LOGINแล้วเตียงนอนต้องรองรับการเคลื่อนไหวรุนแรงของสองหนุ่มสาวซ้ำแล้วซ้ำอีก คราวนี้พิพัฒน์จับแก้วตาให้คว่ำหน้า โก่งบั้นท้ายขึ้น และกระซวกเข้าใส่ด้านหลัง เขาอัดใส่ไม่หยุด ต่อเนื่อง และดุดัน มือเอื้อมไปขยี้หัวนมเล็กไปด้วย สร้างความเสียวซ่านกระสันเสียดให้กับแก้วตามากมายเหลือเกิน หญิงสาวสั่นระริก แตกระเบิดนับครั้งไม่ถ้วนคาเอ็นใหญ่ที่ดำดิ่งค้างคา “โอ้ว... โอ้ว... วิเศษเหลือเกิน แก้วตา... เอามันที่สุด... โอ้ว... โอ้ว...” ตอนนี้ในหัวของหล่อนไม่มีเรื่องใดสำคัญอีกแล้ว นอกจากการถูกเอ็นยักษ์บดขยี้ “อู๊ยยยย... ผัวขา... อ๊า... อย่าหยุด... อ๊า...”
View Moreพิพัฒน์จ้องมองสตรีวัยกลางคนหน้าตาสะสวยที่ก้าวเข้ามาภายในบ้านของตัวเองด้วยความแปลกใจ เขาหันไปมองบิดา ก่อนจะเอ่ยถาม
“ใครครับพ่อ”
นิพลยิ้มให้กับลูกชาย ก่อนจะพูดขึ้น “คุณนัยนา ภรรยาของพ่อเอง”
พิพัฒน์ช็อก อ้าปากค้าง “เมียใหม่ของพ่ออย่างนั้นเหรอครับ”
“อืม ใช่แล้วล่ะ” นิพลลุกขึ้นยืน “วันนี้พ่อเลยเชิญคุณนามาเพื่อแนะนำให้แกรู้จัก”
พ่อของเขาพูดจบก็เดินตรงเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น และยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
พิพัฒน์นั่งนิ่ง กำมือแน่น จ้องมองภาพของบิดากับผู้หญิงคนใหม่ที่กำลังจะก้าวเข้ามาแทนมารดาที่ตายไปเมื่อห้าปีก่อนด้วยความไม่พอใจ
“ไม่มีใครมาแทนคุณแม่ได้ พ่อจำเอาไว้นะครับ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของนิพลจางลงไปเมื่อได้ยินคำพูดของบุตรชาย นัยนาเองก็เช่นกันที่หน้าซีดเผือด หล่อนมองสามีด้วยความไม่สบายใจ
“นากลับก่อนก็ได้นะคะ คุณพล”
“ไม่ต้องกลับไปไหนหรอกครับคุณนา” นิพลบอกภรรยาคนใหม่ ก่อนจะหันไปมองลูกชาย “อย่าสร้างปัญหาให้ฉัน พิพัฒน์”
พิพัฒน์มองบิดาอย่างผิดหวัง “ผมไม่เคยคิดเลยนะครับว่าพ่อจะไปคว้าผู้หญิงต่ำๆ แบบนี้เข้ามาในบ้าน และให้มาอยู่ในฐานะแม่เลี้ยงของผม”
“คุณนาไม่ใช่ผู้หญิงต่ำๆ และที่สำคัญคุณนาเป็นคนดี”
พิพัฒน์มองหน้าบิดาสลับกับหน้าของนัยนา “คนดีหรือครับ คนดีที่พร้อมจะแปลงร่างเป็นนังแม่มดยามที่พ่อไม่เห็นน่ะสิ”
“คุณพัฒน์คะ น้า...” นัยนาพยายามจะอธิบาย แต่พิพัฒน์ไม่ยอมฟัง
“หุบปากไปเลยนังแม่มด”
“เจ้าพัฒน์!”
เสียงดุดันของบิดาไม่ได้ทำให้พิพัฒน์เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย
“ถ้าพ่อไม่ไล่นังผู้หญิงคนนี้กลับไป ผมจะอาละวาดให้บ้านพังเลย คอยดูสิครับ!”
“ถ้าแกทำแบบนั้น ฉันจะตัดค่าขนมแก จำเอาไว้พิพัฒน์”
“นี่พ่อเห็นนังเมียใหม่มันดีกว่าลูกแท้ๆ อย่างนั้นเหรอครับ” พิพัฒน์ตามบิดาและพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
นิพลกัดฟันแน่น “ก็ถ้าแกทำตัวเป็นคนดี ฉันก็จะไม่มีทางเห็นใครดีกว่าแก ไปเรียนได้แล้ว”
พิพัฒน์มองหน้านัยนาอย่างเกลียดชัง เขากัดฟันแน่นด้วยแรงโทสะ ก่อนจะเดินออกไปจากบ้านทันที
นัยนามองตามลูกเลี้ยงไปจนลับตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนิพล
“นาคิดว่านาควรจะกลับไปอยู่ที่บ้าน...”
นิพลส่ายหน้าน้อยๆ คว้ามือภรรยาขึ้นมากุมเอาไว้ “ไม่เอานะคุณนา คุณเป็นภรรยาของผมแล้ว ยังไงคุณก็ต้องอยู่ที่นี่กับผม”
“แต่ลูกชายของคุณ...” นัยนายังเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ
“ช่างมันเถอะ อีกสักพักก็น่าจะดีขึ้น”
“แต่นาคิดว่าควรจะรอให้ลูกชายของคุณยินยอมเสียก่อนนะคะ แล้วค่อยให้นากับลูกย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่”
นิพลส่ายหน้าดิก และยืนยันคำเดิม “ผมทนเห็นนากับลูกลำบากไม่ได้อีกแล้วล่ะ มาอยู่ด้วยกันที่นี่ มีอะไรผมจะได้ช่วยเหลือไงล่ะ”
“แต่นาเกรงใจคุณ และก็... รู้สึกไม่ค่อยดีเลยที่ทำให้คุณกับลูกชายต้องทะเลาะกัน”
เป็นอีกครั้งที่นิพลส่ายหน้า “ผมกับเจ้าพัฒน์ก็เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาแบบนี้ตลอดนั่นแหละครับ คุยกันดีๆ ได้ไม่เกินห้านาที” นิพลถอนใจออกมาเบาๆ “เอาเป็นว่าคุณไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะจัดการกับเจ้าพัฒน์เอง”
“ขอบคุณค่ะ คุณพลที่เมตตานากับลูก”
นัยนายกมือขึ้นไหว้ผู้ชายตรงหน้า มองเขาผ่านม่านน้ำตาด้วยความซาบซึ้งใจ ถ้าไม่มีนิพล หล่อนก็คงไม่มีแม้แต่เงินที่จะส่งให้ลูกสาวเรียกมหาวิทยาลัย
“เพราะคุณเป็นคนดี ผมถึงได้รักไงครับ”
นิพลดึงร่างของนัยนาเข้ามากอดแนบอก ก่อนจะพาเดินขึ้นชั้นบนเพื่อพาไปดูห้องพัก
พิพัฒน์ที่แอบมองอยู่ขบกรามแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น
“คิดว่าจะอยู่ที่นี่ได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ นังแม่มด ฝันไปเถอะ”
ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังรถคันงามของตัวเอง และขับออกไปด้วยความเร็วสูง
แก้วตาที่เดินอยู่ริมถนนภายในมหาวิทยาลัยต้องรีบก้าวหลบด้วยความตกใจ เมื่อรถคันงามพุ่งตรงเข้ามาคล้ายกับจะเฉี่ยวชน
“ทำไมขับรถแบบนี้นะ”
หล่อนพึมพำต่อว่าเจ้าของหล่อนเบาๆ และยืนมองรอคนขับก้าวลงมา
“เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะแม่คุณ”
พิพัฒน์นั่นเอง...
แก้วตาเห็นว่าเป็นคนที่ตัวเองกำลังพยายามหลบหน้าอยู่จึงรีบหมุนตัวเดินหนี แต่พิพัฒน์ก้าวยาวๆ มาคว้าแขนเรียวเอาไว้เสียก่อน
“จะรีบไปไหน แก้วตา”
หล่อนหยุดเดิน และพยายามบิดแขนให้หลุดจากอุ้งมือใหญ่
“ปล่อยแขนแก้วเถอะ พัฒน์”
ชายหนุ่มไม่ปล่อย แถมยังเพิ่มน้ำหนักที่ปลายนิ้วมากยิ่งขึ้น ทำให้หล่อนเจ็บระบมที่เรียวแขนเป็นที่สุด
“เธอแปลกไปนะแก้วตา”
“เอ่อ...” หล่อนเสหลบสายตาคมกริบของพิพัฒน์ “แก้ว... ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ”
“ไม่เหมือน เธอคอยแต่หลบหน้าฉันตลอดเวลา”
“แก้ว... แก้วไม่ได้หลบหน้าพัฒน์นะ เอ่อ... ปล่อยแขนแก้วเถอะ แก้วจะรีบไปเรียน”
พิพัฒน์ไม่ปล่อย และแค่นยิ้มหยัน “เธอมีเรียนเก้าโมงไม่ใช่หรือ”
“คือ... แก้วต้องรีบไปอ่านหนังสือ”
“อย่าหาข้ออ้างนักเลย”
เขากระชากหล่อนเข้าไปหาใกล้ยิ่งขึ้น ในขณะที่หล่อนตกใจรีบโก่งตัวหนี แต่พิพัฒน์แรงเยอะกว่า ทำให้หล่อนแทบไม่ได้อยู่ห่างจากเรือนร่างสูงโปร่งของเขาเลย
“ฉันรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว”
“เอ่อ... แก้วไม่ได้คิดอะไรนะ”
“เธอกำลังคิดถึงเรื่องของเราในคืนนั้นใช่ไหมล่ะ”
ใบหน้าหวานเห่อร้อน ดวงตากลมโตเบิกกว้าง พวงแก้มแดงก่ำขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
“ปละ... เปล่าสักหน่อย นี่ปล่อยแขนแก้วนะ”
พิพัฒน์ส่ายหน้าน้อยๆ
“ไม่ปล่อย ทำไมต้องปล่อยด้วย ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นสิทธิ์ของฉันแล้ว”
หล่อนเผยอปากค้างเติ่ง คาดไม่ถึงว่าพิพัฒน์จะพูดแบบนี้ออกมา
“พัฒน์... พัฒน์พูดอะไรน่ะ”
หล่อนแอบรักพิพัฒน์มาเนิ่นนาน และไม่เคยคิดว่าเขาจะรักตอบ แต่ตอนนี้... หัวใจของเขาเป็นของหล่อนแล้ว“แก้วรักพัฒน์...”พิพัฒน์คลายอ้อมแขน และถอยออกห่างเพื่อคุกเข่ากับพื้น มือใหญ่ล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกง และยื่นมาตรงหน้าหล่อน“พัฒน์...”พิพัฒน์เปิดกล่องกำมะหยี่ แหวนเพชรเม็ดเล็กน่ารักอยู่ในนั้น แสงของมันเป็นประกายสวยงาม แก้วตาหัวใจพองฟูแน่นอก ไม่อาจจะบรรยายความสุขออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้อีก“แต่งงานกับฉันนะ แก้วตา...”“พัฒน์...”หล่อนยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้ และสะอื้นไห้ด้วยความปลื้มปิติ“ฉันรักเธอ ได้โปรดแต่งงานกับฉันเถอะ”“แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย...”เสียงคนหลายคนดังก้องขึ้น และหล่อนก็อดที่จะหันไปมองไม่ได้ นิพล นัยนา ป้าน้อย และคนงานในไร่ชาแห่งนี้ต่างเดินออกมาจากพุ่มไม้ หล่อนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา“ทุกคนร่วมมือกันใช่ไหมคะเนี่ย”นัยนาเดินเข้ามาหาลูกสาว และกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างมีความสุข“พวกเรารักแก้วนะ อยากให้แก้วมีความสุข รับแหวนจากพี่เขาสิ แก้ว...”“แต่ว่าแก้วกับพัฒน์เป็น...”“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก ขอแค่รักกันก็พอ” นัยนายกมือลูบศีรษะของลูกสาวแผ่วเบา “ทำตามสิ่งที่หัวใจต
“สวัสดีค่ะป้าน้อย... มีอะไรให้แก้วช่วยหรือเปล่าคะ”ป้าน้อยระบายยิ้มให้กับหล่อน มองหล่อนอย่างเอ็นดูเป็นที่สุด“เปล่าหรอกจ้ะ แค่มีคนมาหาน่ะ”“คนมาหาแก้วเหรอคะ”ใครกันนะ?“ใช่จ้ะ มาจากกรุงเทพฯ เลย”ยิ่งได้ยินหล่อนก็ยิ่งแปลกใจ“เอ่อ เขาบอกไหมคะว่าเป็นใคร”“ไม่ได้บอกหรอก หนูแก้วอยากรู้ก็รีบไปหาสิ เขารอนานแล้วด้วย”หล่อนเต็มไปด้วยความสับสน พยายามคิดว่าใครจะเดินทางมาหาหล่อนที่เชียงใหม่ แต่ก็คิดไม่ออก หรือว่าจะเป็นลินิน เพราะนอกจากแม่แล้วลินินเป็นอีกคนที่รู้ว่าหล่อนเดินทางมาที่เชียงใหม่แก้วตาระบายยิ้มกว้างออกมา“ขอบคุณป้าน้อยมากนะคะ แก้วจะรีบไปค่ะ”ป้าน้อยระบายยิ้มอีกครั้ง“เพื่อนรออยู่ที่ศาลาใกล้ไร่ชานะ”“อ๋อ ค่ะป้าน้อย”ป้าน้อยยิ้มให้หล่อนอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านพัก ส่วนหล่อนรีบเดินตรงไปยังศาลาไม้ริมไร่ชาที่คนๆ นั้นรออยู่“นิน...”หล่อนวิ่งเข้ามา และร้องเรียก ก่อนจะตกใจ เมื่อคนที่ยืนหันหลังให้ไม่ใช่ลินิน แต่เป็น...“พัฒน์...?!”หล่อนชะงักเท้า ตกใจหน้าตาซีดเผือดเจ้าของชื่อหันกลับมาเผชิญหน้า สีหน้าของพิพัฒน์เต็มไปด้วยความเย็นชา มองหล่อนเขม็งเลยทีเดียว กรามแกร่งของชายหนุ่มขบกันตลอด
แก้วตายืนร้องไห้อยู่ริมหน้าต่าง ท้ายรถของพิพัฒน์เลือนหายไปจากสายตาแล้วเขาออกไปไหนนะ คงออกไปหาใครสักคนที่จะทำให้เขามีความสุข ซึ่งไม่ใช่หล่อนหัวใจของหล่อนเจ็บปวดทรมาน สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้หล่อนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกแม่รู้แล้ว... รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว และมันก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเกิดขึ้นหล่อนจะแก้ปัญหายังไงดี จะจัดการกับความยุ่งเหยิงพวกนี้ยังไงดีน้ำตาไหลพรากไม่หยุด หล่อนเจ็บปวดในอกจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด“แก้วขอโทษ... แม่จ๋า แก้วขอโทษ...”หญิงสาวเดินกลับไปที่เตียง และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาลินิน“นิน... นี่แก้วเองนะ”“เสียงแก้วไม่ดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” ลินินแปลกใจและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ไม่... ไม่มีอะไรหรอกนิน แก้วสบายดี ที่แก้วโทรมาก็เพราะว่าจะรบกวนให้นินช่วยลาอาจารย์ให้หน่อย แก้วมีธุระสำคัญต้องไปทำหลายวันน่ะ”“ได้สิ เราสอบเสร็จแล้ว อาจารย์คงไม่ว่าอะไรหรอก”“ขอบใจนะนิน”“ไม่เป็นไรจ้ะ ว่าแต่แก้วจะไปไหนเหรอ บอกนินได้ไหม”แก้วตาบอกสถานที่ที่ตัวเองจะไปให้กับลินิน ก่อนจะขอบคุณอีกครั้งและตัดสายหล่อนวางโทรศัพท์มือถือบนเตียง และทรุดลงนั่งอย่างอ่อนแรง หัวใจ
แก้วตาสะบัดมือแรงๆ จนหลุด ก่อนจะรีบถอยออกห่างจากพิพัฒน์ น้ำตาของหล่อนไหลตลอดเวลา มองเขาอย่างเสียใจ“พัฒน์เป็นบ้าอะไรไป ทำแบบนี้ทำไม”“ยังต้องให้ฉันพูดอีกหรือ” เขาตะคอกใส่หน้าตาดุดัน “เธอไปนั่งคุยกับมันทำไม”“พี่ปริญแค่มาทักทาย”“ทักทาย” เขายิ้มเยาะ “มันกำลังจะจีบเธอมากกว่า”“มันก็ไม่แปลกอะไรนี่ ถ้าพี่ปริญจะจีบแก้ว” แก้วตาสวนออกไป และจะหมุนตัวออกจากห้องของเขา แต่แขนถูกกระชากเอาไว้ และดึงเข้าไปกอดรัดแน่น“ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเป็นเมียของฉัน!”“ก็แค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้นแหละ” หล่อนสวนกลับทั้งน้ำตา“จะอะไรก็ช่าง แต่ฉันไม่ชอบให้เธอคุยกับมัน”“พัฒน์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของแก้ว นี่ปล่อยนะ”พิพัฒน์ขบฟันแน่น เขาเกลียดสีหน้าเย็นชาแบบนี้ของแก้วตาเป็นที่สุด“เธอเป็นของฉัน แก้วตา!”“ไม่ใช่”“ใช่ ฉันเป็นผัวของเธอ!”หล่อนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง มองเขาอย่างเจ็บปวด “พัฒน์ไม่ได้รักแก้ว แล้วมากักขังแก้วแบบนี้ทำไม ปล่อยแก้วไปตามทางของแก้วเถอะ”“ฉันจะแต่งงานกับเธอทันที หลังจากเรียนจบ”“แก้วไม่แต่ง”“ฉันไม่สนใจว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอม แต่เธอเป็นเมียของฉันแล้ว ยังไงก็ต้องแต่งงานกับฉัน”“พัฒน์ทำแบบนี้ทำไม ไม่รักแก้วแ





