ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า

พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นคนที่เขารัก แต่สุดท้ายกลับไขว่คว้าได้เพียงความผิดหวัง ทั้งที่ทุ่มเทสุดกำลัง แต่นายแพทย์ภามผู้เป็นสามีกลับมองว่าสิ่งที่เธอเพียรทำเป็นเรื่องน่ารำคาญ"เย็นนี้ไปดินเนอร์กันนะคะพี่ภาม""พี่ไม่ว่าง"ยังไม่ทันคิดด้วยซ้ำ สามีเธอก็ตอบกลับมาแล้วว่าเขาไม่ว่าง เป็นอย่างนี้อยู่ร่ำไป อย่าว่าแต่วันคล้ายวันเกิดเธอเลย ขนาดวันเกิดชายหนุ่มที่เธออยากทำอะไรพิเศษให้ นายแพทย์ภามก็พูดแต่ว่าไม่ว่าง ไม่ว่าง แล้วก็ไม่ว่าง ทั้งที่ความจริงเขาน่ะโคตรจะว่าง แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากฉลองกับตัวเองคนเดียวเงียบๆ"ขวัญเช็กตารางงานพี่ภามกับเลขาฯ แล้ว พี่ภามว่างค่ะ ไม่ติดงานที่ไหน ไม่มีประชุม ไม่มีเคส ไม่มีสอนนักศึกษา ไปกับขวัญนะคะ วันนี้วันเกิดขวัญ ขวัญอยากดินเนอร์กับพี่ภาม" แต่ปีนี้คงปล่อยให้เป็นเหมือนอย่างทุกปีไม่ได้"นี่ขวัญแอบเช็กตารางงานพี่เหรอ" น้ำเสียงนายแพทย์ภามที่เอ่ยถามภรรยาชัดเหลือเกินว่าเขาไม่พอใจ "พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะอยู่ด้วยกันก็อย่าล้ำเส้น"เส้นที่นายแพทย์ภามขีดไว้คือต่างคนต่างอยู่ เขาปฏิบัติกับเธอเย็นชายิ่งกว่าคนไม่รู้จักกัน ช่วงเวลาเดียวที่ภามจะอ่อนโยนคือตอนที่ชายหนุ

ขวัญจะหย่าให้พี่ขวัญจะหย่าให้พี่ขวัญจะหย่าให้พี่เรื่องที่ของขวัญพูดเมื่อคืน ดังก้องในหัวซ้ำไปซ้ำมาไม่จบสิ้นทั้งที่ควรรู้สึกยินดีแต่กลับไม่ เขางงว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตซะยิ่งกว่าตอนที่ถูกบังคับให้แต่งงานไม่มีสัญญาณเตือนเลยว่าของขวัญจะขอหย่า เราสองสามีภรรยาใช้ชีวิตกันตามปกติเหมือนเดิมที่เคยเป็น แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น อะไรดลจิตดลใจให้อยู่ๆ ยายผู้หญิงที่นอนน้ำลายยืดอยู่ตรงหน้าลุกขึ้นมาพูดว่าเราหย่ากันเถอะของขวัญรักเขารักหมดหัวใจรักมาแต่ไหนแต่ไรแต่ทำไมเมื่อคืนถึงได้พูดเรื่องหย่าหน้าตาเฉย ไม่เห็นถึงความเสียใจบนใบหน้าเจ้าหล่อนแม้แต่นิด ไม่เลย.."อุ๊ย!" ของขวัญสะดุ้งเมื่อลืมตาขึ้นแล้วเห็นภามกำลังจ้องหน้าเธออยู่ "มอร์นิ่งค่าพี่ภาม ดีใจจัง ตื่นแล้วได้เห็นหน้าหล่อๆ ของพี่ภาม"เจ้าของเรียวปากอิ่มยิ้มแฉ่ง ของขวัญก็ยังเป็นของขวัญคนเดิม สดใสและมีพลัง ต่างจากเขาที่ร่อแร่เต็มที เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืน เอาแต่คิดว่าทำไมเมียถึงขอหย่า ทั้งที่ควรเป็นเขาไม่ใช่หรือที่ต้องเอ่ยปากพูด"สดชื่นจังเลยนะ""ก็ได้นอนเต็มอิ่มนี่คะ" ตอบสามีพร้อมบิดขี้เกียจโชว์เขา เมื่อคืนเธอหลับสนิท หลับลึกกว่าทุกคืนทุกผ่านมา อ

เรื่องของขวัญขอหย่าทำนายแพทย์ภามว้าวุ่นใจทั้งวันจนไม่เป็นอันทำอะไร โชคดีที่ว่าไม่มีผ่าตัดหรือเคสหนักเข้ามา หลังเลิกงานเขาจึงแวะไปแผนกการตลาดอย่างที่ชีวิตนี้ไม่เคยทำมาก่อน"อ้าวหมอภาม มาหาน้องขวัญเหรอคะ"ก็งงเหมือนกันว่ามาทำไม แต่พอรู้ตัวอีกทีขาทั้งสองข้างก็พาเดินมาถึงที่นี่แล้ว "แล้วนี่ขวัญไปไหนเหรอครับ""น้องขวัญขอลางานครึ่งวัน ออกไปตั้งแต่เที่ยงแล้วค่ะ เห็นว่าจะไปดูคอนโดฯ หรืออะไรนี่แหละ น้องขวัญไม่ได้บอกหมอเหรอคะ""ดูคอนโดฯ เหรอครับ.." คอนโดฯ อะไรกัน อย่าบอกนะว่าเตรียมตัวขนของออกจากเรือนหอแล้ว"ใช่ค่ะ เห็นว่าเป็นคอนโดฯ แถวสีลมที่พึ่งสร้างเสร็จน่ะค่ะ แต่เอ๊ะ! พี่น่าจะบอกหมอผิด ไม่ใช่ไปดูค่ะ ไปโอน น้องขวัญบอกว่าซื้อเรียบร้อยแล้ว"ฟังถึงแค่นั้นนายแพทย์ภามก็หันหลังแล้วเดินออกจากแผนกการตลาดทันทีเมื่อวานของขวัญพูดเรื่องหย่า มาวันนี้เขาได้รู้ว่าเธอซื้อคอนโดมิเนียม คงไม่ใช่เพื่อการลงทุนปล่อยเช่าหรือเกร็งกำไร แต่คงจะซื้อเพื่ออยู่อาศัย เจ้าหล่อนทำทุกอย่างโดยไม่ปริปากบอกอะไรเขาสักคำของขวัญ!นายแพทย์ภามหอบอารมณ์หงุดหงิดกลับมาที่บ้าน เขาเห็นรถเก๋งซีดานสัญชาติเยอรมันของภรรยาจอดอยู่ก่อนแล้ว"กล

ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้ของขวัญลากกระเป๋าออกจากบ้านหลังนี้สมใจอยาก เขาเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าของขวัญแล้วแย่งกระเป๋าเดินทางจากหญิงสาวมาไว้ในมือ “พี่เองก็จะไม่ยอมหย่าง่ายๆ เหมือนกัน”“ขอกระเป๋าขวัญคืนด้วยค่ะ ขวัญไม่มีเวลามาทะเลาะกับพี่เหมือนเด็กๆ นะ”“พี่จะให้แม่บ้านเอาเข้าไปเก็บ”“ขวัญถามพี่อีกครั้ง ที่ไม่อยากหย่าเพราะพี่รักขวัญใช่ไหม” คราวนี้นายแพทย์ภามนิ่งไปประมาณหนึ่งนาที ทว่าสุดท้ายชายหนุ่มก็ส่ายหน้า คำตอบของเขายังคงเหมือนเดิมคือไม่ได้รักเธอ “งั้นเดี๋ยวขวัญช่วยหาแม่อุ้มบุญให้พี่แล้วกัน ได้เมื่อไหร่พี่ค่อยไปหย่าให้ขวัญ ถือว่าช่วยกันในฐานะสามีภรรยาเป็นครั้งสุดท้าย”“แม่อุ้มบุญ?”“อาฮะ ก็พี่อยากได้ลูกไม่ใช่เหรอ หรือว่าพี่มีผู้หญิงที่พร้อมจะอุ้มท้องลูกของพี่อยู่แล้ว ขวัญจะได้ไม่ต้องเปลืองแรง”อันนี้ของขวัญประชดหรือพูดจริงกันแน่ “ทำใจได้เหรอถ้าแม่ของลูกพี่เป็นผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ขวัญ”“ได้ไม่ได้ก็ต้องได้ ไม่ใช่เรื่องที่พี่ภามต้องสนใจซะหน่อย ถึงยังไงพี่ก็ไม่เคยสนใจความรู้สึกขวัญอยู่แล้วนี่นา”ท้ายประโยคเสียงหวานเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน มิหนำซ้ำดวงตายังหลุบต่ำ เจ้าหล่อนตั้งใจซ่อนความน้อยเนื

“ไปไหนมา โทร. หาทำไมไม่รับ” ไลน์ไปก็ไม่อ่าน แถมออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เที่ยง ทว่ากลับบ้านเอาตอนเที่ยงคืน ชักจะเหลวไหลใหญ่แล้วนะของขวัญเป็นครั้งแรกตั้งแต่แต่งงานกับนายแพทย์ภามกระมังที่เธอกลับบ้านหลังเขา แถมสามียังมายืนเท้าสะเอวรอถึงหน้าบ้าน เป็นเรื่องที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดขึ้นกับพวกเราทั้งคู่ “ขวัญนั่งคิดงานที่ร้านกาแฟหน้าปากซอยค่ะ”“แล้วทำไมไม่เข้าบ้าน จะไปอยู่ที่อื่นทำไม”“พี่ภามมีธุระอะไรจะคุยกับขวัญหรือเปล่าคะ” คิ้วหนาที่พาดผ่านดวงตาคู่คมขมวดมุ่นเข้าหากัน นายแพทย์ภามมองมายังเธอด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก สามีไม่เคยพอใจอะไรในตัวเธออยู่แล้วนี่“ทำไม ถ้าพี่ไม่มีธุระก็คุยกับขวัญไม่ได้งั้นเหรอ”“เปล่าค่ะ ก็เห็นพี่เหมือนรอขวัญอยู่ ขวัญก็ถามดูเผื่อพี่มีธุระจะคุยกับขวัญ”ที่รอไม่ใช่เพราะมีธุระ แค่อยากกินข้าวเย็นพร้อมภรรยา ทว่าเจ้าหล่อนเล่นกลับบ้านซะเที่ยงคืน ถ้าของขวัญเข้าบ้านช้ากว่านี้อีกสักครึ่งชั่วโมง เขาคงทนอยู่เฉยไม่ไหว เล่นติดต่อไม่ได้ทั้งไลน์ทั้งโทร.“อย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้าไม่รับโทรศัพท์ ตอบไลน์พี่หน่อยก็ยังดี”“เป็นห่วงขวัญ?” แน่นอนว่าไม่มีทางเป็นไปได้ สำหรับคนอื่น