Chapter 5.2 แค่เจ็บ

นรินภัทรรู้สึกดีมาก

ๆ ที่ชูใจเลี้ยงง่าย เธอหันไปอีกทีพี่สะใภ้ก็หลับไปแล้ว หญิงสาวจึงเอาไอแพดออกมาจากกระเป๋าแล้วนั่งวาดรูป

ความสุขที่เห็นตรงหน้า ครอบครัวของพี่ชายที่สุขสมบูรณ์พร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก ทำให้เธอเจ็บปวด ทุกครั้งเธอก็อดคิดถึงอสูรร้ายตนนั้นไม่ได้ เขาช่างหลอกหลอนเธอนัก นรินภัทรยังคิดถึงที่นักเขียนบรีฟเรื่องวาดปก นักเขียนอยากได้ปกเป็นผู้หญิงท้อง และบนใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นมีหยาดน้ำตา

ฮึ... นักอ่านชอบเรื่องดราม่าจริง

ๆ เหรอ แต่ถ้าใครได้เจอกับตัวเองอาจจะดราม่าไม่ออกก็ได้ ‘รามิล ไอ้คนใจร้าย ฉันขอสาปส่ง และสาปแช่งให้เขาไม่มีความสุขตลอดชีวิต’

ผ่านงานศพของคุณนิรันรัตน์ไปแล้ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

รามิลยังเฝ้านึกถึงคำของแม่ที่พูดกับเขาเสียงแผ่วให้เขาหย่าขาดกับศศิตาเสีย

ศศิตานั่งหน้าซีดอยู่ต่อหน้ารามิล

“ถ้าตาบอกพี่ว่า ตาจะไม่หย่ากับพี่หรอกค่ะ พี่จะว่ายังไง” เธอกอดอกแสร้งทำตัวว่าไม่เป็นไร ทั้ง

ๆ ที่ใจหาย

“ตาดูหลักฐานทั้งหมดนี้ก่อนเถอะ ตาจะไม่พูดว่า ตาจะไม่หย่า”

ศศิตาเอื้อมมือไปหยิบซองน้ำตาลที่เปิดอยู่แล้ว เธอดึงภาพถ่ายเหล่านั้นออกมา ศศิตาต้องผงะตกใจ รูปที่ยับย่นมีหลายเวอร์ชัน หลายวันเวลา ที่เธอพาฐิติวัฒน์เข้าม่านรูด และโรงแรมหลายระดับ

และที่เด็ดสุด ก็คือ รูปที่พิมพ์ออกมาจากกล้องวงจรปิดในห้องทำงานของรามิล ศศิตาถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ

“ตอนแรกพี่ก็จะให้คลิปวิดีโอเธอดู แต่พี่ว่าเอาแค่ภาพนิ่ง ก็พอจะบอกทุกสิ่งทุกอย่างได้ทั้งหมดแล้ว” รามิลเอ่ยเสียงเย็น ศศิตารีบยัดรูปภาพเหล่านั้นเข้าไปในซองตามเดิม

“ตา... เราสองคนมาหย่ากันเถอะ ตาก็จะได้ทำอะไรตามใจตัวเองได้โดยไม่ต้องเป็นห่วง อีกอย่างเรื่องชื่อเสียงของพี่ อย่าทำให้มันด่างพร้อยเพราะการกระทำที่แสนสนุกของตา พี่ขอให้ตาออกไปจากชีวิตของพี่ พี่เองก็จะไปจากชีวิตของตาเช่นเดียวกัน เราทั้งสองคนทรมานกันมามากพอแล้ว พี่รู้ว่าตาก็ไม่ได้รักพี่ ที่ทำก็แค่อยากจะได้เป็นอิสระ” รามิลหยุดถอนหายใจ

“เอาเข้าจริง

ๆ เราสองคนคงไม่เหมาะที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เราทั้งคู่ต่างขั้วกัน แล้วตอนนี้แม่พี่ก็ไม่อยู่แล้วด้วย”

ใบหน้าซีดเริ่มขยับตัวเข้าหาเขา และขยับปาก ดวงตาของศศิตาเต็มไปด้วยการขอร้อง

“แต่ตาไม่อยากกลับไปอยู่กับแม่ค่ะ พี่จะเอาตัวรอดคนเดียวได้ยังไง ไม่ ไม่ ตาไม่ยอม ถ้าจะหย่า ตาขอเงื่อนไขค่ะ”

“ตาจะมีเงื่อนไขอะไรอีก ตาไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับพี่ทั้งนั้นนะ รู้ไหมตา ถ้าเกิดพี่ฟ้องหย่าละก็ ตาก็จะไม่ได้อะไรแม้แต่อย่างเดียว” หลักฐานแน่น

ๆ แบบนี้ ศศิตาแพ้เขาแน่

ๆ

“พอเถอะค่ะ พี่รามไม่ต้องพูดแล้ว ไม่ถึงกับต้องมาฟ้องหย่ากันหรอก แค่ตาอยากจะขอร้องพี่ ตาขออยู่ที่บ้านหลังนี้ต่อจะได้ไหมคะ แล้วอีกเรื่อง พี่รามห้ามบอกแม่ว่าเราหย่ากันแล้ว” เธออ้อนวอน

“เราสองคนจะโกหกกันไปตลอดไม่ได้หรอก สักวันเรื่องมันก็จะแดง เอาแบบนี้ก็แล้วกัน พี่จะให้เวลาตาแค่สามเดือน สามเดือนเท่านั้น แล้วหลังจากนั้นตาก็ต้องออกไปจากที่นี่ ไปหาที่อยู่ใหม่ เพราะไม่อย่างนั้นพี่จะเอาหลักฐานทุกอย่างให้คุณแม่มณีดู” รามิลไม่ได้ขู่ แต่เขาพูดเรื่องจริง

“พี่รามอย่ามาขู่ตานะคะ”

“พี่ไม่ได้ขู่ตาแต่ทุกอย่างมันคือเรื่องจริง วันนี้เพียงแต่ตายอมรับความจริงก็พอแล้ว มันจบแล้ว เราไปต่อไม่ได้ เราสองคนมันเดินบนเส้นขนานกัน มันไม่มีทางบรรจบกันได้หรอกตา ตาก็รู้อยู่แก่ใจดี เรามาปล่อยมือ แล้วต่างคนต่างแยกย้ายไปทำ และใช้ชีวิตในสิ่งที่ชอบที่ชอบเถอะ”

ศศิตาคอตก

“พี่ให้เวลาตาแค่สามเดือนนะ”

“แล้วถ้าเกิดตอนนั้นตายังไม่มีที่ไปล่ะ”

“เอาเถอะ ถึงเวลานั้นเราค่อยมาพูดกัน อีกอย่างหนึ่ง ถ้าตาพร้อมเมื่อไร พี่ได้เขียนเช็คเป็นชื่อของคุณแม่เอาไว้แล้ว พี่คืนเงินให้คุณแม่สิบล้าน เงินนี้เป็นเงินที่พี่ขายที่ดินของคุณพ่อได้ ถือว่าพี่ได้ตอบแทนบุญคุณที่พี่ติดค้างกับคุณแม่ของตา และครอบครัวของตา จะได้จบสิ้นกันเสียที พี่ไม่เคยลืมบุญคุณหรอก พี่ต้องขอขอบคุณมาก

ๆ ด้วยซ้ำไป ถ้าไม่มีคุณแม่ของตา พี่กับแม่ก็คงจะลำบาก ที่จริงทุกอย่างมันเป็นแผนการของคุณแม่ของพี่ ตาก็รู้ดี ส่วนนี่... เช็คอีกสามล้าน พี่ให้ตา ถือว่าพี่ขอบคุณที่ตาดูแลแม่ของพี่ อย่างน้อยก็ทำให้คุณแม่มีความสุข ตา... พี่กับตา เอาเป็นว่าเราสองคนไม่ติดค้างกันแล้วนะ”

เธอหน้าสลดทุกอย่างที่ทำลงไปศศิตารู้ตัวทุกครั้ง ศศิตาชอบแบบไหน เธอก็ทำไปแบบนั้น แบบไม่มีหักห้ามใจ

“ตาขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไร” รามิลลุกขึ้นยืน ศศิตาเพิ่งเห็นกระเป๋าลากใบใหญ่ของเขา

“แล้วนั่นพี่รามจะไปไหนคะ”

“พี่ลาออกจากโรงพยาบาลแล้ว และได้ไปสมัครงานที่โรงพยาบาลต่างจังหวัดน่ะ แล้วที่นั่นก็พี่รับพี่แล้ว”

“ที่ไหนคะ” ศศิตานึกเป็นห่วงเขา อย่างน้อยก็อยู่ด้วยกันมาหลายปี

“อย่ารู้เลย เราไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก ตาเซ็นใบหย่าให้พี่เถอะ” เขาขอร้องจากใจจริง

“นี่พี่จะสาปส่งตาจริง

ๆ แล้วหรือคะ พี่ไม่เคยเห็นแก่ความสัมพันธ์กับตาในครั้งก่อน”

รามิลถึงกับหัวเราะ พอเห็นสายตาของเขาเธอก็รีบจับปากกาและเซ็นทันที

“พี่รามอย่าบอกคุณแม่นะคะ”

“ตาจ๊ะ ความลับนี้จะไม่มีวันหลุดออกมาจากปากของพี่อย่างเด็ดขาด รับปาก” เขาเอื้อมมือลงไปหยิบเอาใบหย่ามาจากตรงนั้น แล้วพี่จะให้ทนายของพี่ส่งกลับมาให้ตา” รา­มิลลา­กกระเป๋าออกไปจากบ้าน

ศศิตาได้แต่กอดอกมองเขาจากไป จะโทษว่าเป็นความผิดของเขาก็ไม่ถูก เธอเองที่ผิดเต็มประตู

กริ๊ง... กริ๊ง... ฐิติวัฒน์โทรศัพท์เข้ามา

“มีอะไร”

(“วัฒน์คิดถึงตานะสิ จะเป็นเดือนแล้วเนี่ย”)

“เป็นเดือนอะไร”

(“วัฒน์อยาก ตาจ๋า เราไม่ได้เจอกันเลยนะ ออกมาไหม”)

“อิ ๆ”

(“หัวเราะอะไร”)

“มาที่บ้านสิ นัดแบงค์กับพรรคพวกมาด้วย”

(“หมายความว่าไง”)

“ตาหย่ากับพี่รามแล้ว”

(“หา! เป็นข่าวดีที่สุดในรอบปีเลย ถ้าอย่างนั้นตาก็เป็นอิสระแล้วสิ”)

“ตาก็ยังมีแม่นะ”

(“ก็อย่าให้แม่รู้สิ นี่วัฒน์ได้หน้ากากมาใหม่นะ แบบตาจะสวยสุด”)

“บ้า... กี่คนที่จะมา”

(“เดี๋ยวโทรหาไอ้แบงค์ก่อน”)

“ให้คำตอบนะ ดูเหมือนตาจะน้ำเดินแล้ว”

(“จ้า อย่างไว

ๆ”)

บางคนก็ไม่ได้สำนึกเลย ศศิตากำลังเลือกความสุขของเธอเอง และเธอก็คิดว่าไม่มีใครเดือดร้อน