บทที่ 5 แวะไปที่มินิมาร์ท

วันต่อมา

หลังจากเลิกเรียนในช่วงบ่าย นับดาวก็แยกตัวจากเพื่อนแล้วเดินไปที่หน้ามหาวิทยาลัย มือเล็กผลักประตูเข้าไปในมินิมาร์ทด้วยอาการตื่นเต้นปนดีใจ อีกไม่กี่วินาทีก็จะได้เจอหน้าโอมอีกแล้ว

นัยน์ตากลมโตเป็นประกายแวววาว ริมฝีปากจิ้มลิ้มระบายยิ้มหวานให้คนที่ยืนหันหลังให้กับเคาน์เตอร์คิดเงิน

แต่พอชายหนุ่มหันกลับมา หญิงสาวต้องรีบหุบยิ้มทันที คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่โอมอย่างที่เธอคิดแต่กลับเป็นพนักงานคนอื่น ตอนแรกก็นึกว่าใช่เพราะเห็นรูปร่างคล้ายกัน

นับดาวพยายามชะเง้อคอมองไปรอบ ๆ ร้านเพื่อหาอีกคนแต่ก็ไม่พบ

...หรือว่าวันนี้เขาจะไม่มาทำงาน...

ใบหน้าน่ารักงองุ้มด้วยความผิดหวัง หญิงสาวเดินเข้าไปเปิดตู้แช่เครื่องดื่ม กะว่าจะหาเครื่องดื่มซ่า ๆ มาดับอารมณ์หงุดหงิดงุ่นง่าน คนอุตส่าห์รีบมาหา แต่กลับไม่ได้เจอหน้าเสียอย่างนั้น ครั้นจะโทรไปถามก็ไม่ได้ เดี๋ยวเขาจะว่าเอาได้ว่าจุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง อีกอย่าง พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของเธอเขาก็คงไม่อยากรับสาย

...โอ๊ย! หงุดหงิด...

เธอเขย่งเท้าเพื่อเอื้อมมือไปหยิบกระป๋องน้ำอัดลมที่ชั้นบนสุดของตู้แช่เครื่องดื่ม อีกนิดเดียวก็จะถึงอยู่แล้ว...ทว่า

มือหนาของใครบางคนแย่งกระป๋องน้ำอัดลมที่เธอกำลังจะหยิบไปต่อหน้าต่อตา หญิงสาวหันขวับกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์

กำลังจะอ้าปากตำหนิคนที่ชอบแย่งของ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยออกมา ริมฝีปากอ้าค้างกลับเปลี่ยนเป็นเหยียดยิ้มแทน

ร่างสูงของโอมยืนอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยขึ้นมองเขาก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาตรงช่วงอกกว้าง มองลอดช่องว่างระหว่างกระดุมเข้าไปด้านในเสื้อยูนิฟอร์มของมินิมาร์ท

หน้าอกขาวเนียนภายใต้เสื้อยูนิฟอร์มกระชากใจเธอชะมัด ไหนจะหัวนมสีชมพูที่เห็นเพียงวับ ๆ แวม ๆ นั่นอีก

นัยน์ตาสวยจ้องนิ่งราวกับต้องมนต์ นิ้วเล็กเผลอจิ้มเข้าไปในช่องว่างระหว่างกระดุมอย่างลืมตัว

หมับ!

มือหนาคว้าหมับที่ข้อมือหญิงสาว ใบหล่อเหลาก้มมองคนตัวเล็กแล้วถามเสียงดุ

“จะทำอะไร”

“เปล่าค่ะ...ไม่ได้จะทำอะไรเลย”

เธอปฏิเสธเสียงสูง เงยหน้าสบตากับชายหนุ่มเพียงชั่วครู่เขาก็ละสายตาไปมองทางอื่น

โอมยัดกระป๋องน้ำอัดลมใส่มือให้เธอ จากนั้นก็เดินหายเข้าไปในประตูที่เขียนระบุเอาไว้ว่าเฉพาะพนักงานเท่านั้น

มือเล็กยกขึ้นมาวางทาบตรงหน้าอกข้างซ้าย จากนั้นก็ยืนอมยิ้มบิดตัวไปมาด้วยความขวยเขิน ได้สัมผัสเขาวันละนิดวันละหน่อยสำหรับเธอแค่นี้ก็ชื่นใจแล้ว

หลายวันต่อมา

@มหาวิทยาลัย U

รถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์จอดนิ่งที่หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ร่างสูงของโอมลงจากรถแล้วเดินเข้าไปนั่งรวมกับเพื่อน ๆ ที่โต๊ะประจำกลุ่ม เพื่อนสนิทของเขาทั้งสี่คน ณดล เลโอ มิกซ์ และเดย์ กำลังสุมหัวพูดคุยราวกับวางแผนอะไรบางอย่าง หลังจากนั่งลงได้ไม่นาน ณดลก็เอ่ยขึ้นว่า

“พวกกูคุยกันว่าหลังเลิกเรียนจะไปซ้อมบอล มึงว่าไงวะ”

“กูคงไปซ้อมกับพวกมึงไม่ได้หรอก ช่วงเย็นกูต้องทำงานพาร์ทไทม์ว่ะ”

“งานพาร์ทไทม์? ช่วงนี้มึงต้องใช้เงินเหรอ ไม่เห็นเล่าให้พวกกูฟังเลย”

ณดลเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย แค่ทำงานในโฮสต์คลับโอมก็มีเงินใช้เพียงพอสำหรับส่งตัวเองและน้องสาวแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ให้เหนื่อยเพิ่มเลย

“พอดีกูเอาเงินสำรองออกมาใช้น่ะ ก็เลยต้องหาเพิ่มนิดหน่อย”

“ปกติมึงไม่ใช่คนใช้เงินฟุ่มเฟือยนี่หว่า แล้วน้องมึงก็เรียนอยู่โรงเรียนประจำด้วย นอกจากค่ากินกับค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่เห็นว่าจะมีค่าอะไรเลย มึงเอาเงินไปทำอะไรวะ”

โอมทำท่าทางอึกอักเพราะไม่รู้จะตอบณดลยังไงดี ว่าความจริงแล้วเงินเก็บที่มี ได้เอาไปจ่ายค่าดริงก์แทนน้องสาวตัวแสบของมันนั่นแหละ ดีนะที่ได้จ่ายเฉพาะส่วนของร้านแค่ไม่กี่หมื่น ไม่อย่างนั้นเขาคงเกือบหมดตัวแน่ถ้าต้องจ่ายทั้งหมด

“กูเอาไปจ่ายค่าเทอมให้น้องน่ะ”

เลือกโกหกเพื่อนเพราะไม่อยากให้ณดลรู้ว่านับดาวไปก่อเรื่องเอาไว้ ที่เลือกปกปิดช่วยหญิงสาวเพราะไม่อยากให้เธอถูกพี่ชายดุด่า เขาเองก็มีน้องสาวเหมือนกันจึงเข้าใจอารมณ์ของเด็กผู้หญิงเป็นอย่างดี

“สรุปคือมึงไปซ้อมด้วยไม่ได้?”

“กูไปได้แค่วันอาทิตย์ นอกนั้นไปไม่ได้จริง ๆ ว่ะ”

“ถ้างั้นวันธรรมดาพวกกูจะซ้อมไปพลาง ๆ ก่อนละกัน แล้ววันอาทิตย์ค่อยซ้อมจริงจังกับมึงอีกที”

ณดลเสนอ เพื่อนในกลุ่มพยักหน้าเห็นด้วย

@มหาวิทยาลัย S

คณะบริหาร

นับดาวนั่งลงบนโต๊ะหินอ่อนหน้าคณะอย่างแรง จากนั้นก็ทำหน้ามุ่ยแล้วถอนหายใจอยู่หลายครั้ง หลังจากพี่ชายสุดที่รักโทรมาบอกว่าจะแวะมารับหลังเลิกเรียนคาบบ่าย วันนี้เธอต้องติดสอยห้อยตามเขาไปที่สนามฟุตบอลด้วย

ปกติเธอคงดีใจจนเนื้อเต้นถ้ารู้ว่าจะได้ไป แต่วันนี้ได้แอบเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามณดลมาแล้วว่ามีใครไปบ้าง พี่ชายไล่รายชื่อเพื่อนยาวเหยียดแต่กลับไม่มีชื่อของโอมอยู่ด้วย พอรู้ว่าชายหนุ่มไม่ไปเธอก็รู้สึกไม่อยากไปขึ้นมา

“เป็นอะไรอีกย่ะ” ริสาหรี่ตามองอย่างสงสัย

“พี่ณดลน่ะดิ ส่งข้อความมาบอกว่าหลังเลิกเรียนจะมารับไปสนามฟุตบอลด้วยอะ”

“แล้วไม่อยากไป?”

“...” นับดาวส่ายหน้าตอบ

“อ้าว! ปกติเห็นชอบไปหนิ ทำไม? ไม่อยากไปเห็นหน้าอีพี่โอมแล้วเหรอ”

“ก็วันนี้พี่โอมไม่ได้ไปน่ะสิ ก็เลยไม่อยากไป”

“ว่าแล้วเชียว”

ริสากลอกตามองบน อดหมั่นไส้เพื่อนสาวไม่ได้ หายใจเข้าหายใจออกก็มีแต่โอมหรือยังไงกัน

ริสายื่นมือเข้าไปบีบแก้มยุ้ยพลางเอ่ยต่อว่า

“ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะย่ะ ผู้ชายไม่ไปแกก็ไปนั่งให้กำลังใจพี่ณดลก็ได้ ในสมองไม่คิดจะไปดูพี่ชายตัวเองเตะฟุตบอลบ้างรึไง”

“หึ”

นับดาวตอบสั้น ๆ พร้อมทั้งส่ายหน้าอีกครั้ง ริสาถึงกับถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย

เรื่องที่นับดาวแอบชอบเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอรู้มานานแล้ว รู้จากปากของนับดาวเองนั่นแหละ แต่ต่อให้ไม่บอกเธอก็ดูออกอยู่ดี ก็เพื่อนสาวสุดซี้เล่นแสดงออกชัดเจนซะขนาดนั้น เพ้อถึงชายหนุ่มทุกวันจนเธอชักอยากจะเห็นตัวจริงขึ้นมา

วันนั้นที่ได้เห็นหน้าโอมครั้งแรกเธอเองก็แทบจะละสายตาจากโอมไม่ได้เหมือนกัน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนับดาวถึงได้คลั่งไคล้นักหนา ก็ไอ้พี่โอมหล่อมากจริง ๆ นี่นา

“ไม่อยากไปก็นั่งแท็กซี่กลับเองสิจ๊ะ ไม่เห็นจะยากเลย” ริสาขบฟันพูดพลางเอื้อมมือมาบีบแก้มอีกครั้ง

“แต่ฉันยังไม่อยากกลับนี่นา”

“อย่าบอกนะว่าจะไปเสนอหน้าที่มินิมาร์ทอีกอะ”

นับดาวยิ้มพลางพยักหน้าหงึก ๆ

ริสาส่ายหน้าเอือมระอา เพื่อนสาวของเธอเป็นหนักกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก