Chapter 6.1 ไหนว่าเส้นขนาน

ณัฐกรและนรินภัทรช่วยกันหอบหิ้วข้าวของที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เข้ามาทางประตูหลังของโฮสเทล ซึ่งดัดแปลงจากตึกห้าชั้นสองคูหาให้เป็นห้องพักหรูหรา

“ฉันน่ะไม่อยากจะเชื่อเลย ไหนพี่บอกว่าจะให้ฉันมานั่งสวย

ๆ เป็นผู้จัดการโฮสเทล แต่ตอนนี้ฉันเหงื่อเปียกซ่ก

ๆ วิ่งเที่ยวซื้อของ จนป่านนี้แล้ว ยังไม่เสร็จเลยนะ เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว หิวข้าวก็หิว” นรินภัทรบ่น เหงื่อแตกท่วมใบหน้าน้อย

ๆ ของเธอไปหมดแล้ว

“แป้ง ก็พี่มีแกอยู่คนเดียว ถ้าแกไม่ช่วยพี่ แล้วใครจะช่วยล่ะ อีกอย่างอรก็ดูทั้งลูกแกทั้งลูกพี่ แค่นั้นก็เหนื่อยแล้ว”

“จ้าพี่ชาย นี่ถ้าฉันมีน้ำนมเองอะนะ ฉันก็จะเลี้ยงให้เองไปเลย ไม่ต้องมาเที่ยววิ่งรอกแบบนี้”

“ก็นั่นไง ก็แกไม่มีน้ำนมไง ทำไปห้ามบ่น”

ณัฐกรขนของรอบสุดท้ายเข้ามาแล้ว เห็นน้องสาวนั่งดื่มน้ำเย็น

ๆ อยู่

“อ้อ... แกแวะไปที่ขนส่งรุ่งเรืองหน่อยสิ”

“ตอนไหน”

“ก็ตอนนี้ไง”

“หา! ไปเอาอะไรอีกล่ะ ฉันยังไม่ได้หายใจหายคอเลยนะพี่ปั๊ม โอ้ย! ฉันขอหม่ำข้าวก่อนได้ไหม”

“ไม่ได้

ๆ เอานี่ไป ข้าวห่อ แกเอาไปกินในรถ แล้วก็ไปรับของให้พี่ ขนส่งรุ่งเรืองจะปิดตอนห้าโมงเย็น”

“ตอนนี้สี่โมงครึ่งแล้ว” นรินภัทรยกมือถือขึ้นมาดู เธอรีบลุกขึ้น

“โอ้ยเหลือเชื่อที่สุดเลย พี่น่ะใช้ฉันยังกับทาส พี่รู้ไหมฉันไม่ได้วาดการ์ตูนมาสองวันแล้วนะ หากถ้าเสร็จไม่ทัน นักเขียนปรับฉันแน่

ๆ”

“แกก็บอกไปสิว่ามันทำยาก เขาก็เห็นใจ รีบโทรไปบอกเขาก่อนเลยว่า งานจะช้าหน่อยนะ วันพรุ่งนี้ฉันจะให้แกฟรี­เดย์ ไม่ต้องทำอะไรแล้ว ทุกอย่างสมบูรณ์”

เธอแบมือไปตรงหน้าพี่ชาย

แต่ณัฐกรกลับยัดกุญแจรถกระบะให้

“ฉันหมายถึงเงินต่างหาก”

“เออน่า ถ้าได้กำไรเมื่อไหร่ พี่จะแบ่งให้ ไป

ๆ รีบไป” พี่ชายดันหลังเธอออกไปทางประตู

อ๊อด... เสียงกดกริ่งที่เคาน์เตอร์ดังเข้ามาถึงข้างใน

ณัฐกรรีบล้างไม้ล้างมือ เช็ดกับผ้ากันเปื้อน แล้วเดินออกไปรับลูกค้า

“สวัสดีครับ สวัสดีครับ ณัฐกรอรนิลน์ยินดีต้อนรับครับ”

“คือว่า ผมชื่อรามิลครับ หมอรามิล”

“อ๋อ คุณหมอรามิล ยินดีต้อนรับครับ ห้องของคุณ ผมจัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว โฮสเทลของเราใหม่เอี่ยม คุณหมอคือผู้โชคดีที่จะได้พักและนอนที่นี่เป็นคนแรก และคุณหมอเป็นแขกคนแรกของโฮสเทลเรา ผมปั๊มยินดีต้อนรับจากใจครับ เชิญด้านนี้ครับคุณหมอ ลิฟต์อยู่ทางนี้ครับ”

ใบหน้าของณัฐกรระรื่น เพิ่งเปิดกิจการก็มีคนมาพักเลยแถมยังจ่ายยาวไปถึงหนึ่งปีเต็ม

ๆ เรียกว่าคุ้มค่าทางใจอีกด้วย

“ห้องพักของคุณหมออยู่ที่ชั้นห้า ชั้นนี้มีเพียงสองห้องเท่านั้นนะครับ มีแยกห้องครัว ห้องรับแขกออกจากกัน ห้องของคุณหมอคือห้อง วีไอพีหนึ่ง แต่อีกห้องข้าง

ๆ ยังไม่มีใครมาพักครับตอนนี้ ชั้นนี้เป็นของคุณหมอเลย คุณหมอจะได้ครองไปคนเดียวเลยครับ”

ณัฐกรโฆษณาเต็มที่ เพราะตอนที่รามิลติดต่อเข้ามานั้น คุยกันผ่านทางวิดีโอคลอ

พอบานประตูห้องเปิด ความสะอาดแวววาวสะดุดตา ฝาผนังสีขาว ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์สีเดียวกัน แต่ที่เด่นคือของตกแต่งสีสันฉูดฉาดตัดกับสีขาวอย่างชัดเจน

“สะอาด และน่าอยู่นะครับ”

“ตามสโลแกนของจังหวัดกระบี่เลยครับคุณหมอ กระบี่เมืองน่าอยู่ ผู้คนน่ารัก เอ่อ... คุณหมอลองเปิดระเบียงออกไปสิครับ จะเห็นวิวทะเลสุดลูกหูลูกตา ค่าเช่าหมื่นห้า แต่วิวราคาล้านห้าเลยนะครับ จะหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว”

รามิลทำตาม พอบานประตูระเบียงเปิดออก แสงสว่างเจิดจ้าก็ส่องเข้ามา ณัฐกรจึงเห็นหน้าของรามิลเยอะขึ้น

“ผมมีความรู้สึกว่า ผมคุ้นหน้าคุ้นตาคุณหมอจัง”

“เหรอครับ หน้าผมโหลนะครับ” รามิลคลี่ยิ้ม เขาหน้าออกจะแขก

ๆ หน่อยเหมือนพ่อ แต่ได้ผิวแม่มาคือขาว

ณัฐกรหยิบคู่มือของอุปกรณ์ที่เขาติดตั้งเอาไว้ พร้อมแผนที่ในตัวเมืองมาให้

“เชิญคุณหมอตามสบายนะครับ ถ้าเกิดคุณหมอมีอะไรก็โทรไปที่เคาน์เตอร์ได้ เบอร์ศูนย์ และถ้าจะเดินเล่นและหาอะไรกิน หรือซื้อของ คุณหมอออกจากประตูลงโฮสเทลไป ให้คุณหมอเลี้ยวซ้ายนะครับ ก็จะเดินไปจนถึงตลาด ตรงนั้นมีห้างสรรพสินค้า แล้วก็หาอาหารกินได้มากมาย แต่ว่าตอนขากลับ จะขึ้นเขา คุณหมออาจจะเหนื่อยหน่อย ถ้าไม่อยากจะเดิน อาจจะเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ก็มีรถวิ่งมาถึงที่นี่ครับ”

“ขอบคุณมากครับคุณปั๊ม เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจัดการและดูแลตัวเองได้”

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ณัฐกรโค้งหัวให้รา­มิล ก่อนจะเดินออกไป

รามิลเดินกลับไปที่ระเบียง ลมเย็น

ๆ โชยพัดกระทบใบหน้าของเขา ลมค่อนข้างแรงจนเขาต้องกะพริบตา ชายหนุ่มทอดสายตามองไปยังทะเลที่มีระลอกคลื่นสุดลูกหูลูกตา ทุกอย่างดูสวยงามไปหมด

รามิลนึกไปถึงคุณแม่ จะว่าไปแล้วเขาก็เอาแต่ทำงาน

อย่าว่าแต่จะสนใจศศิตาเลย แม้แต่แม่ของเขา รามิลก็ยังไม่ได้สนใจ จนวาระสุดท้าย เขาก็ได้อยู่กับแม่นิดเดียว

‘แม่ครับ ผมอยากให้แม่มาเห็นวิวตรงนี้จังเลย’ ใบหน้าของเขายังเศร้าหมอง