เอาคืนสหายชั่ว 1.2

เมื่อถูกถามหลี่ชุยผิงรีบหันมาหาไป๋หนิงเฟิ่งแล้วเอ่ยถามออกมาว่า  “หนิงเฟิ่ง เจ้าว่าจ่ายที่นี่หรือจะให้ไปเก็บที่จวนดี” น้ำเสียงนั้นอ่อนหวานยิ่งนัก

“อันนี้ก็แล้วแต่เจ้าสิ ข้าไม่ได้เป็นผู้ซื้อเสียหน่อย” ไป๋หนิงเฟิ่งเองก็ตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม

นั่นทำให้หลี่ชุยผิงชะงักไปในทันที ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าแล้วกล่าวออกมาอีกครั้ง “แต่ทุกครั้งที่ข้าออกมาเดินเล่นเป็นเพื่อนเจ้า เจ้าก็เป็นคนจ่ายให้ข้ามิใช่หรือ”

“นั่นมันเมื่อก่อน ตั้งแต่ข้าขอยกเลิกงานแต่งจนให้ชื่อเสียงเสียหาย ท่านพ่อก็ตัดเงินของข้าเกือบหมด ข้าไม่มีเงินจ่ายให้เจ้าหรอก เห็นทีครั้งนี้เจ้าต้องจ่ายด้วยตัวเองเสียแล้ว” ไป๋หนิงเฟิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย คล้ายกับนางไม่มีเงินจริง ๆ

คราวนี้ใบหน้าของหลี่ชุยผิงซีดเผือดลงทันที นางไม่คิดว่าสหายจะกล่าวเช่นนี้ ถึงแม้ว่านางจะเป็นลูกหลานของตระกูลหลี่ ซึ่งเป็นตระกูลของเสนาบดี แต่ใช่ว่านางจะมีเงินมากมายขนาดนี้ อีกทั้งเครื่องประดับพวกนี้ ราคารวมแล้วก็พันกว่าตำลึงเงิน แล้วนางจะเอาเงินจากไหนมาจ่ายกันล่ะ

ไป๋หนิงเฟิ่งไม่รอให้สหายตั้งสติได้ นางจึงรีบกล่าวออกมาอีกครั้ง “ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าเป็นคนจ่ายค่าเครื่องประดับของเจ้าทั้งหมด เจ้าเองก็บอกข้าตลอดนี่ว่าจะคืนเงินให้ จะว่าไปตั้งแต่เราเป็นสหายกันมา เจ้าก็ไม่เคยคืนข้าเลยสักครั้ง เดี๋ยวอย่างไรวันนี้ข้าจะทำรายการทุกอย่างให้ ใบเก็บเงินของทางร้าน ข้ายังเก็บไว้อย่างดี หวังว่าเจ้าจะเห็นใจคืนเงินให้ข้าบ้าง เพราะตอนนี้ข้าถูกท่านพ่อตัดเงิน จนแม้จะซื้อปิ่นปักผมสักชิ้น ยังซื้อไม่ได้” น้ำเสียงของนางนั้นคล้ายกับขอให้สหายเห็นใจ ที่ตอนนี้นางไม่มีเงิน จึงเอ่ยปากทวงเงินสหาย

สิ้นคำของนาง ลูกค้าและผู้คนที่อยู่ในร้าน ต่างก็ป้องปากซุบซิบนินทา

“ไม่คิดเลยว่าคุณหนูหลี่จะเห็นแก่ตัวขนาดนี้ ถึงขั้นให้คุณหนูไป๋จ่ายค่าเครื่องประดับต่าง ๆ ให้ทุกครั้ง แถมบอกจะคืนก็ไม่คืนให้ ทำเหมือนกับว่าตระกูลหลี่ไม่มีเงิน”

“เจ้าไม่ควรกล่าวเช่นนั้น จวนเสนาบดีหลี่หรือจะไม่มีเงิน ข้าไม่เชื่อหรอก ตระกูลหลี่มีแต่คนนับหน้าถือตา แล้วเหตุใดคุณหนูหลี่คนนี้ จึงได้ทำตัวเช่นนี้กันนะ”

เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ สร้างความอับอายให้กับหลี่ซุยผิงอย่างมาก นางมองหน้าไป๋หนิงเฟิ่งด้วยความแค้นเคือง และคิดในใจว่า

‘นังโง่นี่เป็นอะไรไปกันนะ นอกจากจะไม่จ่ายค่าเครื่องประดับในครั้งนี้แล้ว ยังทวงเงินที่จ่ายเครื่องประดับไปก่อนหน้านี้หลายครั้งคืนอีก ทำเช่นนี้มันหักหน้ากันชัด ๆ’ 

“เจ้าไม่ได้บอกเองหรอกหรือว่า ที่ผ่านมาเจ้ายินดีซื้อเครื่องประดับพวกนั้นให้ข้า อีกทั้งครั้งนี้เจ้าก็เป็นฝ่ายพาข้ามาที่นี่ แล้วเหตุใดเจ้าถึงบอกเช่นนั้นล่ะ” หลี่ชุยผิงยังคงกล่าวออกมาเพื่อรักษาหน้าตนเอง

“เจ้าคิดอะไรผิดไปหรือไม่ เพราะเราเป็นสหายกัน ข้าไม่อยากให้เจ้าเสียหน้าเลยจ่ายให้ก่อน อีกทั้งวันนี้เจ้าก็เป็นคนชวนข้ามาเดินเล่นที่ตลาด ซึ่งเจ้าก็บอกเองว่าต้องการจะซื้อเครื่องประดับ แล้วเหตุใดข้าจึงต้องจ่ายให้เจ้ากันล่ะ อีกอย่างข้าก็บอกไปแล้วว่าข้าถูกท่านพ่อตัดเงิน จึงต้องจำใจทวงเงินจากเจ้า หวังว่าเจ้าจะเห็นใจคืนเงินให้ข้าบ้าง” 

ไป๋หนิงเฟิ่งตอบกลับ สีหน้าและแววตาของนางดูไร้เดียงสามาก ไม่บ่งบอกเลยว่าต้องการกลั่นแกล้งอีกฝ่าย

“คุณหนูหลี่ พวกเราไม่อยากจะเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยหรอกนะ แต่อย่าลืมว่าตอนนี้ข่าวลือของคุณหนูไป๋ กระจายทั่วไปเกือบทั้งเมืองหลวงแล้ว หากข้าเป็นนาง ข้าก็คงไม่ออกมาจากจวนหรอก ออกมาให้ได้ยินสิ่งที่ผู้คนซุบซิบนินทาหรือ ข้าว่านางคงออกมาเพราะขัดเจ้าไม่ได้”

คุณหนูคนหนึ่งที่ยืนฟังอยู่เอ่ยออกมา ข่าวลือยังคงแพร่กระจาย และเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน หากเป็นนางก็คงไม่ออกมาพบหน้าผู้คนหรอก

“ใช่ ๆ อีกอย่างนางก็บอกว่าถูกท่านพ่อตัดเงินจนหมด เจ้าก็คืนเงินให้นางบ้างเถอะ” ลูกค้าอีกคนที่อยู่ในร้านกล่าวขึ้นมา

เมื่อมีคนที่หนึ่ง ย่อมต้องมีคนที่สองสามตามมา กลายเป็นว่าภายในร้านซินหรงเวลานี้เต็มไปด้วยเสียงผู้คน แต่ไม่ใช่เป็นการซื้อสินค้าหรือนินทาคุณหนูไป๋ แต่กลับพากันนินทาคุณหนูหลี่อย่างสนุกปาก

“คุณหนูหลี่ ท่านจะจ่ายเงินตรงนี้ หรือให้ร้านซินหรงส่งรายการไปเก็บเงินที่จวนสกุลหลี่ดีขอรับ” หลงจู๊เมิ่งเอ่ยเสียงเย็น เนื่องจากเขารู้แล้วว่าคุณหนูคนนี้ คงไม่มีเงินจ่ายค่าเครื่องประดับอย่างแน่นอน

“เอ่อ...” หลี่ชุยผิงเหมือนน้ำท่วมปาก นางไม่คิดว่าจะถูกกลั่นแกล้งและทำให้อับอายขายหน้าต่อหน้าคุณหนูในเมืองหลวงเช่นนี้

“เช่นนั้นเอาไว้ที่ร้านก่อน ข้าพร้อมแล้วจะกลับมารับและจ่ายเงิน” สุดท้ายเพื่อไม่ให้เสียหน้า นางเลยต้องบอกเช่นนี้ออกมา

หลงจู๊ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยย้ำอีกครั้ง “เช่นนั้นก็ได้ แต่อย่างไรข้าต้องบอกกล่าวคุณหนูหลี่เสียก่อนว่า ร้านของเราให้เวลาท่านเพียงเจ็ดวัน ไม่เช่นนั้นเครื่องประดับพวกนี้ต้องถูกนำออกมาขาย และข้าต้องส่งหนังสือแจ้งจวนสกุลหลี่ ในเรื่องที่ท่านจองสินค้าแล้วไม่สามารถจ่ายเงินได้”

“เหตุใดต้องทำเช่นนั้น” นางกล่าวอย่างไม่พอใจ เพราะหากเรื่องนี้รู้ถึงจวนสกุลหลี่ คงไม่ดีกับนางแน่

“นี่เป็นกฎของร้าน” เขาเอ่ยอย่างเย็นชา

ไป๋หนิงเฟิ่งแม้จะดูปกติและไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา แต่ในใจนั้นกลับสาแก่ใจยิ่งนัก ‘นี่เป็นการเอาคืนครั้งแรกเท่านั้น เจ้ายังต้องเจอกับเรื่องต่าง ๆ อีก จนกว่าข้าจะพอใจ’