บทที่ 8

"กลับบ้านไหมเดี๋ยวพี่ไปส่ง" ไต้ฝุ่นกระซิบเบา ๆ ถามหญิงสาวในอ้อมกอด

"จะกลับได้ยังไงคะ" มายมิ้นท์พูดพร้อมกับมองไปรอบๆ ตอนนี้เพื่อนของเธอกำลังดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน

"พี่เห็นว่าน้องมายเหมือนจะไม่ไหว เดี๋ยวพี่ไปส่งก่อน เพื่อนน้องเดี๋ยวให้ไอ้พวกนี้มันไปส่งก็ได้ รับรองว่าปลอดภัย" ริมฝีปากหนากระซิบพูดข้างใบหูเบาๆ แต่สายตาของเขามองไปที่ดัมมี่เพื่อนรักเหมือนกับจะรู้กัน

"สาวๆ เราออกไปดิ้นกันหน่อยดีกว่า" ดัมมี่รีบชวนพวกเพื่อนๆ ของเธอออกไปก่อน เพื่อที่จะเปิดทางให้ไต้ฝุ่นทำอะไรได้สะดวกหน่อย

"เห็นไหมพวกเพื่อนๆ ของน้องยังสนุกกันอยู่เลย พี่ว่าเราไปดีกว่า" มือหนาโอบคนตัวเล็กแล้วใช้แรงดันให้เธอลุกขึ้น

หญิงสาวก็ลุกตามแรงของเขา แต่พอยืนขึ้นแล้วเธอกลับทรงตัวไม่อยู่ จนเขาต้องได้รีบโอบเอวบางไว้

"ไหวไหม"

"ไหวค่ะแต่ทำไมมันเมาผิดปกติ" เหล้าแค่นี้ทำอะไรเธอไม่ได้อยู่แล้ว แต่วันนี้ทำไมเธอถึงเวียนหัวหนักแบบนี้ และนี่มันก็ไม่ใช่มารยาของเธอด้วย

"เดี๋ยวพี่ประคองดีกว่า" ก่อนที่ยาจะออกฤทธิ์มากไปกว่านี้ เขาต้องรีบพาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

"เบาๆ นะจ๊ะ"  มือหนาประคองร่างบางให้นั่งลงที่เบาะข้างคนขับแบบทะนุถนอม

รถคันหรูขับรถออกมาจากผับนั้นทันที แต่ไม่ได้พาเธอกลับไปส่งที่บ้าน

"ร้อนจังเลยค่ะ พี่ช่วยเพิ่มแอร์ขึ้นอีกหน่อยได้ไหม" มายมิ้นท์ค่อยๆ เปิดคอเสื้อออกเพื่อรับแอร์ ตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายเพิ่มขึ้นมาก

หญิงสาวเอนกายลงไปนอน เพียงไม่นานรถของเขาก็วิ่งเข้ามา..

"ที่ไหนคะเนี่ย"

เขาพาเธอมาที่รีสอร์ท ไต้ฝุ่นได้เตรียมการไว้หมดแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ชวนเธอออกมาเที่ยว

"พี่ว่ามายกลับบ้านในสภาพแบบนี้ไม่ได้หรอกเดี๋ยวพ่อกับแม่ก็ตกใจ ถ้าท่านถามหรือสงสัยก็บอกไปว่าค้างกับเพื่อนผู้หญิง" เขายังเสนอแนะคำโกหกให้เป็นอย่างดี

พอรถคันหรูจอดสนิทมือหนา ก็ประคองคนตัวเล็กเข้าไปในห้องที่เตรียมไว้

"ร้อนจังเลยค่ะ" มายมิ้นท์รู้แล้วว่าทุกอย่างไม่ปกติ เธออาจจะเสียท่าเขาแล้วก็ได้ แต่ไม่เป็นไร เพราะคนอย่างมายมิ้นท์ไม่ยอมให้ถูกกระทำฝ่ายเดียวอยู่แล้ว

พอเข้ามาถึงในห้องเธอก็รีบขอตัวเข้าห้องน้ำ เพื่อจะระงับอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านของตัวเอง หญิงสาวรีบถอดเสื้อผ้าแล้วก็ไปยืนอยู่ใต้น้ำฝักบัว เพื่อทำให้อุณหภูมิในร่างกายเย็นลงกว่านี้

ก๊อก~ ก๊อก~

"น้องมายมีอะไรให้พี่ช่วยไหม"

"ไม่มีค่ะ" ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ เขาเอายาอะไรให้เรากินกันแน่.. หญิงสาวใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควร ..เธอคิดว่าเขาคงจะหลับไปแล้ว ถึงได้เปิดประตูออกมา

"อุ๊ย!" พอเปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็พบว่าเขา ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง หลังพิงผนังสายตาจ้องมองมา

ทำไมเขาถึงยังไม่หลับ ก็เราให้กินยานอนหลับไปแล้วนี่.. ใช่แล้วน้ำที่ไต้ฝุ่นดื่มเข้าไป มันมีส่วนผสมของยานอนหลับ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ออกฤทธิ์ทันที แต่นานเกือบชั่วโมงขนาดนี้มันต้องออกฤทธิ์บ้างสิ

"มีอะไรเหรอจ๊ะ"

"ปะ.. เปล่าค่ะ..มายหายเมาแล้ว พามายไปส่งที่บ้านที" มายมิ้นท์เริ่มจะกลัวขึ้นมา ที่เธอยอมมาก็เพราะคิดว่าไม่นานยานอนหลับคงจะออกฤทธิ์ แต่นี้ดูเขาจะปกติมาก แต่คนที่ไม่ปกติคือตัวเธอเอง

"พี่ว่าอย่าเพิ่งไปดีกว่า นอนสักตื่น..เดี๋ยวพี่จะไปส่ง" ไต้ฝุ่นพามายมิ้นท์ไปที่เตียง

หญิงสาวพยายามขัดขืนเขาแต่ก็ไม่จริงจังนัก เพราะเธอกลัวว่าสิ่งที่กำลังทำเพื่อพ่อนั้นจะไม่สำเร็จ

"น้องมายรังเกียจพี่เหรอจ๊ะ" เขายังพยายามป้อนคำหวานให้กับเธอ

"เปล่าค่ะแต่มายยังไม่พร้อม" ปากบอกไม่พร้อม แต่ตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังต่อต้าน เพราะฤทธิ์ยาที่ได้รับเข้าไปในร่างกายมันกำลังกระตุ้นอารมณ์ ความต้องการทางเพศของเธอ

จมูกชายหนุ่มฝังลงที่ซอกคอระหงพร้อมกับริมฝีปากที่ไม่อยู่นิ่ง

"อ๊อยย~" เขาแตะผิวกายเพียงแค่นิดเดียว แต่มันก็ทำให้อีกฝ่ายเสียวซ่านไปทั่วตัว ..ถึงกับครางออกมา

ไต้ฝุ่นค่อยๆ รูดซิปชุดเดรสสีดำของเธอออก ถึงแม้ว่าเธอจะใส่มันกลับเข้าไปแล้ว ตอนที่อาบน้ำเสร็จ แต่มันก็ไม่ได้ลำบากสำหรับเขาที่จะถอดมันออกอีกครั้ง

"ไม่นะคะพี่ไต้ฝุ่น เราจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ" มายมิ้นท์ห้ามทั้งๆ ที่ตอนนี้ร่างกายของเธออยากให้เขาทำอะไรกับเธอก็ได้เพื่อที่จะหยุดอารมณ์ความต้องการในตอนนี้

ชายหนุ่มได้ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหญิงสาวออกจนสำเร็จภายในเวลาไม่นาน ตอนนี้ร่างกายของเธอ เหลือแค่ชุดชั้นในสีดำที่มองดูแล้วเซ็กซี่มาก

ก่อนที่จะทำอะไรเธอมากไปกว่านั้น มือหนาได้ยื่นมือไปมุมหัวเตียง เพื่อที่จะทำอะไรบางอย่าง..

"อะไรวะให้กูเห็นแค่นี้นะ" มันคือเสียงดัมมี่ เขาแยกตัวออกมาจากเพื่อนตั้งแต่ไต้ฝุ่นพามายมิ้นท์ออกไปแล้ว เขารีบมาที่รถเพื่อจะเก็บภาพกล้องที่พวกเขาติดไว้ในห้องของรีสอร์ทแห่งนั้น

พอได้ภาพแล้วก็ทำตามแผนโดยการส่งคลิปนั้นต่อไปที่....

เช้าวันต่อมา..

"ฮื้อออ~" เสียงของหญิงสาวร่ำไห้นั่งอยู่ข้างชายหนุ่ม เธอพยายามดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่าไว้

"นี่มันอะไรกัน" พอได้สติไต้ฝุ่นถึงกับงงงวย ..เมื่อคืนนี้ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทันใดนั้นชายหนุ่มได้ก้มลงไปมองกล่องดวงใจของตัวเอง ซึ่งตอนนี้มันออกมารับลมโชว์หราอยู่ข้างนอก

และเขาก็ตกใจอีกครั้งเมื่อประตูบานนั้นถูกเปิดเข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

"เฮ๊ยย!!" มือหนารีบกระชากผ้าห่มมาคลุมร่างกายไว้

"คุณไต้ฝุ่นลูกชายของคุณราชสีห์เจ้าของสายการบินใช่ไหม เก็บภาพไว้เร็ว" คนที่เข้ามาเหมือนจะเป็นนักข่าว และตากล้อง

"หยุดนะห้ามถ่ายรูป!!" เขาตะคอกคนที่เข้ามาใหม่

"งื้อออ~" มายมิ้นท์พยายามจะบีบน้ำตาออกมาให้ได้มากที่สุด

"พวกคุณออกไปให้หมดเลยนะ ถ้าพวกคุณเอาภาพพวกนี้ไปเผยแพร่ที่ไหนผมจะฟ้องสำนักพิมพ์ของพวกคุณให้ล่มจมไปเลย!!"

ไต้ฝุ่นตะคอกด่านักข่าวทั้งสองคนแบบไม่ไว้หน้า

"เธอก็หยุดทำเป็นสำออยได้แล้ว ตกลงเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้น!!??" ตอนนี้พอจะรู้แล้วว่า เขาคงถูกซ้อนแผนแน่ และสองคนนี้คงจะร่วมมือกับเธอ