเพคะ….”