สวย เริด เชิด ตบ

ตึกระฟ้ากระจกเงาวับใจกลางสุขุมวิทสะท้อนแสงแดดยามเช้าแปดโมงสิบห้านาทีได้เจิดจ้าเสียจนพิมพ์ดาวต้องหยีตา ป้ายชื่อบริษัทขนาดมหึมาที่สลักด้วยโลหะสีทองเหลืองอร่ามระบุคำว่า ‘GL Synergy Corporation’ บริษัทข้ามชาติระดับท็อปเทียร์ที่เด็กจบใหม่แย่งกันยื่นเรซูเม่จนเซิร์ฟเวอร์แทบล่ม

พิมพ์ดาวก้มมองตัวเองในชุดเบลเซอร์สีเบจตัดเย็บประณีต กระโปรงทรงเอสุภาพ และรองเท้าคัตชูส้นเตี้ยที่เธอขัดจนเงาวับ ใบหน้าหวานละมุนไร้เดียงสาถูกแต้มด้วยเมกอัปโทนชมพูอ่อนจนดูเหมือนลูกคุณหนูที่ไม่เคยเผชิญความยากลำบากใด ๆ ในชีวิต แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่ากว่าเธอจะมายืนตรงนี้ได้ เธอผ่านการเคี่ยวกรำจากครอบครัวชนชั้นกลางที่พร่ำสอนประโยคเดียวกรอกหูมาตั้งแต่อนุบาล

‘เป็นเด็กดีนะลูก อ่อนน้อมถ่อมตน มีอะไรก็ยอม ๆ เขาไป อย่าไปมีเรื่องกับใคร’

พิมสูดหายใจลึก ก้าวเท้าเข้าไปแตะบัตรพนักงานชั่วคราวผ่านประตูกระจกอัตโนมัติด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

หารู้ไม่ว่าในเวลาไล่เลี่ยกัน อีกสามชีวิตที่ชะตากรรมผูกไว้ด้วยคำว่า ‘เด็กใหม่’ กำลังเผชิญหน้ากับความเป็นจริงของโลกทุนนิยมในมุมที่ต่างกันสิ้นเชิง

ที่แผนกการเงินชั้น 16 รินลดา นั่งหลังตรงแน่วอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สองจอที่เปิดตารางสเปรดชีตละลานตา หญิงสาวสวมแว่นสายตากรอบบาง ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาจนเหมือนประติมากรรมน้ำแข็ง เธอมาถึงตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง กวาดสายตาตรวจงบประมาณเบื้องต้นของไตรมาสสองด้วยความเร็วที่เหนือกว่าค่าเฉลี่ยมนุษย์ทั่วไป บนโต๊ะของเธอไม่มีแม้แต่แก้วกาแฟน่ารักหรือต้นกระบองเพชร มีเพียงสมุดโน้ตปกดำ ปากกาดำ และบรรยากาศที่ส่งสัญญาณชัดเจนว่า ‘อย่าเข้ามาคุยเล่นถ้าไม่มีธุระเรื่องตัวเลข’

ขยับขึ้นไปที่ชั้น 17 ฝ่ายปฏิบัติการ (Operations) เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังมาจาก น้ำหนึ่ง หญิงสาวร่างเพรียวกระฉับกระเฉงในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงสแล็กส์คล่องตัว น้ำนั่งจ้องกองเอกสารตรวจรับสินค้าและใบตรวจเช็กสต็อกที่สูงท่วมหัว เธยกมือเสยผมสั้นประบ่าอย่างหงุดหงิด ปากอิ่มขยับบ่นขมุบขมิบเมื่อเห็นว่าแฟ้มงานของสัปดาห์ที่แล้วถูกโยนมากองไว้ที่โต๊ะเด็กใหม่อย่างเธอหน้าตาเฉย ทั้งที่งานพวกนี้เป็นหน้าที่ของรุ่นพี่ที่ตอนนี้กำลังนั่งเม้าท์มอยเรื่องซีรีส์เกาหลีอยู่ที่มุมห้อง

และที่ชั้น 18 ฝ่ายประชาสัมพันธ์และสื่อสารองค์กร เสียงหัวเราะสดใสของ ใบเฟิร์น ดังแว่วมาจากเคาน์เตอร์กาแฟ เฟิร์นในชุดสูทแฟชั่นสีคอรัลสดใสกำลังส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้พี่แม่บ้านพร้อมยื่นขนมโตเกียวเจ้าดังให้หนึ่งถุง เธอเพิ่งเข้ามาได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง แต่ตอนนี้เธอรู้หมดแล้วว่าหัวหน้าแผนกชอบดื่มชาเขียวหวานน้อย ผู้จัดการฝ่ายการตลาดกำลังแอบกิ๊กกับใคร และตู้เย็นชั้นไหนที่ห้ามแอบเอาขนมไปแช่

โลกของทั้งสี่คนดูเหมือนจะหมุนไปตามวงโคจรปกติของพนักงานออฟฟิศทั่วไป... จนกระทั่งเข็มนาฬิกาชี้ไปที่เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง

"น้องพิมจ๊ะ"

เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงความจิกกัดดังขึ้นด้านหลังพิมพ์ดาว เจ้าของเสียงคือ ‘พี่แพรว’ ซีเนียร์มาร์เก็ตติ้งวัยสามสิบต้น ๆ ผู้มีเล็บเจลสีแดงสดและรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"คะพี่แพรว?" พิมหันไปส่งยิ้มสุภาพ

"ไอเดียแคมเปญเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ที่พี่สั่งให้น้องพิมทำเป็นโครงร่างเมื่อวันศุกร์น่ะ ส่งไฟล์ให้พี่ทางอีเมลเดี๋ยวนี้เลยนะจ๊ะ บ่ายโมงนี้ผู้จัดการจะเรียกประชุมด่วน พี่ต้องเอาไปจัดฟอร์แมตตามมาตรฐานบริษัทก่อน"

"อ๋อ ได้ค่ะพิมทำสไลด์และวิเคราะห์กลุ่มเป้าหมาย Gen Z พร้อมตัวเลขสถิติเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ พิมส่งเข้าเมลพี่แพรวไปตอนสิบเอ็ดโมงสามสิบนาทีเป๊ะตามที่สั่งแล้วค่ะ" พิมตอบอย่างกระตือรือร้น ภูมิใจที่ได้ทำงานชิ้นแรกออกมาอย่างเต็มที่

แพรวยิ้มมุมปาก "ดีมากจ้ะ อ้อ... แล้วเดี๋ยวบ่ายโมง น้องพิมไม่ต้องเข้าห้องประชุมใหญ่นะจ๊ะ เด็กใหม่ยังไม่ต้องไปนั่งกดดันหรอก อยู่ช่วยจัดเอกสารเบิกงบตรงนี้ไปก่อนนะ"

พิมชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตกระพริบปริบ ๆ แต่ด้วยสัญชาตญาณเด็กดีที่ถูกปลูกฝังมา เธอจึงพยักหน้ารับ "...ได้ค่ะ ขอบคุณพี่แพรวที่เป็นห่วงนะคะ"

แต่ความเคลือบแคลงใจเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อพิมบังเอิญเดินผ่านห้องประชุมกระจกใสในเวลาบ่ายโมงสิบห้า

บนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์ สไลด์นำเสนอแคมเปญการตลาดที่ฉายเด่นหราอยู่คือผลงานของเธอทุกกระเบียดนิ้ว! ทั้งโทนสี ธีมไอเดีย ข้อความสโลแกน ไปจนถึงอินโฟกราฟิกที่เธอนั่งอดตาหลับขับตานอนทำทั้งคืน ทว่าตรงมุมขวาล่างของหน้าแรก กลับมีชื่อตัวเบ้อเร่อระบุว่า

‘ผู้นำเสนอและวางกลยุทธ์ แพรวพรรณ (Senior Marketing Specialist)’

ไม่มีแม้แต่ชื่อของพิมพ์ดาวในฐานะผู้ช่วยวิจัย!

ยิ่งไปกว่านั้น เสียงปรบมือเกรียวกราวและคำชมจากผู้จัดการแผนกยังทำให้แพรวจีบปากจีบคอยิ้มรับอย่างหน้าชื่นตาบาน "แหม ไอเดียนี้แพรวตกผลึกมาเกือบเดือนเลยค่ะ คิดว่าจับกลุ่มเป้าหมายรุ่นใหม่ได้แม่นยำแน่นอน"

มือของพิมที่ถือแก้วน้ำอยู่สั่นเทา ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่กระบอกตา ไม่ใช่เพราะอยากจะร้องไห้ด้วยความอ่อนแอ... แต่เป็นไฟโทสะที่ปะทุขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

‘ยอม ๆ เขาไปเถอะลูก’ เสียงแม่แว่วเข้ามาในหัว

‘ไม่... ทำไมฉันต้องยอมให้คนอื่นขโมยหยาดเหงื่อแรงกายตัวเองไปหน้าด้าน ๆ แบบนี้ด้วย!’ จิตใต้สำนึกของพิมกรีดร้องตอบโต้