บทที่ 4 งานพาร์ทไทม์

หลายวันต่อมา

นับดาวเดินโต๋เต๋อยู่หน้ามหาวิทยาลัยในระหว่างที่รอพี่ชายมารับ เพราะเรียนคนละที่กันเลยต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าพี่ชายของเธอจะขับรถมาถึง

ลึก ๆ แล้วเธอก็อยากเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับพี่ชาย แต่ด้วยความที่เรียนไม่เก่งนัก ทำให้คะแนนไม่ถึงหลักเกณฑ์ที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชื่อดังอย่างณดลได้ นับดาวจำต้องเรียนในมหาวิทยาลัยเอกชนอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้จะเป็นมหาวิทยาลัยชื่อดังเหมือนกัน ทว่าค่าเทอมกลับแพงกว่ามากโข

ระหว่างนั่งรอก็มีอาการท้องร้องขึ้นมา นับดาวเดินเข้าไปในมินิมาร์ทที่อยู่แถวนั้น ตั้งใจจะไปหาซื้อน้ำดื่มและขนมมาไว้เพื่อประทังความหิว

ปิ๊งป่อง!

เสียงเซนเซอร์ประตูดังขึ้นหลังจากนับดาวผลักประตูมินิมาร์ท

“เพิ่มรักมินิมาร์ทสวัสดีครับ”

พนักงานชายพูดต้อนรับอย่างสุภาพ เขายืนก้มหน้าก้มตาขณะง่วนทำอะไรบางอย่างที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน จึงไม่ทันได้มองลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้าน

ส่วนคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ กลับยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ใบหน้าหวานยิ้มกว้างอย่างดีใจ เธอไม่คิดว่าจะได้เจอกับโอมที่นี่ แค่ได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขายามบ่ายแก่ ๆ แบบนี้ก็รู้สึกชื่นใจขึ้นมา

...หล่อทะลุแมสออกมาเลย...

เท้าเล็กขยับเข้าไปยืนชิดเคาน์เตอร์คิดเงิน ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เคลือบด้วยลิปกลอสสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มหวานให้คนอายุเยอะกว่า

“นี่พี่ทำงานกี่ที่กันแน่เนี่ย”

เธอพูดพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาเท้าบนเคาน์เตอร์เอาไว้ ใช้สายตาแพรวพราวจ้องมองคนตรงหน้า

ลึก ๆ แล้วในใจอยากจะพูดกับเขาว่า ‘ขยันทำงานอย่างนี้ นี่มันพ่อของลูกในอนาคตชัด ๆ’ มากกว่า

ชายหนุ่มปรายตามองมาเพียงเล็กน้อยอย่างไม่ได้ใส่ใจ จากนั้นใบหน้าเรียบนิ่งหันไปทางอื่นแล้วจัดนั่นจัดนี่อยู่ตรงชั้นวางของด้านหลังราวกับมองไม่เห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น

เขาทำเป็นเก๊กขรึมอีกแล้ว

...เก๊กตลอด...

เมื่อเห็นว่าโอมเอาแต่ยืนนิ่งจึงไม่อยากถามรบเร้าให้มากความ เดี๋ยวจะไปรบกวนการทำงานของเขา

นับดาวเบะปากใส่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มจากนั้นก็ขยับออกมา เธอเดินเตร็ดเตร่อยู่ในมินิมาร์ท ระหว่างนั้นก็คอยแอบมองเขาเป็นระยะ ๆ

วันนี้ในมินิมาร์ทดูคึกคักเป็นพิเศษ สาว ๆ หลายคนเดินเข้าออกประตูเป็นว่าเล่น เห็นบางคนยืนกระมิดกระเมี้ยนไปมาระหว่างรอคิดเงิน ส่วนบางคนออกไปแล้วก็ยังกลับเข้ามาอีกรอบ

“ฉันมาซื้อของที่นี่ตั้งหลายครั้ง ไม่เคยเห็นพี่เขาเลยนะ สงสัยเพิ่งจะมาทำงานวันนี้เป็นวันแรก คนอะไรไม่รู้หล่อชะมัดเลยเนอะ”

นับดาวเงี่ยหูฟังกลุ่มหญิงสาวที่พูดคุยกันอยู่ชั้นวางของด้านหลัง ยิ่งเห็นตอนเขายิ้มให้ลูกค้าคนอื่นเธอยิ่งรู้สักหมั่นไส้

...ทีกับคนอื่นแล้วยิ้มหวานเชียว...

เธอทำหน้าเง้างอราวกับเด็กน้อยหวงของ หยิบสินค้าหลายอย่างใส่ตะกร้าโดยไม่ทันได้มอง ดวงตาจ้องนิ่งไปยังคนตัวสูงหน้าเคาน์เตอร์อย่างไม่สบอารมณ์

หอบหิ้วตะกร้าสินค้าไปวางบนเคาน์เตอร์เสียงดังปึก! พร้อมทำท่าทางกระเง้ากระงอดไม่พอใจ ยิ่งเห็นเขาเมินใส่มันยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดให้เธอเข้าไปอีก

...เมินเก่ง...

จู่ ๆ ดวงตาคู่สวยก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างในตะกร้า กล่องถุงยางอนามัยโชว์หราอยู่ในนั้นถึงสองกล่อง นี่เธอเผลอหยิบมันใส่ตะกร้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

...เชี่ยแล้ว! ใครมันเอากล่องถุงยางอนามัยไปเรียงไว้ใกล้กับกล่องลูกอมวะ ปกติร้านอื่นเขาจะวางไว้แถว ๆ เคาน์เตอร์คิดเงินไม่ใช่เหรอ โอ๊ย! ซวยแล้วนับดาว ดันเผลอหยิบมาตั้งสองกล่อง ถ้าพี่โอมเห็นเข้าจะคิดว่าแกเป็นคนยังไงเนี่ย...

นับดาวคิดคนเดียวในใจ ใบหน้าสวยซีดเผือดจนไม่เหลือร่องรอยของเลือดฝาด ขณะที่ดวงตาเอาแต่เพ่งมองไปยังกล่องถุงยางอนามัยในตะกร้า

ครืด! ครืด! ครืด!

ระหว่างนั้นเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นมา นับดาวรีบหยิบออกจากกระเป๋าสะพายแล้วกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของพี่ชาย

“ถุงยางที่พี่ณดลฝากซื้อได้ครบทั้งสองกล่องนะคะ”

เธอพูดขึ้นมาทันทีที่กดรับสายจากนั้นก็รีบกดวาง

หญิงสาวเงยหน้าสบตากับคนอายุมากกว่าแล้วยิ้มแหยให้เขา

ไม่มีคำพูดใดออกจากปากของโอมนอกจากบอกยอดรวมทั้งหมดที่เธอต้องจ่ายเงิน

“สามร้อยห้าสิบเก้าบาท”

ไม่มีคำว่าครับต่อท้ายเหมือนคนอื่น ๆ ทำไมตอนพูดกับเธอมันถึงดูห้วนขนาดนี้

แต่ช่างเถอะตอนนี้ไม่มีเวลามาคิดเล็กคิดน้อย รีบหยิบเงินจากกระเป๋าสะพายจ่ายไปจะได้รีบออกจากร้าน

หลังจากชำระเงินเสร็จเรียบร้อยนับดาวก็รีบเดินดุ่ม ๆ ออกจากมินิมาร์ทด้วยความอับอาย ได้แต่หวังว่าโอมจะเชื่อว่าพี่ชายของเธอเป็นคนฝากซื้อถุงยางอนามัยจริง ๆ

พอเดินมาถึงรถนับดาวก็ต้องหยุดชะงักงัน เธอฉีกยิ้มกว้างให้กับคนที่กำลังยืนพิงรถรออยู่

“เมื่อกี้พูดอะไรยัยตัวแสบ ถุงยงถุงยางอะไร แล้วใครฝากซื้อ บอกมาซะดี ๆ นะ”

“เอ่อ...พี่ณดลฟังผิดแล้วค่ะ ถุงยางอะไรคะ ไม่มี้”

พูดจบนับดาวก็เดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนนั่ง ระหว่างนั้นก็แอบหยิบกล่องถุงยางอนามัยออกจากถุงพลาสติกแล้วเอาใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายของตัวเอง ทำเป็นนั่งนิ่งราวกับไม่รู้ไม่ชี้

ณดลจ้องมองน้องสาวอย่างจับผิด หลังจากขึ้นมานั่งบนรถก็รีบแย่งถุงพลาสติกในมือของนับดาวมาเปิดดู สำรวจว่าด้านในมีกล่องถุงยางอนามัยอยู่หรือเปล่า

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรนอกจากขนมจึงรีบคืนมันให้เธอ

...หรือเราจะหูแว่วไปเองจริง ๆ ...

ณดลคิด