INICIAR SESIÓNรดาผลักประตูเข้าไปเสียงหัวเราะในห้องวีไอพีก็เงียบกริบทันทีไรอันเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นจากโซฟา เขาเคยเป็นหัวโจกคนสำคัญที่คอยนำทีมกลั่นแกล้งรดาสมัยเรียน ไม่ว่าจะเป็นการล้อเลียนรูปร่าง ซ่อนข้าวของ หรือหาเรื่องทำให้เธออับอาย เขามักเป็นคนเริ่มต้นและปล่อยให้คนอื่นหัวเราะตามรดาสวมชุดเดรสกำมะหยี่สีดำที่ขับรูปร่างให้ดูสง่างาม ผิวพรรณได้รับการดูแลอย่างดี เครื่องประดับเรียบหรูช่วยเสริมให้เธอดูโดดเด่น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่มีท่าทีประหม่าเหมือนเด็กผู้หญิงที่เคยถูกพวกเขารุมหัวเราะเยาะในอดีต“ไงคนสวย หลงทางเหรอ”ไรอันเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน แม้จะพยายามทำเสียงหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง แต่แววตากลับยังเต็มไปด้วยความตกตะลึงเพื่อนคนอื่นๆเมื่อครู่ยังมีคนบ่นว่าห้องแคบจนแทบไม่มีที่นั่ง แต่ตอนนี้กลับแย่งกันขยับเก้าอี้เพื่อเปิดทางให้เธออย่างน่าขันเก้าอี้ตัวใหญ่ถูกจัดวางเอาไว้เด่นสะดุดตา ข้างกันมีตาชั่งน้ำหนักวางอยู่ ส่วนบนผนังยังมีเสื้อพละตัวเก่าของเธอแขวนเอาไว้ สภาพของมันเก่าซีดและขาดวิ่น บริเวณด้านหลังยังมีข้อความเหยียดหยามที่พวกเขาเคยเขียนเอาไว้ทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างตั้งใจทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของ
ฮิมขมวดคิ้ว“ทำแบบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ”แยมมี่หัวเราะเบาๆก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเรื่องที่กำลังจะทำเป็นเพียงเรื่องสนุกสนานธรรมดา“ใจเย็นน่า ยัยนั่นอ้วนมาทั้งชีวิต โดนด่าแค่นี้ไม่ตายหรอก ถ้าเธอโวยวายเราก็แค่อ้างว่าเพื่อนเก่าล้อกันเล่นไง”เสียงหัวเราะจากคนรอบข้างดังตามมา เพื่อนทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมถ่ายภาพ ราวกับทุกอย่างถูกวางแผนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครคิดว่าการกระทำเหล่านี้จะสร้างบาดแผลให้คนอื่นได้มากแค่ไหน เพราะสำหรับพวกเขา ความอับอายของคนคนหนึ่งเป็นเพียงความบันเทิงในค่ำคืนนี้รดายืนอยู่ข้างนอกแล้วกำหมัดแน่น ประโยคเดียวปลุกความทรงจำตลอดสามปีตอน ม.ปลาย เทข้าวเที่ยงของเธอทิ้ง บังคับให้เธอขึ้นตาชั่งพวกเธอต่างก็แค่ล้อเล่นตามประสาเพื่อนก็ใช้เป็นข้ออ้างกลบเกลื่อนความร้ายกาจได้แล้วแต่หลังจากคืนนี้ไปคลิปเสียงทั้งหมดจะถูกส่งให้ทนายของรดานี่คือหลักฐานมัดตัวว่าพวกนั้นรังแกเธอรดาเริ่มกดอัดเสียงในมือถือแยมมี่เหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ ก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบด้วยท่าทางสบายอารมณ์ รอยยิ้มบนใบหน้าบ่งบอกว่าเธอมั่นใจในผลการเดิมพันครั้งนี้มากแค่ไหน “ส
ประตูลิฟต์เปิดออกฉันเดินออกมา พนักงานเดินเข้ามาหา ฉันเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว พนักงานชายในชุดสูทก็รีบเข้ามาหา เขาก้มศีรษะให้อย่างสุภาพ ก่อนเอ่ยถามตามหน้าที่ “คุณผู้หญิงครับไปห้องส่วนตัวห้องใหนครับ”“302ค่ะ” เขากลับชะงักไปทันทีที่ได้ยินหมายเลขห้อง สีหน้าของพนักงานก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาชะงักราวกับกำลังทบทวนอะไรบางอย่างในหัว สายตาเลื่อนสำรวจฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฉันอีกครั้ง ท่าทางลังเลนั้นเห็นได้ชัดจนไม่จำเป็นต้องถามว่าทำไม บางทีเขาอาจเป็นคนเดียวกับที่เห็นเสื้อพละเก่า ๆและตาชั่งซึ่งถูกเตรียมไว้ในห้องจัดเลี้ยง หรือไม่ก็อาจได้ยินพนักงานคนอื่นพูดถึงเรื่องที่แขกกลุ่มหนึ่งกำลังรอผู้หญิงคนหนึ่งมาถึง เพื่อร่วมสนุกกับการกลั่นแกล้งที่พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงเรื่องตลก“คุณมางานเลี้ยงรุ่นคืนนี้เหรอครับ” “ใช่ค่ะ”เห็นได้ชัดว่าเขาคงเห็นเสื้อพละกับตาชั่งในห้องแล้ว“คนข้างในเหมือนกำลังรอผู้หญิงที่ชื่อรดาอยู่นะครับ”“พวกเขากำลังรอฉันอยู่”น้ำเสียงของฉันไม่ได้ดังแต่กลับหนักแน่นพอที่จะทำให้พนักงานนิ่งไป เขามองฉันอีกครั้ง ราวกับพยายามค้นหาความประหม่า หรือความหวาดกลัวสักนิด
หกโมงห้าสิบ คนขับรถมารออยู่ข้างล่างแล้ว ฮาเปอร์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนเดินไปหยิบเสื้อโค้ทจากราวแขวน เธอสะบัดมันออกเล็กน้อยแล้วเดินกลับมาหยุดอยู่ด้านหลังฉัน มือทั้งสองข้างค่อย ๆ คลุมเสื้อโค้ทลงบนไหล่ให้ ก่อนจัดปกเสื้อให้เข้าที่อย่างประณีต สายตาของเธอกวาดมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว“งานเริ่มตอนทุ่มห้าสิบ อย่าสายนะ” ฮาเปอร์กำชับพลางยื่นกระเป๋าถือให้ฉันฉันยกมือจัดปอยผมข้างแก้มให้เข้าที่ ก่อนหันไปมองเธอผ่านกระจกด้วยสีหน้าสบาย ๆ “ไม่สายหรอก”ฮาเปอร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงพยักหน้าแล้วเดินตามฉันออกจากห้องไปส่งถึงหน้าลิฟต์ ฉันก้าวเข้าไปด้านใน รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะเบา ๆ ก่อนยกมือกดปุ่มลงไปยังชั้นล่าง ประตูลิฟต์กำลังจะปิดสนิท โทรศัพท์ในมือกลับสั่นขึ้นเสียก่อนแยมมี่ส่งข้อความมาอีกแล้ว‘รดา ฉันจองที่ไว้ให้แล้วนะ’ฉันอ่านข้อความนั้นเพียงแวบเดียว ก่อนกดปิดหน้าจอโดยไม่คิดจะตอบกลับแม้แต่คำเดียว จองที่ไว้ให้ฉันอย่างนั้นหรือ? ไม่รู้ว่าควรขอบคุณในความหวังดีจอมปลอมนี้ หรือควรหัวเราะให้กับความพยายามของเธอดี ถ้าเธอรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนและกำลังจะทำอะไร
การแคสติ้งนี้ ธีโอดอร์ กรรมการตัวท็อปของวงการเป็นคนคุม ปีที่แล้วแยมมี่ไปเฝ้าสตูเขาเป็นอาทิตย์แต่กลับไม่ติดโผด้วยซ้ำแต่รดาได้เดินฟินาเล่ช่วงบ่าย ทีมช่างแต่งหน้าและช่างทำผมเดินทางมาถึงห้องรับรองส่วนตัวที่จัดเตรียมไว้ให้รดาโดยเฉพาะ กระเป๋าเครื่องสำอางถูกวางลงบนโต๊ะยาวหน้ากระจกบานใหญ่ อุปกรณ์แต่งหน้าหลากหลายชนิดถูกหยิบออกมาจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ขณะที่ช่างทำผมตรวจสอบภาพอ้างอิงบนแท็บเล็ตอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าลุคของเธอในวันนี้จะออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด ทุกคนต่างรู้ดีว่าการเปิดตัวครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการปรากฏตัวในงานเลี้ยงธรรมดา แต่เป็นการเปิดตัวบุคคลที่ลูมิแยร์ตั้งใจผลักดันให้กลายเป็นหนึ่งในใบหน้าสำคัญของวงการแฟชั่นรดาเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าชุดเดรสกำมะหยี่สีดำที่แขวนอยู่บนราว ผ้ากำมะหยี่เนื้อละเอียดทิ้งตัวอย่างงดงาม รับกับแสงไฟจนเกิดประกายเงานุ่มลึก ตัวชุดถูกออกแบบให้เน้นช่วงเอวและแนวไหล่อย่างพอดี โดยไม่ต้องอาศัยเครื่องประดับมากมายเพื่อดึงดูดสายตา เพียงมองแวบเดียวก็สัมผัสได้ถึงความหรูหราที่แฝงความเฉียบคมเอาไว เธอใส่ชุดนี้ออกมา“เพอร์เฟคต์มากพอเดินเข้าไปทุกคนต้องอ้าปา
แยมมี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนคำพูดของฉันทำให้เธอหาคำโต้กลับไม่ทัน แต่ความเงียบอยู่ได้ไม่นานนัก ก่อนเสียงหัวเราะเยาะจะดังขึ้นมาอีกครั้งผ่านปลายสาย“ก็ได้ แค่อย่าทำเก้าอี้โรงแรมพังก็พอเพราะเธอคงไม่มีปัญญาจ่ายหรอก” ฉันฟังจนจบโดยไม่โต้เถียง ริมฝีปากยิ้มบางๆ ให้กับความมั่นใจของอีกฝ่าย แยมมี่ยังคงเป็นแยมมี่คนเดิม คนที่ตัดสินคุณค่าของคนอื่นจากรูปร่างหน้าตา เสื้อผ้าที่สวมใส่ และจำนวนเงินในบัญชี โดยไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาอาจกลายเป็นหลักฐานย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองในวันหนึ่ง“ขอบใจที่เป็นห่วงนะ แล้วเจอกันคืนนี้”รดาวางสายและบันทึกเสียงไว้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ก่อนฮาเปอร์จะเดินเข้ามาในห้องพร้อมชุดกำมะหยี่สีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต เนื้อผ้าสะท้อนแสงนุ่มนวลทุกครั้งที่ขยับ ชุดดังกล่าวถูกแขวนอยู่บนไม้แขวนสีทอง มีถุงคลุมชุดอย่างดี และเครื่องประดับที่จัดเตรียมไว้เข้าชุดกัน ทุกอย่างดูเรียบหรูโดยไม่จำเป็นต้องประดับตกแต่งจนเกินงามฮาเปอร์วางชุดลงบนเตียง ก่อนยื่นแท็บเล็ตมาให้ฉันดู“ประกาศออกมาแล้ว” หน้าจอแสดงประกาศว่า ลูมิแยร์ทาเลนต์ยินดีต้อนรับรดาเข้าสังกัด ในรูปเธอใส่ชุดโอต์กูตูร์ดู







