LOGINShare
ยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง 1.1
Last Updated:
2025-12-18 11:36:57บทที่ 7 ยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
ตั้งแต่วันนั้นนี่ก็ผ่านมาแล้วสามวัน ไป๋หนิงเฟิ่งไม่คิดที่จะสนใจสหายอย่างหลี่ชุยผิงอีกเลยแม้แต่น้อย ทว่าเรื่องที่คุณหนูหลี่ซื้อเครื่องประดับแล้วไม่มีเงินจ่ายโด่งดังไปทั่วเมือง ทำให้เสนาบดีหลี่โกรธมาก เขาสั่งลงโทษกักบริเวณบุตรสาว เขายอมควักเงินไปจ่ายให้กับทางร้านซินหรง และนำเครื่องประดับเหล่านั้นกลับมาจวนสกุลหลี่
“คุณหนู เรื่องของคุณหนูหลี่โด่งดังไปทั่วเลยเจ้าค่ะ บ่าวสาแก่ใจยิ่งนัก” สาวใช้อย่างเสี่ยวหลันเอ่ยอย่างชอบใจ นางไม่ชอบสหายคนนี้ของเจ้านายสักเท่าไร แต่ทำอะไรมากไม่ได้เพราะนางเป็นเพียงสาวใช้เท่านั้น
“ที่ผ่านมาข้าโง่จนทำให้ถูกเอาเปรียบ แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป ต่อจากนี้ข้าจะไม่โง่อีกแล้ว ทรัพย์สินและเงินทองของข้า ข้าจะไม่ยอมให้ใครเอาไปใช้เหมือนทรัพย์สินของตนเองแน่นอน” ไป๋หนิงเฟิ่งเอ่ยอย่างจริงจังพร้อมยิ้มออกมา นางไม่อยากให้สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์มองว่านางอ่อนแอเหมือนก่อนอีกแล้ว
“บ่าวดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ บ่าวพูดจากใจ คุณหนูหลี่ไม่ใช่คนดีอย่างที่เห็น วันที่คุณหนูตกบ่อน้ำ เชื่อไหมเจ้าคะว่านางยืนยิ้มอย่างพึงพอใจโดยไม่คิดจะช่วยเหลือ” เสี่ยวหลันรายงานเรื่องในวันนั้น “บ่าวไม่อยากบอกผู้ใด เพราะในสายตาคนทั่วไปมองว่า คุณหนูหลี่ผู้นี้เป็นคนอ่อนโยน น่าทะนุถนอม”
ฟังสิ่งที่เสี่ยวหลันเอ่ยมา ทำให้ไป๋หนิงเฟิ่งยกยิ้มมุมปาก แต่ในใจก็คิดว่า ‘ขนาดเสี่ยวหลันยังมองออก คนที่มองไม่ออกนับว่าเป็นอะไร’
“เรื่องนั้นช่างเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว” นางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “จริงสิ นอกจากเรื่องข่าวลือของหลี่ชุยผิงแล้ว ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือไม่”
“คุณหนูอยากจะรู้เรื่องใดเจ้าคะ” “ข้าอยากรู้ข่าวลือเกี่ยวกับตัวข้า และอยากรู้ว่าทางต้วนอ๋องมีความเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่” นางถามกลับไปเพราะอยากรู้ว่าชายผู้นั้นคิดอย่างไรกับเรื่องนี้
“บ่าวจะไปสืบให้แน่ชัดเจ้าคะ” เสี่ยวหลันค้อมตัวให้ก่อนจะเดินออกไปอย่างเร่งรีบ
ขณะนั้นร่างสูงของใครบางคนก็เดินเข้ามา แล้วนั่งลงตรงข้ามกับนาง โดยไม่ต้องรอให้ผู้ใดเชื้อเชิญ
“หม่อมฉันไม่คิดเลยว่า องค์ชายรองจะไร้มารยาทถึงเพียงนี้ นี่คือห้องสตรีของที่ยังไม่ออกเรือน เหตุใดพระองค์จึงเข้าออกได้ตามใจชอบเช่นนี้เพคะ” ไป๋หนิงเฟิ่งถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แววตาที่มองมีแววตำหนิอย่างเห็นได้ชัด
เซียวเฟยหลงแทนที่จะโกรธที่โดนตำหนิ แต่เขากลับยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ‘ปากคอเราะร้าย ช่างน่าสนใจยิ่งนัก ไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้วนอ๋องจึงเมินนางได้’
“ข้ามีเรื่องจะมาบอกเจ้า เกี่ยวกับต้วนอ๋อง”
กล่าวจบเขาก็ลอบดูอากัปกิริยาว่านางจะมีท่าทีอย่างไร เมื่อนางได้ยินชื่อของต้วนอ๋อง
“เรื่องของบุรุษผู้นั้นไม่ได้เกี่ยวอันใดกับหม่อมฉันเพคะ องค์ชายมาเสียเที่ยวแล้ว หม่อมฉันไม่อยากรู้” นางตอบโดยไม่สนใจ ท่าทีของนางดูว่างเปล่าเหลือเกิน
“ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวกับเจ้าโดยตรง ข้าว่าเจ้าสมควรจะรู้ไว้ ยามนี้ต้วนอ๋องส่งจดหมายมาขอราชโองการแต่งกับเจ้า ครั้งนี้ต้วนอ๋องเป็นฝ่ายขอเอง โดยขอเป็นรางวัลในความดีความชอบ จากการที่เขาตีทัพฝ่ายศัตรูจนแตกกระเจิง เป็นเช่นไร เจ้ายังอยากจะแต่งกับต้วนอ๋องอยู่หรือไม่” เซียวเฟยหลงบอกสิ่งที่เขาได้รับรู้มาให้นางฟัง จากนั้นก็ถามพร้อมรอยยิ้มเย็น
ไป๋หนิงเฟิ่งนิ่งไปหลายอึดใจ ในใจนั้นเริ่มกังวลไม่น้อย ‘นี่ข้าหนีจะไม่พ้นชะตานี้เช่นนั้นหรือ ข้ายอมที่จะเสียชื่อเสียงกลายเป็นสตรีที่ถูกถอนหมั้น แล้วเหตุใดบุรุษผู้นั้นยังต้องการแต่งงานกับข้า แทนที่จะเป็นสตรีในดวงใจของเขา แต่ถึงอย่างไรข้าก็จะไม่ยอมแต่งกับเขา’
เมื่อเรียกสติกลับมาได้นางจึงเอ่ยออกมา “หม่อมฉันยังคงความต้องการเดิมเพคะ หม่อมฉันไม่อยากแต่งเข้าจวนต้วนอ๋อง” นางยังคงยืนยันคำเดิม ในหัวคิดถึงแต่เรื่องที่จะแก้ปัญหาในเรื่องนี้ จนแสดงความกังวลออกมาทางสีหน้าโดยไม่รู้ตัว
นั่นทำให้เซียวเฟยหลงที่มองอยู่ยกยิ้ม ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา
“เช่นนั้นเจ้าไม่ต้องกังวล พิราบสื่อสารตัวนั้น คนของข้าจัดการแล้ว เวลานี้ฝ่าบาทยังไม่ทราบเรื่องความต้องการของต้วนอ๋อง ข้าเลยมาเตือนเจ้าก่อนว่า คนอย่างต้วนอ๋องไม่ยอมเสียหน้าอย่างแน่นอน ถึงแม้จะมีข่าวลือว่าเขาคือฝ่ายถอนหมั้นก็ตาม” ชายหนุ่มไม่อยากกลั่นแกล้งนางอีก เลยบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้นางรับรู้
“ขอบพระทัยเพคะองค์ชาย ถึงแม้ว่ายามนี้การขอสมรสพระราชทานของท่านอ๋องยังไม่ถึงฮ่องเต้ ทว่าเมื่อใดที่เขากลับมาถึงเมืองหลวง เรื่องนี้คงต้องเกิดขึ้นอีกครั้งเป็นแน่ หม่อมฉันมั่นใจว่าท่านอ๋องต้องการแก้แค้นที่หม่อมฉันไม่ยอมแต่งงานด้วย จึงขอรางวัลเช่นนี้ แต่ถึงแม้ว่าจะต้องตาย หม่อมฉันก็จะไม่ยอมแต่งกับเขาแน่เพคะ” ไป๋หนิงเฟิ่งยังคงกล่าวอย่างแน่วแน่
‘ข้าไม่ยอมแต่งแน่ แม้ว่ายังพอมีเวลาแก้ไข แต่เรื่องนี้ก็ต้องคิดหนักและต้องวางแผนให้ดี ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่อาจหลีกหนีชะตาเหมือนชาติที่แล้วได้’ นางครุ่นคิดอย่างกังวล
Latest chapter
ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา ตอนพิเศษ ฮองเฮาเพียงหนึ่งเดียว 1.2
“หม่อมฉันก็ดีใจเช่นกันเพคะ ตาแก่พวกนั้นที่ทำให้ท่านพี่ต้องปวดหัว และพยายามยัดเยียดสตรีเข้าวังหลัง หากรู้ว่าท่านกำลังมีบุตรและหม่อมฉันไม่ใช่แม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ จะทำสีหน้าอย่างไร” ไป๋หนิงเฟิ่งกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมา นางไม่อยากสร้างศัตรู แต่ไม่ลืมคนที่ทำให้พระสวามีของนางปวดหัว“เจ้าคิดเจ้าแค้นเสียจริง เอาล่ะ ข้าจะสั่งเปิดโรงทานสักเจ็ดวัน ทุกหัวเมือง ฮองเฮาของข้า เจ้าคิดว่าดีหรือไม่ จริงสิ ต้องส่งข่าวบอกพ่อตากับเสด็จพ่อด้วย” เขาพูดอย่างหลอกล้อนาง และบอกสิ่งที่อยากจะทำ โดยไม่ลืมส่งข่าวเรื่องนี้ให้กับบิดาและพ่อตาของตนได้รับรู้“ดีเลยเพคะ แม้ว่าบ้านเมืองของเราจะอยู่ในภาวะที่สงบ แต่การเปิดโรงทานให้ชาวบ้าน จะแบ่งเบาค่าใช้จ่ายพวกเขาไปไม่น้อยเลยเพคะ” นางกล่าวอย่างยินดีและเห็นด้วยที่สามีจะเปิดโรงทาน“เช่นนั้นก็เอาตามนี้”จากนั้นฮ่องเต้จึงหันมาสั่งการคนสนิท เพื่อเปิดโรงทานทุกหัวเมืองข่าวเรื่องที่ฮองเฮาทรงพระครรภ์ได้กระจายไปทั่วทั้งวังหลวงและนอกวัง ราษฎรต่างแสดงความยินดีอย่างยิ่ง เพราะตั้งแต่ฮ่องเต้เซียวเฟยหลงขึ้นครองราชย์ ทุกอย่างก็ยิ่งดีขึ้น พระองค์ทรงลดภาษีให้กับชาวบ้านสามปี ทำให้ชาวบ้านต่างก
ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา ตอนพิเศษ ฮองเฮาเพียงหนึ่งเดียว 1.1
ตอนพิเศษ ฮองเฮาเพียงหนึ่งเดียวครึ่งปีผ่านไปเวลานี้เซียวเฟยหลงได้ขึ้นครองราชย์แล้ว ส่วนอดีตฮ่องเต้เหมือนได้พัก แต่ก็พยายามเร่งให้บุตรชายรีบทำให้พระชายาตั้งครรภ์ อีกทั้งพวกขุนนางเฒ่าทั้งหลาย ต่างก็พยายามถวายฎีกา เพื่อให้ฮ่องเต้พระองค์เฟยหลงรับนางกำนัลและพระสนมเข้าวัง นี่จึงทำให้ฮ่องเต้โกรธมาก พระองค์ได้ส่งองครักษ์ข้างกายไปตรวจสอบเรื่องราวของขุนนางพวกนั้น ทำให้แต่ตระกูลอลหม่านวุ่นวายไม่จบสิ้น จนต้องเงียบปากและกล้าไม่เข้ามาวุ่นวายเรื่องนี้อีกส่วนตระกูลหลี่ได้ส่งหลี่ชุยผิงแต่งเข้าตระกูลพ่อค้า เนื่องจากนางเลยวัยแต่งงานมาหลายปีแล้ว ที่สำคัญแม้ว่านางจะแต่งเข้าไปเป็นภรรยาเอก แต่ฝ่ายชายกลับมีอนุที่รักมากอยู่แล้วนั่นจึงทำให้หลี่ชุยผิงแต่งเข้าไป ก็ไม่ต่างกับตายทั้งเป็น นางพยายามเขียนจดหมายหาต้วนอ๋อง เพื่อให้เขาเห็นใจและมาพานางออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นแม้ว่าไป๋หนิงเฟิ่งจะอยู่วังหลัง ทว่านางยังคงได้ข่าวของหลี่ชุยผิงอยู่ตลอด โดยรับรู้จากนางกำนัลคนสนิทอย่างเสี่ยวหลัน‘ไม่คิดว่าเจ้าจะมีชะตากรรมที่เลวร้าย ไม่ต่างจากข้าเมื่อชาติก่อน’นางคิดในใจถึงชะตาก
ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา บทส่งท้าย ชะตาชีวิตที่เปลี่ยนไปแล้ว1.2
รองแม่ทัพชิงกล่าวตามที่เขาคิด จากนั้นก็ยกเหล้าขึ้นมาดื่ม เขาพอจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองหลวง และรู้ว่าเพราะเหตุใดที่ต้วนอ๋อง แม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล จึงกลับมาประจำการอยู่ที่นี่ แทนที่จะพักในเมืองหลวงนาน ๆ“คงเป็นจริงอย่างที่เจ้าว่ามา” ต้วนอ๋องได้แต่ยิ้มออกมาอย่างฝืน ๆ ก่อนจะนั่งดื่มเหล้าชมจันทร์กับรองแม่ทัพคู่กายเงียบ ๆ‘หวังว่าสักวัน ข้าจะพบรักแท้อีกครั้ง’ เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน ตอนนี้ฮ่องเต้ตัดสินใจสละราชบัลลังก์อย่างที่เคยบอกไว้ เลยเรียกองค์รัชทายาทและพระชายามาพบที่ตำหนัก“วันนี้เราเรียกพวกเจ้าทั้งสองคนมาเพื่อแจ้งข่าว เราเหนื่อยแล้วจึงอยากจะพักผ่อน”ได้ยินเพียงเท่านี้ ไป๋หนิงเฟิ่งจึงเข้าใจได้ทันทีว่า งานหนักคงตกมาที่นางอีกแล้ว ‘ต่อไปข้าคงได้รับหนังสือร้องเรียนจำนวนมากแน่’ นางถอนหายใจออกมาเล็กน้อย“หากเสด็จพ่อเหนื่อย กระหม่อมยินดีที่จะสะสางราชกิจต่อเอง ถึงอย่างไรขุนนางเฒ่าพวกนั้น ก็ไม่สามารถเล่นงานกระหม่อมได้อยู่แล้ว”เซียวเฟยหลงกล่าวอย่างจริงจัง เขาไม่ได้มีท่าทีร้อนใจในเรื่องนี้ เพราะเตรียมใจไว้แล้วกับเรื่องที่ต้องขึ้นครองราชย์แทนบิดา อีกทั้งตั้งแต่มาอยู่ในตำแหน่งองค์รัชทายาท รา
ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา บทส่งท้าย ชะตาชีวิตที่เปลี่ยนไปแล้ว1.1
บทส่งท้าย ชะตาชีวิตที่เปลี่ยนไปแล้วหลายเดือนผ่านไป...ไป๋หนิงเฟิ่งได้เข้ามาอยู่ในตำหนักบูรพาแล้ว ทว่านางยังคงทำหน้าที่ของตนไม่บกพร่อง เนื่องจากเซียวเฟยหลงส่งกุญแจคลังและสมุดรายการทรัพย์สินให้ นางจึงรู้ได้ว่าพระสวามีนั้นร่ำรวยกว่าผู้ใด ทรัพย์สินและเงินที่เขามี น่าจะมากกว่าคลังหลวงหลายเท่าซึ่งไม่ต่างจากเซียวเฟยหลง หลังจากเป็นองค์รัชทายาทแล้ว พระองค์ยังทรงงานหนักมากกว่าเดิมจนแทบมีเวลาพัก แต่ถึงอย่างนั้นพระองค์ก็ยังเติมความหวานให้กับพระชายาอยู่เสมอหากจะไม่เอ่ยถึงคนตระกูลไป๋สายรองก็คงไม่ได้ เนื่องจากอารองและอาสามของนาง วางแผนเข้าร่วมกับองค์ชายสามเพื่อก่อการกบฏ ทำให้คนพวกนั้นต้องโทษทั้งหมด ทั้งถูกยึดทรัพย์และถูกส่งไปยังถิ่นทุรกันดาร รวมถึงฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ก็ต้องรับโทษด้วย หลายเดือนมานี้ จวนสกุลไป๋จึงกลับมาสงบลงอีกครั้ง“กำลังนั่งคิดสิ่งใดอยู่หรือ” องค์รัชทายาทเดินเข้ามา แล้วโอบอุ้มภรรยาขึ้นมานั่งบนตักพร้อมกับกอดนางเอาไว้แน่น“ท่านพี่ อายบ่าวเสียบ้างเถิด ดูสิ ข้าไม่รู้จะเอาหน้าไว้ที่ใดแล้ว” นางกล่าวอย่างเขินอายและทุบอกเขาเล็กน้อย เนื่องจากนางกำนัลยังอยู่บริเวณนี้หลายคน“จะอายทำไมกัน เจ้ากั
ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา กวาดล้างตระกูลเสิ่น1.2
ชายชราตรงหน้ามองคนรุ่นหลานด้วยสายตาตื่นตระหนก เงาของดาบวาววับเข้าตา ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดลง พร้อมกับลมหายใจของเสนาบดีเสิ่นผู้ยิ่งใหญ่จวนตระกูลเสิ่นเวลานี้นองไปด้วยเลือด หากใครจะกล่าวว่าองค์ชายรองเซียวเฟยหลงคือทรราช องค์ชายผู้นี้รองเหี้ยมโหดเกินไป เขาคงไม่ใส่ใจ เนื่องจากเหตุการณ์ในวันนี้ เขาทำเพื่อคนที่รัก หาไม่แล้วหากปล่อยให้ผู้ใดหลุดรอดไปได้ วันหนึ่งพวกมันคงหาวิธีกลับมาล้างแค้นอย่างแน่นอนสตรีและคนที่ยอมศิโรราบ ถูกส่งตัวเข้าคุกหลวง แล้วรอคำตัดสินเนรเทศไปอยู่ชายแดนเพื่อเป็นทาสเมื่อองค์ชายใหญ่รู้ข่าวของมารดาและตระกูลเสิ่น เขาแทบสิ้นสติ เนื่องจากเขาหมดสิ้นทุกอย่างแล้ว ใจคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีฮ่องเต้อยู่เบื้องหลังเป็นแน่ หาไม่แล้วเซียวเฟยหลงคงไม่กล้าทำเรื่องใหญ่โตกับตระกูลเสิ่นเข่นนี้เช้าวันต่อมาข่าวเรื่องการทำผิดและถูกกวาดล้างตระกูลเสิ่น แพร่กระจายดังไปทั่วเมืองหลวง และยังมีข่าวอีกว่าเสนาบดีเสิ่นและบุตรชายต่อต้าน ไม่ยอมถูกจับ เลยถูกองค์ชายรองสังหารส่วนฮองเฮายังมีข่าวเล็ดลอดออกมาจากวังหลวงว่าพระนางคบชู้ ซึ่งฮ่องเต้จับได้คาหนังคาเขา พระองค์จึงประทานยาพิษทันทีไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าฮ่องเต
ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา กวาดล้างตระกูลเสิ่น1.1
กวาดล้างตระกูลเสิ่นเมื่อเห็นท่าทีของมารดาเป็นเช่นนี้ เซียวอี้เฉิงจึงขมวดคิ้วเป็นปม ‘ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเสด็จแม่ ถึงได้ไม่ทราบเรื่องนี้ เพราะท่านตาน่าจะส่งข่าวมาแล้วมิใช่หรือ ทว่าเรื่องนี้เจ้าสามไม่รู้เรื่อง ข้าจึงนิ่งเงียบไว้ก่อน’ เขาครุ่นคิดอยู่ในใจ“เหตุใดเสด็จแม่จึงดูเหมือนไม่รู้เรื่อง หรือว่าเสด็จพ่อไม่ได้บอกกล่าวเสด็จแม่ถึงเรื่องนี้ จริงสิ เหมือนพี่รองจะจับกุมพวกนักฆ่าไว้ได้เกินครึ่ง เวลานี้น่าจะสอบสวนอยู่” องค์ชายสามเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งยิ่งได้ยินเช่นนี้ เสิ่นฮองเฮายิ่งกำมือแน่นด้วยความหวาดหวั่น เรื่องนี้นางไม่รู้เลย ใบหน้าจึงซีดเผือดโดยไม่รู้ตัว ‘เหตุใดข้าไม่ว่าว่าฮ่องเต้ไปงานมงคลของมัน แล้วเหตุใดท่านพ่อยังลงมือต่อหน้าฝ่าบาทอีก เรื่องที่ฝ่าบาทต้องการแต่งตั้งองค์รัชทายาทต้องมีเงื่อนงำ และไม่เป็นผลดีกับโอรสของข้าแน่’ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว อีกทั้งเรื่องทั้งหมดโอรสอีกคนของนางไม่รู้เรื่องด้วย เช่นนั้นจึงคิดว่าควรให้เขากลับไปก่อน “เจ้าสาม เจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้ามีเรื่องสนทนากับพี่เจ้าสักหน่อย”องค์ชายสามได้ยินเช่นนั้น ก็รู้ทันทีว่าเสด็จแม่ของเขา คงต้องปรึกษาเรื่องนี้กับองค์ชายใหญ่ จึง
You may also like
บันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง76.5K viewsร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong23.5K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง131.8K viewsข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน
ชาไทยเย็น19.2K viewsพระชายาข้า นางเป็นนักฆ่า
l3oonm@6.2K viewsสามีข้า คือคนป่าคลั่งรัก
ฮาจิฮาจิ7.2K viewsสวามีของข้าได้โปรดเขียนใบหย่าให้ชายาเถิดนะ
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง4.6K viewsทะลุมิติมาพบรักกับเมน
หนึ่งบุปผา380 views
