บทที่ 3 พากลับ

ทางด้านสาวสวยโต๊ะตรงกลางก็ไม่ยอมน้อยหน้า พอได้ยินว่าโต๊ะของนับดาวประมูลไปสองร้อยดริงก์ ผู้หญิงคนนั้นก็เพิ่มขึ้นเป็นสองร้อยห้าสิบดริงก์ทันที

นับดาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเครื่องคิดเลข จากนั้นก็เปิดดูยอดเงินในบัญชีของตัวเอง สองร้อยห้าสิบดริงก์มันก็แค่เงินแปดหมื่นปลาย ๆ ยังไม่ถึงหลักแสนสักหน่อย เดือนนี้แค่ประหยัดนิด ๆ หน่อย ๆ ก็คงจะพอถู ๆ ไถ ๆ ไปถึงสิ้นเดือน

ตัดสินใจเรียบร้อยก็ยกมือเรียกมาม่าซังแล้วเอ่ยบอก

“สามร้อยดริงก์ค่ะ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนต่างหันมาเพ่งเล็งหญิงสาว สงสัยว่าเธอเป็นใครมาจากไหนทำไมถึงได้กล้าเอาเงินมากมายมาเปย์ผู้ชาย ทั้งที่ดูอายุยังน้อยอยู่แท้ ๆ

หญิงสาวระบายยิ้มเหมือนภาคภูมิใจ หันซ้ายหันขวาแล้วโน้มศีรษะลงเล็กน้อยให้คนที่ปรบมือให้       

ริสากลอกตามองบนอย่างเอือมระอา ก่อนจะคว้าดึงแขนเพื่อนเข้ามาใกล้แล้วพูดเตือนสติ

“แกบ้าไปแล้วเหรอ สามร้อยดริงก์มันเป็นแสนเลยนะเว้ย นั่นมันค่าใช้จ่ายของแกทั้งเดือนเลยหนิ ถ้าพ่อแม่พี่ชายแกรู้เข้ามีหวังโดนด่าแน่ แกคิดว่าอีพี่โอมจะไม่ไปฟ้องพี่ชายแกรึไง”

“ฟ้องก็ฟ้องดิ ใครกลัว? ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่า เพื่อผู้ชายฉันอดได้”

บอกเพื่อนไปอย่างนั้นเอง ทั้งที่จริง ๆ แล้วก็กลัวพี่ชายอยู่เหมือนกัน แต่เธอมั่นใจว่าโอมไม่ใช่คนขี้ฟ้อง ครั้งก่อนที่เธอแอบหนีมาเที่ยวก็ไม่เห็นว่าเขาจะเอาไปฟ้องเลย

“เป็นเอามากนะเนี่ย” ริสาเหนื่อยใจ

นับดาวพยักพเยิดหน้าให้เพื่อนอย่างไม่นึกหวั่น ก่อนจะหันไปมองบนเวทีอีกครั้ง พิธีกรกำลังถามแขกในร้านว่ามีใครให้มากกว่าสามร้อยดริงก์

“สามร้อยดริงก์นับหนึ่ง สามร้อยดริงก์นับสอง สามร้อยดริงก์นับสาม ยินดีกับสาวน้อยด้วยนะครับ”

หลังพิธีกรพูดจบโอมก็กระโดดลงจากเวที เขาเดินมุ่งมาหาหญิงสาวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาลากแขนเรียวเล็กพาเธอออกไปนอกร้านโดยไม่พูดไม่กล่าว

“โอ๊ย! พี่โอมปล่อยนับนะ นับเจ็บ”

นับดาวพยายามสะบัดแขนพร้อมกับเปล่งเสียงโวยวาย

หลังจากออกมานอกร้านได้โอมก็ยืนประจันหน้ากับหญิงสาว นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองนับดาวด้วยความขุ่นเคือง ภายในใจร้อนระอุราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่ในนั้น

ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องสาวของณดลเขาคงจะจับเธอฟาดก้นหลาย ๆ ครั้งให้รู้จักเข็ดหลาบ

“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้มาที่นี่อีก ทำไมไม่จำ”

โอมพูดเสียงดุดัน นัยน์ตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งราวกับจะกินหัวเธออยู่รอมร่อ

“ทำไมนับจะมาไม่ได้คะ ในเมื่อตอนนี้นับอายุครบยี่สิบปีแล้ว ไม่ได้แอบเข้ามาเหมือนครั้งที่แล้วสักหน่อย”

หญิงสาวตอบอย่างลอยหน้าลอยตา พยายามสลัดแขนให้หลุดออกจากมือหนา

ทั้งที่เธออุตส่าห์เอาเงินเก็บและค่าใช้จ่ายของเดือนนี้มาประมูลดริงก์เขาแท้ ๆ แต่นอกจากจะไม่ซาบซึ้ง เขายังดุด่าว่ากล่าวแขกเกือบวีไอพีอย่างเธออีกต่างหาก บริการไม่สมกับที่เป็นดาวโฮสต์คลับเลยสักนิด

โอมพยายามข่มอารมณ์โมโหเอาไว้ สูดลมหายใจเข้าปอดแล้วพูดด้วยเสียงอ่อนลง

“กลับคอนโด เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“นับไม่กลับนะ เพื่อนนับยังอยู่ข้างในอยู่เลย จะให้ทิ้งเพื่อนไว้คนเดียวได้ไงล่ะ อีกอย่าง ที่ประมูลดริงก์ไปเมื่อกี้ ยังไม่ได้จ่ายเงินเลยสักบาท”

“งั้นก็โทรบอกเพื่อนว่าจะกลับแล้ว ส่วนเรื่องค่าดริงก์เดี๋ยวพี่เคลียร์เอง”

“จะทำอย่างนั้นได้ไงล่ะคะ นับเป็นคนประมูลก็ต้องรับผิดชอบสิ”

“พี่บอกว่าเดี๋ยวเคลียร์เองไง”

โอมทำหน้าขึงขังแล้วเอ่ยเสียงแข็งกับคนดื้อรั้น ถ้าไม่อย่างนั้นนับดาวก็คงไม่ยอมง่าย ๆ

เมื่อเห็นว่านับดาวนิ่งเงียบไป เขาก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นมันให้เธอกดโทรหาเพื่อน

นับดาวจำใจรับโทรศัพท์มือถือจากเขา กดโทรเข้าเบอร์ของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะด้านใน เมื่อริสารับสายเธอก็อธิบายถึงสถานการณ์ด้านนอกให้เพื่อนรู้ ก่อนวางสายไม่ลืมบอกให้เพื่อนสาวเอากระเป๋าออกมาให้ด้วย เพราะเธอคงไม่ได้กลับเข้าไปด้านในแล้ว

หญิงสาวทำหน้าเง้างอไม่พอใจในขณะที่ยื่นโทรศัพท์มือถือคืนให้เขา

โอมเหลือบตามองใบหน้ากระเง้ากระงอดของคนตรงหน้าอย่างไม่ได้ใส่ใจ หลังจากรับโทรศัพท์มือถือคืนมา เขาก็รีบโทรหาผู้จัดการของร้าน พูดขอโทษขอโพยพร้อมกับขอลางานหนึ่งชั่วโมงเพื่อไปส่งหญิงสาวที่คอนโด

ผู้จัดการส่ายหน้าไปมา ได้แต่แอบตำหนิชายหนุ่มอยู่ในใจ จะพูดออกไปตรง ๆ ก็ไม่ได้เพราะโอมเป็นถึงดาวของโฮสต์คลับ ใบหน้าของเขาช่วยดึงดูดลูกค้าเข้าร้านได้เป็นอย่างดี ถือว่าเป็นตัวเรียกเงินเรียกทองของที่นี่เลยก็ว่าได้ สุดท้ายเลยต้องยอมตกปากรับคำชายหนุ่มไป

ก่อนวางสาย โอมยังบอกกับผู้จัดการอีกว่าค่าดริงก์ที่หญิงสาวประมูลไปเขาจะกลับมาเคลียร์เอง

หลังจากล่ำลากับเพื่อนสาว โอมก็พานับดาวเดินอ้อมมายังลานจอดรถด้านหลัง ร่างสูงหยุดยืนอยู่ข้างรถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์ราคาไม่แพงมาก ขึ้นคร่อมรถเสร็จเรียบร้อยก็หยิบหมวกกันน็อกมาสวมใส่ มองดูคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านข้างแล้วถอนหายใจ ผมยาวของเธอคงได้พันกันจนยุ่งเหยิงถ้าไม่ได้มัด

ชายหนุ่มรูดยางรัดผมที่รัดอยู่กับข้อมือของตัวเองออกมา ก่อนจะรวบผมยาวของเธอเอาไว้แล้วมัดให้แบบลวก ๆ

ไม่ต้องสงสัยว่าเขามียางรัดผมได้ยังไง นั่นเป็นเพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่ณดลไม่ว่าง ไอ้เพื่อนสนิทก็มักจะไหว้วานให้เขาไปรับไปส่งน้องสาวให้อยู่เสมอ และเธอก็มักปล่อยผมยาวสยายราวกับนางเอกโฆษณาแชมพูสระผมอย่างไรอย่างนั้น พอมานั่งรถเขาทีไรมันก็พันกันจนหวีแทบไม่ได้ เขาเลยต้องพกยางรัดผมเอาไว้ทุกครั้ง ช่วงหลัง ๆ ก็พกจนเคยชิน

โอมขับรถพานับดาวมาส่งที่คอนโด หลังจอดรถเขาก็เดินตามไปส่งหญิงสาวถึงหน้าห้อง เพื่อให้แน่ใจว่าหลังจากเข้าห้องไปแล้วเธอจะไม่ออกมาก่อเรื่องที่ไหนอีก ยิ่งวันนี้พี่ชายของเธอมันไม่อยู่ด้วย

“ขึ้นไปส่งถึงห้อง คิดอะไรกับเขาป้ะเนี่ย”

นับดาวพูดหยอกพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ในขณะที่อีกคนกลับเอาแต่นิ่งเงียบ ทำหน้าตึงเครียดอยู่ตลอดเวลาราวกับไม่สบอารมณ์ เขาไม่ตลกกับคำพูดหยอกล้อของเธอแม้แต่น้อย

หญิงสาวรีบหุบยิ้มทันที

...หยอกนิดหยอกหน่อยก็ไม่ได้...

เมื่อเดินมาส่งหญิงสาวถึงหน้าห้อง เขาก็ยืนรอจนมั่นใจว่าเธอเข้าห้องอย่างปลอดภัย ก่อนกลับก็ไม่ลืมเช็กประตูให้แน่ใจว่ามันยังล็อกแน่นหนา

“เฮ่อ!”

เขาพ่นลมหายใจออกมาหลังจากทุกอย่างเรียบร้อย ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วส่งข้อความไปย้ำกับหญิงสาวอีกรอบ

โอม : ห้ามหนีออกไปเที่ยวอีกนะ ไม่งั้นพี่บอกเรื่องวันนี้กับไอ้ดลแน่

เธอเบะปากพร้อมทั้งไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจข้อความจากโอม คนอย่างนับดาวไม่เคยกลัวอยู่แล้ว อยากบอกก็บอกไปสิ...ชิ

นับดาว : รับทราบค่ะ

แม้จะคิดอย่างนั้นแต่กลับพิมพ์ข้อความอีกอย่างตอบกลับไป เธอไม่ได้กลัวคำขู่ของเขาหรอกนะ แต่เพราะรักแหละเลยยอมทำทุกอย่างตามที่เขาสั่ง แม้บางครั้งจะดื้อรั้นไปบ้างก็เถอะ