สวมร่าง แปรจิต

คำนำสวัสดีครับนักอ่านทุกท่านก่อนอื่น ผู้เขียนต้องขอขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านนิยายเรื่อง “สวมร่างแปรจิต” ครับเดิมทีเรื่องนี้ตั้งใจจะเป็นเพียงเรื่องแยกของนิยาย “เสน่ห์ลวงจิต” แต่เมื่อเขียนไปเรื่อย ๆ ตัวละครและเรื่องราวกลับเติบโตขึ้น จนกลายเป็นนิยายอีกจักรวาลหนึ่งที่มีโครงเรื่องและบทสรุปเป็นของตัวเองข่าวดีคือ ผู้เขียนเขียนต้นฉบับจบเรียบร้อยแล้ว และขณะนี้อยู่ระหว่างการขัดเกลาภาษา สำนวน และรายละเอียดของเนื้อเรื่องให้สมบูรณ์ที่สุด ดังนั้นนักอ่านสามารถติดตามเรื่องนี้ไปจนจบได้อย่างแน่นอนครับสวมร่างแปรจิต เป็นนิยายแนวจิตวิทยา ผสมแฟนตาซีและพลังเหนือธรรมชาติ เล่าเรื่องของ พิมมาลา และ พิกุล เพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกัน แต่เมื่อผลประโยชน์ ความทะเยอทะยาน และพลังที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกเข้ามาเกี่ยวข้อง ความสัมพันธ์ของพวกเธอก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปเรื่องนี้ไม่มีฉาก NC ไม่ใช่นิยาย GL ตรง ๆ แต่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการควบคุมจิตใจ การสวมร่าง การสูญเสียตัวตน ความขัดแย้งทางจิตใจ และความสัมพันธ์ของเพื่อนสาวที่สนิทมาก หากสิ่งเหล่านี้เป็นแนวที่คุณชื่นชอบ ผมหวังว่าคุณจะสนุกกับการเดินทางครั้งนี้ครับสำหรับนักอ

ตอนที่ 2-1 : ภัยซ่อนเร้น เวลาผ่านไป 1 เดือน ในห้องทำงานประธานบริษัทบุปผา แฟชั่น แอนด์ ดีไซน์ พิมมาลาและพิกุลต่างตั้งใจทำงานของตัวเองอย่างขมักเขม้นจนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ จางลง “เฮ้ออออออ… เหนื่อยจังเลย”พิมมาลาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ยืดตัวบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังที่บอกเวลา 18.00 น. พิกุลเดินมาพร้อมถ้วยชา “คาโมมายล์ค่ะคุณพิม” “แก้ความเหนื่อยล้าได้ดีนะคะ” พิกุลวางแก้วชาร้อนข้างพิมมาลา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ผสมกับควันที่ลอยจาง ๆ ทำให้เธอละสายตาจากงานทันที พิมมาลารับชามาสูดกลิ่นอย่างสบายใจ “ขอบคุณค่ะพิกุล… หอมชื่นใจจริง ๆ” พิกุล ผู้เป็นเลขานุการและเพื่อนสนิท ผู้อยู่เคียงข้างพิมมาลามาหลายปี หากเปรียบการบริหารบริษัทเป็นกองทัพ พิมมาลาคือแม่ทัพผู้ยืนอยู่แนวหน้า คอยนำพาองค์กร ฝ่าฟันอุปสรรค และตัดสินใจในทุกสถานการณ์ ส่วนพิกุลคือเสนาธิการผู้วางแผน คอยจัดการรายละเอียด สนับสนุนทุกภารกิจ และเป็นกำลังสำคัญที่ทำให้แม่ทัพสามารถเดินหน้าได้อย่างเต็มที่ทั้งสองเปรียบเสมือนเหรียญคนละด้านที่ไม่อาจแยกจากกัน คนหนึ่งนำทัพเดินหน้า อีกคนคอยสนับสนุนอยู่เบื

ตอนที่ 3-1 : พิมมาลา อุบลสารภีหลายปีก่อนหน้านี้ พิมมาลาเด็กสาววัยมัธยมต้น ผู้หลงใหลการออกแบบเสื้อผ้า เวลาว่างเธอมักจะอ่านหนังสือแฟชั่น วาดแบบเสื้อผ้า และจินตนาการถึงวันที่จะได้ตัดเย็บผลงานด้วยมือตัวเอง สำหรับเธอ แฟชั่นไม่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่มันคือโลกอีกใบที่เปิดโอกาสให้เธอสร้างสรรค์ทุกอย่างได้โดยอิสระ จึงไม่แปลกที่ในช่วงพักกลางวัน ขณะที่เพื่อนหลายคนวิ่งเล่น จับกลุ่มคุยกัน พิมมาลาจะเลือกถือหนังสือเข้าไปนั่งเงียบ ๆ ในห้องสมุดแทบทุกวัน ด้วยเหตุนี้ หลายคนจึงมองว่าเธอเป็น "เด็กเรียน" ทั้งที่ผลการเรียนของเธออยู่เพียงระดับกลาง ๆ เท่านั้น จนวันหนึ่งขณะที่พิมมาลากำลังอ่านหนังสือในห้องสมุด ได้มีเงาของเด็กผู้หญิงสามคนล้อมรอบเธอด้วยเจตนาบางอย่าง พิมมาลาเงยหน้าขึ้นมา เธอเห็นเด็กเกเรประจำชั้นกำลังยิ้มด้วยท่าทางหยิ่งผยอง เด็กเกเรทั้งสามขึ้นชื่อเรื่องการหาเรื่องเด็กเรียนเป็นประจำ ยิ่งใครตั้งใจอ่านหนังสือก็ยิ่งตกเป็นเป้า เพราะพวกเธอเชื่อว่า “เด็กเรียนทำให้ตัวเองดูแย่” อีกทั้งผู้ปกครองของเด็กเหล่านี้ยังเป็นผู้สนับสนุนเงินทุนรายใหญ่ของโรงเรียน จึงแทบไม่มีครูและนักเรียนคนไหนอยากมีปัญหาด้วย หัวโ

ตอนที่ 3-3 : พิมมาลา อุบลสารภีจากนั้นไม่นานพิมมาลาได้ทำตามความฝันสำเร็จ เธอได้เปิดบริษัท บุปผาแฟชั่น แอนด์ ดีไซน์ ได้สำเร็จ โดยเริ่มต้นมีพนักงานเก้าคน หลังพิธีเปิดบริษัทพิกุลได้มาหาพิมมาลาเพื่อแสดงความยินดี พิกุลยื่นดอกไม้ช่อใหญ่ให้เจ้าของบริษัทคนใหม่ “ยินดีด้วยนะพิม”พิมมาลารับช่อดอกไม้ด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะ แล้วก็ขอบคุณที่มาร่วมพิธีเปิดบริษัทนะ” พิกุลยิ้มอย่างอ่อนโยน “พิมเปิดบริษัททั้งที พิกุลจะไม่มาได้ยังไงกันล่ะ” พิมมาลายิ้มหน้าบาน ก่อนที่จะชวนพิกุลไปชมส่วนต่าง ๆ ของบริษัทด้วยความภาคภูมิใจ ทั้งสองคนเดินชมแผนกต่าง ๆ เช่น ฝ่ายออกแบบ ฝ่ายตัดเย็บ ฝ่ายประสานงานลูกค้าเป็นต้น จนมาหยุดที่หน้าห้องประธานบริษัท “นี่ไงห้องทำงานของพิม” น้ำเสียงของพิมมาลาเต็มไปด้วยความภูมิใจจนพิกุลสัมผัสได้ และเธอก็รู้สึกยินดีกับเพื่อนจากใจจริง พิมมาลาค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่ายเน้นบรรยากาศโปร่งสบาย ไม่อึดอัด ภายในห้องมีมุมกาแฟ ตู้เก็บเอกสาร โต๊ะทำงานประธานบริษัท และโต๊ะทำงานของเลขานุการ พิมมาลาหันมามองพิกุลยิ้มกว้าง “เป็นไงห้องสวยดีไหม” พิกุล

ตอน 4-1 : เช้าวันใหม่ที่ไม่เหมือนเดิมยามเช้าวันทำงาน ในห้องทำงานของประธานบริษัท กลิ่นกาแฟชงใหม่ลอยคลุ้ง ผสมกับแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้า ทำให้บรรยากาศเหมาะกับการทำงานยิ่งนัก“กาแฟค่ะ คุณพิม”“ขอบคุณนะคะ คุณแม่นมคนสวย” พิมมาลายิ้มทะเล้นพิกุลแอบยิ้มมุมปาก ก่อนจะตีสีหน้าเข้มพร้อมเอานิ้วชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือ “เวลางานค่ะคุณพิม”พิมมาลาทำหน้าจ๋อย พร้อมยกกาแฟดื่มรวดเดียวหมดแก้ว“กาแฟอร่อยมากค่ะพิกุล”“ขอตารางงานวันนี้หน่อยค่ะ”“สิบโมงประชุมกับฝ่ายการเงิน บ่ายสองประชุมกับฝ่ายออกแบบผลิตภัณฑ์ บ่ายสามคุยงานกับลูกค้า” พิกุลแจกแจงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เอกสารทั้งหมดส่งไปทางอีเมลแล้วค่ะ”“ประชุมสิบโมงพิกุลจะเข้าร่วมด้วยไหมคะ”“พิกุลไม่ได้เข้าค่ะ จะรีบทำข้อมูลด่วนที่คุณพิมสั่งค่ะ” พิกุลพูดไปพิมพ์เอกสารไป“ข้อมูลอะไรเหรอ… พิมจำไม่ได้ว่าให้พิกุลทำงานด่วน” พิมมาลาทำหน้าฉงน“ข้อมูลการควบรวมกิจการบริษัทศิลา เทกซ์ไทล์ ไงล่ะคะ” พิกุลตอบเสียงเรียบโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลยพิมมาลาขมวดคิ้ว เธอไม่คิดจะควบรวมกิจการแน่ๆ เพราะมีแต่ปัญหา แล้วทำไมพิกุลถึงทำข้อมูล เธอมั่นใจว่าไม่ได้สั่ง“พิมว่าพิมไม่ได้สั่งให้พิกุลทำข้