บทที่ 9 เด็กแล้วไง (นมใหญ่แล้วกัน)

เช้าวันต่อมา

โอมขับรถออกจากหอพักตั้งแต่เช้า วันนี้เขาตั้งใจจะไปเยี่ยมน้องสาวซึ่งเรียนอยู่โรงเรียนประจำในตัวเมืองจังหวัดสระบุรี ปกติเขาจะไปหาเธอทุกวันอาทิตย์ แต่เพราะอาทิตย์นี้เขามีนัดซ้อมฟุตบอลกับพวกเพื่อน จึงเลื่อนมาเป็นวันนี้ซึ่งไม่มีเรียน มีแค่ช่วงเย็นที่ต้องไปทำงานที่โฮสต์คลับเท่านั้น

ใช้เวลาเพียงชั่วโมงครึ่งก็ขับรถมาถึงโรงเรียนประจำที่น้องสาวเรียนอยู่ ชายหนุ่มนั่งรอให้ถึงเวลาพักเที่ยงเพื่อจะได้เจอกัน เมื่อไม่มีอะไรทำจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนไถดูอะไรเพลิน ๆ ในโซเชียล

สายตาคมสะดุดเข้ากับสตอรี่ของใครบางคนที่โพสต์ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน คิ้วเข้มขมวดสงสัยนี่เธอกำลังสื่อถึงอะไร

‘เด็กแล้วไง นมใหญ่แล้วกัน’

แม้จะเป็นการแชร์จากโพสต์ของคนอื่น แต่เขาก็มองว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมอยู่ดี ไม่รู้ว่าณดลเห็นโพสต์นี้ของน้องสาวตัวเองหรือเปล่า ถ้าให้เดาก็คงจะไม่ เพราะตอนนี้ไอ้เพื่อนซี้น่าจะยังนอนไม่ตื่นแหง ๆ

โอมส่ายหน้าเอือมระอาความแก่แดดของนับดาว พักหลังมานี้เธอชักจะเอาใหญ่ เป็นน้องเป็นนุ่งหน่อยไม่ได้นะเขาจะตีให้กันลายเลย

“พี่โอม”

เสียงหวานของน้องสาวดังมาแต่ไกล โอมละความสนใจจากหน้าจอไปมองเจ้าของเสียงหวาน ใบหน้าของเด็กสาววัยสิบแปดปี เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ ร่างเล็กโผเข้ากอดพี่ชายด้วยความคิดถึง

“ทำไมถึงมาวันนี้ล่ะคะ ปกติพี่โอมจะมาวันอาทิตย์นี่นา”

อันดาเงยหน้ามองพี่ชายแล้วเอ่ยถาม

“พอดีวันอาทิตย์พี่มีซ้อมบอลน่ะ วันนี้ไม่มีเรียนก็เลยมาหา แล้วเราเป็นยังไงบ้างอยู่โรงเรียนทำคุณครูปวดหัวรึเปล่าฮึ”

โอมพูดกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือข้างหนึ่งลูบลงบนศีรษะที่ถักเปียสองข้างอย่างทะนุถนอม

“เปล่านะคะ อันดาเป็นเด็กดีจะตาย”

“อืม ก็ดีแล้ว” เขาระบายยิ้ม

ตั้งแต่พ่อกับแม่เสียชีวิต พวกเขาก็เหลือกันแค่สองคนพี่น้อง โอมใช้เงินประกันชีวิตที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก้อนสุดท้ายส่งน้องสาวเข้าเรียนโรงเรียนประจำ ส่วนตัวเองก็ทำงานเพื่อส่งตัวเองเรียนและส่งเสียน้องมาหลายปี แม้จะพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่มันไม่ได้มากมายจนสามารถเอาออกมาใช้ฟุ่มเฟือยได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยทดท้อหรือคิดน้อยใจในโชคชะตา ตั้งใจเอาไว้ว่าหลังจากเรียนจบจะหางานดี ๆ ทำเพื่อเลี้ยงน้องสาวให้อยู่สุขสบาย

“เงินที่พี่โอนให้ครั้งที่แล้วหมดรึยัง ถ้าหมดแล้วก็บอกพี่นะ เดี๋ยวพี่โอนเพิ่มให้”

“ยังไม่หมดเลยค่ะ ยังเหลืออีกตั้งเยอะ”

“เราคงไม่ได้ประหยัดช่วยพี่หรอกใช่ไหม”

“เปล่านะคะ อันดาอยู่แต่ในโรงเรียนไม่ได้ไปไหน ก็เลยไม่รู้จะซื้ออะไร อีกอย่างในโรงเรียนก็มีข้าวให้กินอยู่แล้ว”

โอมเหยียดยิ้มอย่างภาคภูมิใจ อันดาไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง นอกจากจะตั้งใจเรียนจนได้เกรดเฉลี่ยดีทุกเทอมเธอยังรู้จักใช้เงินอย่างประหยัด ไม่เคยเรียกร้องอยากได้หรืออยากมีอะไรที่มันเกินตัวเหมือนอย่างเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอสำนึกอยู่เสมอว่าพี่ชายต้องลำบากแค่ไหนกว่าจะหาเงินมาได้แต่ละบาท นอกจากของใช้จำเป็นเธอก็ไม่เคยอยากได้อะไร

“เอ่อ...พี่โอมคะ”

จู่ ๆ อันดาก็พูดอึกอัก เหมือนเธออยากพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่กล้าพูด

โอมหรี่ตามองน้องสาวอย่างสงสัยก่อนจะเอ่ยขึ้น

“มีอะไรทำไมไม่พูดต่อฮึ”

“เอ่อ...อันดาแค่จะถามว่า...พี่โอมรู้เรื่องที่...พี่พิมพ์ขวัญจะแต่งงานรึยังคะ”

หลังจากหลุดปากถามโอม อันดาก็มีสีหน้าเศร้าสร้อยในทันตา เมื่อกี้เธอคิดน้อยไปเลยเผลอพูดชื่อแฟนเก่าพี่ชายขึ้นมา

ใบหน้าหล่อเหลาเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แม้โอมจะไม่มีอาการเสียใจอย่างเมื่อก่อน แต่เธอก็พอจะมองออกว่าพี่ชายยังมีเยื่อใยให้กับอีกฝ่าย ดูจากที่เขานิ่งไปทันทีเมื่อเธอเอ่ยถาม

เมื่อเห็นว่าพี่ชายเอาแต่นั่งเงียบคนร้อนใจจึงรีบกล่าวขึ้นมา

“อันดาขอโทษค่ะ”

เธอไม่น่าปากไวเลย

มุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อย ความจริงเขาไม่ได้สนใจเรื่องของพิมพ์ขวัญแล้ว แต่ที่เงียบไปเพราะกำลังคิดอะไรบางอย่าง จะว่าไปก็นานมากแล้วที่เขาเลิกคิดถึงเธอ จนลืมไปเสียสนิทว่าครั้งหนึ่งเคยรักผู้หญิงคนนี้มากจนแทบเสียสติเมื่อครั้งถูกเธอบอกเลิก ดีนะที่ตอนนั้นมีเพื่อน ๆ คอยช่วยดึงสติของเขาเอาไว้

โอมมองใบหน้าเศร้าสร้อยของน้องสาวแล้วยิ้มให้ มือหนาลูบลงบนผมเปียของเธออีกครั้ง

นัยน์ตาแป๋วกะพริบปริบ ๆ อย่างคนสำนึกผิด

จู่ ๆ โอมก็นึกถึงสาวน้อยอีกคนขึ้นมา ชายหนุ่มหัวเราะขบขันเมื่อภาพเหตุการณ์ตอนที่นับดาวทำกระป๋องน้ำอัดลมหล่นกระจายเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นแว็บขึ้นมาในห้วงความคิด ตอนนั้นเธอก็นั่งทำตาแป๋วแบบนี้เหมือนกัน

“ทำไมจู่ ๆ พี่โอมถึงดูอารมณ์ดีขึ้นมาล่ะคะ เมื่อกี้อันดาพูดอะไรผิดเหรอ” อันดาอดสงสัยไม่ได้

“พอดีพี่นึกถึงเรื่องตลกขึ้นมาน่ะ เราไม่ได้พูดอะไรผิดหรอก” เขาแค่นยิ้มแล้วพูดต่อ

“เราไม่ต้องขอโทษหรอกนะ ตอนนี้พี่ไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้นแล้วล่ะ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับใครที่ไหนพี่ก็ไม่สนใจ เพราะฉะนั้นต่อไปนี้พวกเราอย่าพูดถึงเขาอีกเลยนะ”

อันดายิ้มพลางพยักหน้า

“อันดาดีใจนะคะที่พี่โอมลืมพี่พิมพ์ขวัญได้แล้ว”

“บอกแล้วไงว่าเราจะไม่พูดเรื่องคนอื่นอีก”

แกล้งทำเสียงดุพลางเอื้อมมือไปบีบจมูกน้องสาว จากนั้นเขาก็พูดเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

“วันนี้พี่ว่าจะขออนุญาตคุณครูพาเราออกไปกินข้าวข้างนอก เราว่าดีไหม?”

“ดีค่ะ” ใบหน้าสาวน้อยยิ้มแป้นดีอกดีใจ

“งั้นไปกันเลยไหม”

พูดจบก็ชวนกันไปขออนุญาตคุณครู จากนั้นก็ขับรถพาน้องสาวออกไปกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารนอกโรงเรียน

หลังจากกินข้าวเสร็จโอมก็ขับรถมาส่งน้องสาวในช่วงใกล้บ่าย หลังจากโบกไม้โบกมือล่ำลาเขาก็ขับรถกลับกรุงเทพ ฯ ทันที

เพราะการจราจรขาเข้าค่อนข้างหนาแน่น รถเคลื่อนตัวได้ช้ามากเมื่อเทียบกับช่วงเช้า โอมจึงใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงครึ่งกว่าจะขับรถถึงกรุงเทพ ฯ

หลังจากกลับมาถึงห้องร่างสูงก็เอนกายลงบนเตียงเพื่อนอนพักเอาแรง ความอ่อนเพลียจากการเดินทางทำให้เขาผล็อยหลับไปในที่สุด ก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงใกล้ค่ำ และก็ถึงเวลาที่เขาต้องไปทำงานที่โฮสต์คลับอีกแล้ว

“เฮ่อ!”

เขาพ่นลมหายใจออกมาเสียงดังอย่างคนเบื่อหน่าย