ภรรยาปากร้ายขอเกิดใหม่ในยุค 70(ระบบสะสมแต้ม)

อยู่ในยุคที่ทุกเพศทุกวัยเข้าถึงการอ่านนิยายมากขึ้น มีให้เลือกหลากหลายแนว แต่แนวที่จูเผนเสวียนชอบมากที่สุด เป็นแนวนิยายรักจีนโบราณ เพราะว่าอ่านสนุกและน้ำเน่าดี

“อะไรเนี่ย! ตายเร็วไปไหม ตัวประกอบค่าตัวแพงมากหรือไง ให้ออกไม่มีตอนเอง” จูเผยเสวียนเองหงุดหงิดทั้งนักเขียน ทั้งตัวละคร ทั้งการดำเนิดเรื่อง ตัวประกอบก็คือตัวประกอบจริง ๆ แทบจะไม่มีบทบาทอะไรเลย ออกไม่กี่ตอนก็ตายแล้ว

“ตัวประกอบไม่มีหัวใจหรือไงกัน เธอน่าสงสารออก” จูเผยเสวียนเองสงสาร เพราะตัวประกอบมีชื่อที่เหมือนเธอ ทำให้เธอยิ่งอ่านนิยายเรื่องนี้แล้วอินเข้าไปอีก

“เธอนี่ อ่อนแอจริง ๆ นักเขียนเลยยื่นบทคนตายมาให้เธอ ยัยเผยเสวียน”

หลังจากที่อ่านนิยายจบจูเผยเสวียนเองก็ขอนอนพักสมองก่อน เพราะเครียดจากการอ่านนิยาย น้องสาวเป็นตัวละครหลัก พี่สาวเป็นตัวประกอบ ดีนะที่โลกความเป็นจริงเธอไม่มีน้องสาว มีแต่พี่ชายเท่านั้น ไม่งั้นคงจะอินจัดอยากแน่นอน

ตัวละครของจูเผยเสวียนน่าสงสารเกินไป ส่วนใหญ่พ่อแม่จะรักลูกคนโตมากกว่าลูกคนอื่น ๆ ถ้ายิ่งเป็นผู้ชายก็จะรักมาก แต่ถ้าครอบครัวที่เป็นผู้หญิงมีพ่อแม่หลายครอบครัวที่รักลูกสาวมากเช่นกัน ตระกูลจูเอาแต่รักลูกคนเล็กมากกว่า เพียงเพราะลูกสาวคนโตมีหน้าตาเหมือนเกาถานอิ่ง เป็นลูกสาวคนโตของจูเฉาอี๋(ย่า จูเผยเสวียน) กับจูไก้หวา(ปู่ จูเผยเสวียน) เพราะจูถานอิ่งทำให้ตระกูลจูถูกตราหน้าในทางที่ไม่ดีและอีกหนึ่งสาเหตุคือ เธอเป็นต้นเหตุให้จูไก้หวาต้องเสียชีวิต ทำให้ตระกูลจูเกลียดและสาปแช่งเธอกัน 

จนถึงตอนจบของนิยายนักเขียนก็ไม่ได้บอกว่าจูถานอิ่งนั้นหายไปไหน ในนิยายบอกแค่ว่าเธอคบชู้ หนีตามผู้ชายไป ให้คิดเอาเองว่าเธออาจจะมีชีวิตที่ดี หรือไม่ดี หรือว่าเธอเสียชีวิตแล้ว เพราะหลังจากวันนั้นที่เธอออกจากบ้าน ก็ไม่มีใครเห็นเธออีกเลย

มีแต่จูเผยเสวียนในตอนนั้นที่เข้าข้างป้าใหญ่ของเธอ ในความที่ยังเด็กน้อย ไม่เข้าใจความขัดแย้งของผู้ใหญ่ที่เกิดขึ้น ว่าความรุนแรงมันจะส่งถึงเธอในอนาคตมากแค่ไหนกัน

ตอนที่จูถานอิ่งจากไป จูเผยเสวียนอายุได้แค่ 10 ขวบ เองเธอเองก็เป็นที่รักจากทุกคนในบ้านไม่ต่างจาก จูเพ่ยเยียนผู้เป็นน้องสาว แต่หลังจากวันนั้นชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากการที่เคยถูกคนรักกลายเป็นเกลียด กลายเป็นจูเพ่ยเยียนที่ได้รับความรักจากทุกคนในครอบครัว จนนิสัยเปลี่ยนจากพี่น้องที่รักกันดี กลายเป็นไม่ชอบหน้ากัน จูเพ่ยเยียนมองพี่สาวของเธอเป็นแค่คนใช้ตระกูลจูเท่านั้น

จูเผยเสวียนเองกลายเป็นตัวตลกของบ้านทันที พ่อ แม่ ย่า ที่รักเธอก็เปลี่ยนไป ทุกคนบอกว่าเธอหน้าตาเหมือนป้าใหญ่ตัวซวยของตระกูล ทุกคนเลยปฏิบัติกับเธอต่างจากจูเพ่ยเยียนที่ทุกคนบอกว่า คืนตัวนำโชค

ในนิยายจูเพ่ยเยียนแต่งงานกับเกาเผยยวน ถึงตระกูลเการองจะไม่ได้ร่ำรวยเท่าตระกูลเกาใหญ่ แต่เกาเผยยวนก็เป็นสามีที่ดี แต่เขาแค่จนไปก็เท่านั้นเอง เพราะขาดผู้นำของบ้าน อย่างเกาจื้อหลงที่จากไป ทำให้บ้านเการองเสียศูนย์ไปนานเหมือนกัน

ในทางกลับกันตระกูลเกาใหญ่กับร่ำรวย เพราะเกาชางซั่วนั้นจับทางธุรกิจถูก เป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน และกลายเป็นตระกูลที่หยิ่งยโสไปเลย ลืมบุญคุณคน แต่ก็รวยไม่สุดก็เท่านั้นเอง

21.00 น.

จูเผยเสวียนตื่นหลังจากที่พักผ่อนไป วันนี้เธออ่านนิยายจนจบเลยถึงตอนจบจะไม่ถูกใจเธอเท่าไหร่ แต่การจบแบบนี้มันก็ดีตรงที่ไม่ต้องทรมาน หลังจากที่จูเพ่ยเยียนแต่งงานออกไป จูเผยเสวียนเองก็ไม่ได้แต่งงานอยู่รับใช้คนที่บ้าน ทุกคนให้เหตุผลว่าเธอจะแต่งงานออกไปแล้วใครจะดูแล พ่อ แม่ ย่า แต่กับจูเพ่ยเยียนนั้นแต่งงานได้ ไม่เห็นว่าจะสนใจพ่อ แม่ ย่า ที่รักเธอเลย

สุดท้ายจูเผยเสวียนป่วยตรอมใจ สิ่งที่เธอเจอที่ผ่านมามันสะสมในใจของเธอ จนมันไม่มีที่กักเก็บไว้แล้ว จนเธอต้องปล่อยมันออกมา นาทีสุดท้ายของชีวิตเธอคิดอะไรอยู่ ครอบครัวที่ไม่เห็นค่าของเธอ กับชีวิตคนที่เกือบผ่านความตายมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ยังรอดมาได้ จนครั้งสุดท้ายที่ไปแล้วไม่มีวันกลับ ไม่มีการบอกลา เพราะไม่รู้ว่าจะบอกลาใคร คนที่เธอคิดถึงและเฝ้ารอกลับหายสาบสูญ คนที่มีชีวิตอยู่กับไม่เห็นคุณค่าในตัวเธอ

จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต เธอก็ยังไม่รู้ว่าจริง ๆ มีใครรักและเป็นห่วงเธอบ้างจริง ๆ สักคนไหม ความผิดในวัยเด็กมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงรังเกียจเธอกันมากขนาดนั้น

“จูเผยเสวียน ดีที่เธอเป็นแค่ตัวประกอบในนิยาย ไม่มีตัวตน ไม่มีชีวิต จิตใจ ถ้าเธอมีตัวตนจริง ๆ มันคงน่าหดหู่มากแน่ ๆ ชีวิตคนเราไม่ควรมาเจออะไรที่มันทำร้ายจิตใจมากขนาดนี้ และที่สำคัญมาจากคนในครอบครัว เป็นอะไรที่เจ็บแสบสุด ๆ ไม่มีวันลืม เป็นปมในจิตใจไปจนตาย