ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า

ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า

last updateLast Updated : 2026-02-05
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
131Chapters
5.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คนหนึ่งอยู่อย่างรักเต็มหัวใจ อีกคนต้องการแต่จะไปเพราะหัวใจไม่เคยรัก "ถ้าสามปีของเราไม่มีค่า ขวัญจะหย่าให้"

View More

Chapter 1

บทนำ

The Night I Ran Into the Wolf

A hand grabbed my wrist.

Not rough.

Not gentle.

Certain.

“Relax, Ava,” someone murmured behind me.

Laughter circled us. Low. Knowing.

My back pressed against the wooden fence at the edge of the village. The moon hung too bright above us, silver light spilling over faces I had known my entire life—and never trusted.

His thumb slid slowly along the inside of my wrist.

Testing.

My stomach twisted.

“Don’t,” I said.

It came out thin.

Another body stepped into my space, blocking the narrow path to the main road.

“You’re always alone,” one of them said. “Doesn’t it get lonely?”

A hand brushed my waist.

Not an accident.

Not yet violent.

But close.

I stiffened. My pulse hammered in my throat.

“Let me go.”

“Or what?” the first one asked softly.

His fingers tightened—just enough to remind me he could do worse.

The air shifted. Thickened.

They didn’t think I was strange.

They thought I was available.

That realization burned hotter than fear.

My body moved before my mind could.

I twisted, driving my elbow backward. Someone cursed. I tore my wrist free and shoved hard enough to make space.

And I ran.

Their laughter followed me down the empty street.

“Run, then!”

Footsteps chased after me.

More than one.

I didn’t look back.

The village blurred as I sprinted toward the only place we were warned never to go at night.

The forest.

Branches tore at my sleeves as I crossed the tree line. The air turned colder instantly, thicker—like stepping underwater.

Behind me, the footsteps slowed.

They wouldn’t follow.

Cowards rarely chase where they aren’t the biggest predators.

My lungs burned. My vision blurred.

But I didn’t stop.

Not until the forest went silent.

Not normal silence.

Watching silence.

The hairs on the back of my neck rose.

I took one more step—

—and collided with something solid.

A chest.

Warm. Immovable.

I stumbled backward.

He didn’t.

I looked up.

Moonlight cut across sharp cheekbones and eyes that glowed gold in the dark.

Not reflection.

Light.

My heart skipped.

Not the same fear I’d felt minutes ago.

This was cleaner.

Sharper.

Primal.

He stood half in shadow, broad shoulders outlined in silver. Power radiated from him like heat from stone left too long in the sun.

I knew what he was before my mind formed the word.

Alpha.

It didn’t sound in my head.

It settled in my bones.

“Turn around,” he said quietly.

His voice wasn’t loud.

It didn’t need to be.

I didn’t move.

His gaze dropped to my throat.

Heat coiled low in my stomach—traitorous and sudden.

“Run,” he added.

A test.

Every instinct screamed at me to obey.

So I did.

I darted past him.

One step.

Two.

An arm locked around my waist and yanked me backward.

My back slammed into his chest. Hard muscle. Unyielding.

I gasped.

His hand came up to my throat.

Not choking.

Claiming.

My pulse went wild beneath his fingers.

“You run from boys in your village,” he murmured near my ear.

His breath was warm. Dangerous.

“You don’t run from me.”

Electricity shot through my body. Sharp. Violent. Not pain.

Something worse.

Recognition.

I struggled, but he tightened his hold, lifting me slightly off the ground as if I weighed nothing.

“Let me go!” I snapped.

The forest answered with a low growl.

Not him.

Others.

His jaw flexed.

“You crossed into my territory,” he said, voice turning lethal. “Do you have any idea what that means?”

“I didn’t know,” I breathed.

His grip tightened at my throat.

“You should have.”

Something flared beneath my skin.

Hot.

Blinding.

A thread pulled tight between us, invisible but suffocating.

His body went rigid.

He felt it too.

For a split second, something like shock crossed his face.

Then anger replaced it.

“No,” he muttered.

The word wasn’t for me.

It was for fate.

I gasped as heat seared through my chest, racing down my spine, settling low in my stomach.

My knees weakened.

He caught me before I could fall.

Our eyes locked.

The gold in his darkened.

“You,” he said slowly.

Not a question.

An accusation.

“I don’t know what you’re talking about,” I whispered.

“Don’t lie.”

His thumb pressed against the base of my throat.

Right over my racing pulse.

The heat flared stronger.

My vision flickered—

—and suddenly I saw flashes that weren’t mine.

Claws.

Blood on snow.

A woman screaming.

Fire.

I cried out.

He released my throat abruptly, as if burned.

The distance between us lasted exactly one second.

Then he grabbed my chin and forced my face up again.

“Who are you?” he demanded.

“I’m human,” I said.

His laugh was dark.

“No,” he replied.

The forest erupted in howls.

Close.

Too close.

Shapes moved between the trees.

His pack.

They had felt it too.

His gaze didn’t leave mine.

The anger in it wasn’t directed at me.

It was at the bond burning between us.

“You don’t belong to them,” he said.

“I don’t belong to anyone.”

Something dangerous flickered in his eyes.

He stepped closer.

The air vanished from my lungs.

“Wrong.”

His hand slid from my chin to the back of my neck.

Firm.

Possessive.

Mine.

The word didn’t leave his lips.

It didn’t have to.

The bond ignited fully.

A pulse of heat tore through me so violently I gasped and clutched at his shirt.

He stiffened.

For a heartbeat, we were the only two beings in the forest.

Then one of the wolves stepped into the clearing.

“Alpha,” a voice called carefully. “What is she?”

His jaw tightened.

His grip on me didn’t loosen.

“She,” he said coldly,

“is the reason the curse just woke up.”

Silence fell.

And for the first time in my life—

I understood.

I hadn’t run into the forest.

I had run into him.

And he wasn’t letting me go.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
131 Chapters
บทนำ
พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นคนที่เขารัก แต่สุดท้ายกลับไขว่คว้าได้เพียงความผิดหวัง ทั้งที่ทุ่มเทสุดกำลัง แต่นายแพทย์ภามผู้เป็นสามีกลับมองว่าสิ่งที่เธอเพียรทำเป็นเรื่องน่ารำคาญ"เย็นนี้ไปดินเนอร์กันนะคะพี่ภาม""พี่ไม่ว่าง"ยังไม่ทันคิดด้วยซ้ำ สามีเธอก็ตอบกลับมาแล้วว่าเขาไม่ว่าง เป็นอย่างนี้อยู่ร่ำไป อย่าว่าแต่วันคล้ายวันเกิดเธอเลย ขนาดวันเกิดชายหนุ่มที่เธออยากทำอะไรพิเศษให้ นายแพทย์ภามก็พูดแต่ว่าไม่ว่าง ไม่ว่าง แล้วก็ไม่ว่าง ทั้งที่ความจริงเขาน่ะโคตรจะว่าง แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากฉลองกับตัวเองคนเดียวเงียบๆ"ขวัญเช็กตารางงานพี่ภามกับเลขาฯ แล้ว พี่ภามว่างค่ะ ไม่ติดงานที่ไหน ไม่มีประชุม ไม่มีเคส ไม่มีสอนนักศึกษา ไปกับขวัญนะคะ วันนี้วันเกิดขวัญ ขวัญอยากดินเนอร์กับพี่ภาม" แต่ปีนี้คงปล่อยให้เป็นเหมือนอย่างทุกปีไม่ได้"นี่ขวัญแอบเช็กตารางงานพี่เหรอ" น้ำเสียงนายแพทย์ภามที่เอ่ยถามภรรยาชัดเหลือเกินว่าเขาไม่พอใจ "พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะอยู่ด้วยกันก็อย่าล้ำเส้น"เส้นที่นายแพทย์ภามขีดไว้คือต่างคนต่างอยู่ เขาปฏิบัติกับเธอเย็นชายิ่งกว่าคนไม่รู้จักกัน ช่วงเวลาเดียวที่ภามจะอ่อนโยนคือตอนที่ชายหนุ
Read more
บทที่ 1
ตาแดง จมูกแดง ไม่บ่อยนักหรอกนะที่มีโอกาสได้เห็นของขวัญเป็นเช่นนี้ เธอน่ะเข้มแข็งเกินผู้หญิงคนไหน ขนาดถูกเขาเย็นชาใจร้ายใส่สารพัดยังมีหน้ายิ้มได้ ยายคนคอนกรีตเสริมใยเหล็กวูบหนึ่งภามรู้สึกสงสารภรรยาเมื่อนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ทั้งเรื่องที่เขาทำกับเจ้าหล่อน และเรื่องที่ของขวัญไม่เคยรู้ว่าเกิดขึ้นกับเธอ"อะไรกัน แค่นี้ถึงกับร้องไห้" สายตาที่นายแพทย์ภามทอดมองภรรยา คาดเดาไม่ออกเลยว่าเขารู้สึกยังไง จะว่าเอ็นดูหรือก็ไม่ใช่ สงสารงั้นหรือ.. ไม่หรอก เป็นสายตาที่ก้ำกึ่งระหว่างสมเพชกับเวทนามากกว่า"ดีใจนี่คะ นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ได้จากพี่ภามเชียวนะ""ขอโทษที่ผ่านมาพี่ไม่เคยให้อะไรเลย ไว้ปีหน้าจะซื้อให้อีกนะ" ไม่ว่าเพราะเหตุผลใดที่เราทั้งคู่แต่งงานกัน แต่อย่างไรของขวัญก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา เขาในฐานะสามีก็ควรทำหน้าที่ของตัวเอง ดีต่อเธอบ้าง"ขอบคุณมากนะคะ" แต่คงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้วล่ะค่ะพี่ภาม "อยากหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้จัง อยากอยู่กับพี่ภามนานๆ"แววตาของขวัญที่มองมาหวานซึ้ง บอกชัดว่าความรักที่เจ้าหล่อนมีต่อเขามากล้นเพียงใด ทว่ามีอีกหนึ่งความรู้สึกเจือปนมาด้วย คล้ายว่าเป็นความเศร้า "วันนี้ขวัญดูแปลก
Read more
บทที่ 2
ขวัญจะหย่าให้พี่ขวัญจะหย่าให้พี่ขวัญจะหย่าให้พี่เรื่องที่ของขวัญพูดเมื่อคืน ดังก้องในหัวซ้ำไปซ้ำมาไม่จบสิ้นทั้งที่ควรรู้สึกยินดีแต่กลับไม่ เขางงว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตซะยิ่งกว่าตอนที่ถูกบังคับให้แต่งงานไม่มีสัญญาณเตือนเลยว่าของขวัญจะขอหย่า เราสองสามีภรรยาใช้ชีวิตกันตามปกติเหมือนเดิมที่เคยเป็น แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น อะไรดลจิตดลใจให้อยู่ๆ ยายผู้หญิงที่นอนน้ำลายยืดอยู่ตรงหน้าลุกขึ้นมาพูดว่าเราหย่ากันเถอะของขวัญรักเขารักหมดหัวใจรักมาแต่ไหนแต่ไรแต่ทำไมเมื่อคืนถึงได้พูดเรื่องหย่าหน้าตาเฉย ไม่เห็นถึงความเสียใจบนใบหน้าเจ้าหล่อนแม้แต่นิด ไม่เลย.."อุ๊ย!" ของขวัญสะดุ้งเมื่อลืมตาขึ้นแล้วเห็นภามกำลังจ้องหน้าเธออยู่ "มอร์นิ่งค่าพี่ภาม ดีใจจัง ตื่นแล้วได้เห็นหน้าหล่อๆ ของพี่ภาม"เจ้าของเรียวปากอิ่มยิ้มแฉ่ง ของขวัญก็ยังเป็นของขวัญคนเดิม สดใสและมีพลัง ต่างจากเขาที่ร่อแร่เต็มที เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืน เอาแต่คิดว่าทำไมเมียถึงขอหย่า ทั้งที่ควรเป็นเขาไม่ใช่หรือที่ต้องเอ่ยปากพูด"สดชื่นจังเลยนะ""ก็ได้นอนเต็มอิ่มนี่คะ" ตอบสามีพร้อมบิดขี้เกียจโชว์เขา เมื่อคืนเธอหลับสนิท หลับลึกกว่าทุกคืนทุกผ่านมา อ
Read more
บทที่ 3
นายแพทย์ภามหอบสารร่างเหมือนคนไร้วิญญาณมาที่โรงพยาบาลทั้งที่เป็นสถานที่เดิมที่เหยียบย่างเข้ามาหลายปีจนคุ้นเคย แต่ความรู้สึกกลับแตกต่าง ทุกอย่างรอบตัวหม่นหมองไปหมด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เขารู้เพียงแค่ว่าเกลียดสิ่งที่กำลังเป็นอยู่เกลียดตัวเองที่เผลอหวั่นไหวกับภรรยา เกลียดความอาลัยอาวรณ์ในหัวใจที่มีต่อของขวัญ เกลียด.. ที่ไม่ชิงชังเธออย่างที่ควรจะเป็น เกลียดที่สุดก็คืออยากดึงรั้งกันไว้ในวันที่เจ้าหล่อนบอกจะไปเป็นห่าอะไรของมึงวะภาม!"เฮ้! มาทำงานแต่เช้าเลยนะครับท่าน" นายแพทย์กฤษตบบ่าทักทายเพื่อนสนิทที่เรียนจบจากคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยเดียวกัน ทั้งยังเรียนต่อเฉพาะทางสาขาเดียวกันอีกด้วย เรียกได้ว่ารู้จักภามมานานเป็นสิบปี นานพอที่จะรู้ว่าวันนี้เพื่อนอารมณ์บ่จอย "เป็นอะไรของมึงวะ หน้าหงิกเป็นรูทวารหมาเลย""มึงก็เปรียบเทียบซะกูเห็นภาพเลยไอ้สัส"ต่อหน้าคนอื่นนายแพทย์ภามสุภาพ แน่นอนว่าภาพลักษณ์เขาคือผู้ชายสุขุมสมกับเป็นทายาทรุ่นที่สามของอาณาจักรบางกอกกู๊ดฮอสพิทอลกรุป ผู้นำด้านการให้บริการรักษาสุขภาพอันดับต้นๆ ของประเทศ มีโรงพยาบาลในเครือหลายแห่ง รวมทั้งโรงพยาบาลที่ชายหนุ่มและน
Read more
บทที่ 4
เรื่องของขวัญขอหย่าทำนายแพทย์ภามว้าวุ่นใจทั้งวันจนไม่เป็นอันทำอะไร โชคดีที่ว่าไม่มีผ่าตัดหรือเคสหนักเข้ามา หลังเลิกงานเขาจึงแวะไปแผนกการตลาดอย่างที่ชีวิตนี้ไม่เคยทำมาก่อน"อ้าวหมอภาม มาหาน้องขวัญเหรอคะ"ก็งงเหมือนกันว่ามาทำไม แต่พอรู้ตัวอีกทีขาทั้งสองข้างก็พาเดินมาถึงที่นี่แล้ว "แล้วนี่ขวัญไปไหนเหรอครับ""น้องขวัญขอลางานครึ่งวัน ออกไปตั้งแต่เที่ยงแล้วค่ะ เห็นว่าจะไปดูคอนโดฯ หรืออะไรนี่แหละ น้องขวัญไม่ได้บอกหมอเหรอคะ""ดูคอนโดฯ เหรอครับ.." คอนโดฯ อะไรกัน อย่าบอกนะว่าเตรียมตัวขนของออกจากเรือนหอแล้ว"ใช่ค่ะ เห็นว่าเป็นคอนโดฯ แถวสีลมที่พึ่งสร้างเสร็จน่ะค่ะ แต่เอ๊ะ! พี่น่าจะบอกหมอผิด ไม่ใช่ไปดูค่ะ ไปโอน น้องขวัญบอกว่าซื้อเรียบร้อยแล้ว"ฟังถึงแค่นั้นนายแพทย์ภามก็หันหลังแล้วเดินออกจากแผนกการตลาดทันทีเมื่อวานของขวัญพูดเรื่องหย่า มาวันนี้เขาได้รู้ว่าเธอซื้อคอนโดมิเนียม คงไม่ใช่เพื่อการลงทุนปล่อยเช่าหรือเกร็งกำไร แต่คงจะซื้อเพื่ออยู่อาศัย เจ้าหล่อนทำทุกอย่างโดยไม่ปริปากบอกอะไรเขาสักคำของขวัญ!นายแพทย์ภามหอบอารมณ์หงุดหงิดกลับมาที่บ้าน เขาเห็นรถเก๋งซีดานสัญชาติเยอรมันของภรรยาจอดอยู่ก่อนแล้ว"กล
Read more
บทที่ 5
บ้านที่อึมครึมอยู่แล้วยิ่งมืดมนลงกว่าเดิมหลายร้อยหลายพันเท่าของขวัญอึดอัดจนอยากจะบ้าตาย แม้ภามพูดชัดเจนว่าเขาไม่หย่า ทว่าหญิงสาวก็ไม่ละความพยายามแต่คำพูดที่ว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ก็ใช่ว่าจะเป็นจริงเสมอไปไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้ภามเป็นเช่นนี้ ทั้งที่เขาควรเป็นฝ่ายเร่งคืนเร่งวันให้ถึงวันเซ็นใบหย่าด้วยซ้ำ นี่อะไร แต่ละคืนจัดหนักจัดเต็มเธอราวกับตายอดตายอยากมาจากไหน ทั้งที่ตลอดมาเธอก็ไม่เคยปล่อยให้เขาต้องหิวหรือว่า.. ภามตั้งใจจะเสกเด็กเข้าท้องเธอจริงๆไม่ได้! เธอจะปล่อยให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด ภามอยากมีทายาทพอเข้าใจ แต่ต้องไปมีกับผู้หญิงที่เขาอยากให้เป็นทั้งแม่และเมีย ไม่ใช่แค่คนที่อุ้มท้องให้อย่างเธอ“จะไปไหน”น้ำเสียงนุ่มทุ้มทว่าก้องกังวานที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้สองขาที่กำลังจะก้าวพ้นประตูหน้าบ้านพลันชะงักของขวัญหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ใกล้จะได้ชื่อว่าเป็นอดีตสามีแล้วส่งยิ้มแฉ่งให้ภาม ทว่าใบหน้าคมคร้ามของนายแพทย์รูปหล่อกลับยิ่งบึ้งตึงมากขึ้นไปอีก“หงุดหงิดแต่เช้าไม่ดีเลยนะคะพี่ภาม เดี๋ยวหน้าก็เหี่ยวเร็วหรอก” ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร ถ้าวันไหนภามอารมณ์
Read more
บทที่ 6
ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้ของขวัญลากกระเป๋าออกจากบ้านหลังนี้สมใจอยาก เขาเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าของขวัญแล้วแย่งกระเป๋าเดินทางจากหญิงสาวมาไว้ในมือ “พี่เองก็จะไม่ยอมหย่าง่ายๆ เหมือนกัน”“ขอกระเป๋าขวัญคืนด้วยค่ะ ขวัญไม่มีเวลามาทะเลาะกับพี่เหมือนเด็กๆ นะ”“พี่จะให้แม่บ้านเอาเข้าไปเก็บ”“ขวัญถามพี่อีกครั้ง ที่ไม่อยากหย่าเพราะพี่รักขวัญใช่ไหม” คราวนี้นายแพทย์ภามนิ่งไปประมาณหนึ่งนาที ทว่าสุดท้ายชายหนุ่มก็ส่ายหน้า คำตอบของเขายังคงเหมือนเดิมคือไม่ได้รักเธอ “งั้นเดี๋ยวขวัญช่วยหาแม่อุ้มบุญให้พี่แล้วกัน ได้เมื่อไหร่พี่ค่อยไปหย่าให้ขวัญ ถือว่าช่วยกันในฐานะสามีภรรยาเป็นครั้งสุดท้าย”“แม่อุ้มบุญ?”“อาฮะ ก็พี่อยากได้ลูกไม่ใช่เหรอ หรือว่าพี่มีผู้หญิงที่พร้อมจะอุ้มท้องลูกของพี่อยู่แล้ว ขวัญจะได้ไม่ต้องเปลืองแรง”อันนี้ของขวัญประชดหรือพูดจริงกันแน่ “ทำใจได้เหรอถ้าแม่ของลูกพี่เป็นผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ขวัญ”“ได้ไม่ได้ก็ต้องได้ ไม่ใช่เรื่องที่พี่ภามต้องสนใจซะหน่อย ถึงยังไงพี่ก็ไม่เคยสนใจความรู้สึกขวัญอยู่แล้วนี่นา”ท้ายประโยคเสียงหวานเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน มิหนำซ้ำดวงตายังหลุบต่ำ เจ้าหล่อนตั้งใจซ่อนความน้อยเนื
Read more
บทที่ 7
ไม่คิดมาก่อนเลยว่ารูปถ่ายที่ถือไว้ในมือจะมีประโยชน์ เพราะนึกไม่ถึงว่านายแพทย์ภามจะไม่ยอมหย่า ตอนแรกคิดว่าพูดเรื่องหย่าปุ๊บ วันต่อมาสามีคงลากเธอไปเซ็นใบหย่าที่อำเภอแต่เช้า“คุณหมอจะแวะไปที่คอนโดฯ ของผู้หญิงคนนี้อาทิตย์ละสามวัน ศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ครับ”“สามีขวัญจะอยู่ครั้งละประมาณกี่ชั่วโมงคะ”รูปถ่ายในมือไม่ต่างจากมีดปลายแหลมที่กรีดแทงหัวใจของขวัญ นายแพทย์ภามมีผู้หญิงอีกคนมาตลอด เธอรู้มาว่าทั้งคู่คบและเลิกกันก่อนที่เธอจะแต่งงานกับสามี ซึ่งสาเหตุที่เลิกกันก็คงเพราะกีรติมีคนใหม่ กีรติแต่งงานก่อนที่เธอกับภามจะเข้าพิธีวิวาห์กันเพียงเดือนเดียว“สองถึงสามชั่วโมงครับ”“แล้วผู้หญิงในรูปกับสามีเธอล่ะคะ หย่าขาดกันทางกฎหมายแล้วใช่ไหม” ที่ถามเพราะเป็นห่วงภาม ถึงเขามีคนอื่น แต่อย่างไรเธอก็ไม่อยากให้เกิดปัญหาอะไรขึ้นกับชายหนุ่ม“ยังครับ ยังไม่หย่า แต่ทางฝ่ายหญิงได้ยื่นเรื่องต่อศาลฟ้องหย่าเรียบร้อยแล้วครับ”“เรื่องฟ้องหย่าใช้เวลานานไหมคะ”“เคสบายเคสครับ ระบุเวลาที่แน่นอนไม่ได้”จริงอยู่ที่กีรติยื่นเรื่องฟ้องหย่าสามี ถึงอย่างนั้นผู้หญิงที่นายแพทย์ภามติดพันก็ยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาคนอื่น เธอเจ็บที่ถู
Read more
บทที่ 8
“ไปไหนมา โทร. หาทำไมไม่รับ” ไลน์ไปก็ไม่อ่าน แถมออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เที่ยง ทว่ากลับบ้านเอาตอนเที่ยงคืน ชักจะเหลวไหลใหญ่แล้วนะของขวัญเป็นครั้งแรกตั้งแต่แต่งงานกับนายแพทย์ภามกระมังที่เธอกลับบ้านหลังเขา แถมสามียังมายืนเท้าสะเอวรอถึงหน้าบ้าน เป็นเรื่องที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดขึ้นกับพวกเราทั้งคู่ “ขวัญนั่งคิดงานที่ร้านกาแฟหน้าปากซอยค่ะ”“แล้วทำไมไม่เข้าบ้าน จะไปอยู่ที่อื่นทำไม”“พี่ภามมีธุระอะไรจะคุยกับขวัญหรือเปล่าคะ” คิ้วหนาที่พาดผ่านดวงตาคู่คมขมวดมุ่นเข้าหากัน นายแพทย์ภามมองมายังเธอด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก สามีไม่เคยพอใจอะไรในตัวเธออยู่แล้วนี่“ทำไม ถ้าพี่ไม่มีธุระก็คุยกับขวัญไม่ได้งั้นเหรอ”“เปล่าค่ะ ก็เห็นพี่เหมือนรอขวัญอยู่ ขวัญก็ถามดูเผื่อพี่มีธุระจะคุยกับขวัญ”ที่รอไม่ใช่เพราะมีธุระ แค่อยากกินข้าวเย็นพร้อมภรรยา ทว่าเจ้าหล่อนเล่นกลับบ้านซะเที่ยงคืน ถ้าของขวัญเข้าบ้านช้ากว่านี้อีกสักครึ่งชั่วโมง เขาคงทนอยู่เฉยไม่ไหว เล่นติดต่อไม่ได้ทั้งไลน์ทั้งโทร.“อย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้าไม่รับโทรศัพท์ ตอบไลน์พี่หน่อยก็ยังดี”“เป็นห่วงขวัญ?” แน่นอนว่าไม่มีทางเป็นไปได้ สำหรับคนอื่น
Read more
บทที่ 9
อดีตเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว เขาจะกลับไปแก้ไขได้ที่ไหนกัน มีเพียงปัจจุบันเท่านั้นที่ทำได้จริงอยู่ที่แต่ก่อนเขาเคยร้ายใส่ของขวัญ และแน่นอนว่าตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างเท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าไม่ใช่หรือยังไง อย่างน้อยเขาก็ยอมให้เด็กนี่ในบางเรื่องอย่างที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำ“ปีนี้ขวัญอายุเท่าไหร่แล้วนะ” เขามองภาพสะท้อนภรรยาในกระจกเงา เธอนั่งหวีผมเหมือนอย่างที่ชอบทำอยู่ทุกวัน เป็นภาพที่เห็นจนชินตาและอาจซึมซับเข้าไปในหัวใจ จนน่ากลัวว่าจะทำใจไม่ได้หากวันหนึ่งวันใดไม่มีผู้หญิงที่ชื่อของขวัญนั่งอยู่ตรงนี้“ยี่สิบห้าค่ะ”ทั้งที่ของขวัญอายุยี่สิบห้าแล้วแท้ๆ ทว่าพอไม่มีเครื่องสำอางบนใบหน้า เธอกลับไม่ต่างจากเด็กมัธยมปลาย สดใสเหมือนครั้งแรกที่ได้เจอกันซึ่งจะว่าดีก็ดี แต่สำหรับเขาที่ชอบผู้หญิงอายุไม่ห่างกันนัก ด้วยคิดว่าคุยกันรู้เรื่องมากกว่า นิ่งกว่า และมีความเป็นผู้ใหญ่สมวัย จึงรำคาญของขวัญในบางครั้งที่เธอทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโตกระนั้นในข้อเสียก็พอมีข้อดีอยู่บ้าง บ้านที่เคยเงียบเหงา พอของขวัญย้ายเข้ามาอยู่ ที่นี่ก็มีชีวิตชีวาต่างไปจากเดิมราวฟ้ากับเหว อาจรำคาญหูไปบ้าง แต่สำหรับเขามันดีกว่าการที่ต้องอย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status