ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา

ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา

last update최신 업데이트 : 2025-12-25
작가:  sanvittayam완결
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
58챕터
6.8K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ไป๋หนิงเฟิ่งถูกหักหลังจึงตัดสินใจทิ้งชีวิตลงหน้าผา แต่เมื่อฟื้นคืนมาอีกครั้ง นางเลือกไม่ยอมหมั้นหมาย และก้าวเดินสู่เส้นทางใหม่ที่เลือกเอง แต่ไม่ลืมเอาคืนสหายชั่ว! อีกทั้งยังเมินสามีจากชาติที่แล้ว!!

더 보기

1화

จบชีวิตอย่างเดียวดาย 1.1

"ياسين، لا تداعبني هكذا... يا إلهي، كم أشعر بالدغدغة..."

في غرفة النوم، كانت ابنةُ الجيران الكبرى مستلقيةً وساقاها متباعدتان، وقد احمرّ وجهها من شدة التعب.

كانت ياقة قميصها مبعثرة، كاشفةً عن مساحة واسعة من بشرتها البيضاء الناصعة.

لم أعد أحتمل أكثر، فزحفتُ فوقها.

"هل تشعرين بالدغدغة؟ أتريدين مني أن أساعدكِ؟"

اسمي ياسين، ولطالما كنتُ أحب ابنة جيراننا الكبرى سرًا.

هي أكبر مني بعام واحد، تملك جسدًا أنثويًا جذابًا، وصدرها يكاد ينفجر من خلف ثيابها.

غالبًا ما ترتدي زي جيكي المثير، وتنسقه مع الجوارب البيضاء الشفافة الطويلة.

لقد سلبت قلبي وعقلي تمامًا.

أحيانًا، عندما لا تنتبه، كنتُ أتسلل إلى الشرفة لأسرق جواربها الشفافة التي تركتها لتجف لأواسي وحدتي.

ومع مرور الوقت، لم تخمد رغبتي بل ازدادت، ولم تعد تلك الجوارب المغسولة ترضيني.

كنتُ أرغب بشدة في تذوق جسدها العذب والناعم بنفسي.

وجاءت هذه الفرصة سريعًا.

في ذلك اليوم، أصيبت ابنةُ الجيران الكبرى بحمى شديدة، وكان والداها في رحلة عمل ولن يعودا قريبًا.

اتصلت بي وطلبت مني أن أشتري لها بعض أدوية البرد وأحضر لها الطعام.

ما إن سمعتُ الخبر، حتى كدتُ أطير من الفرح.

فهذا ليس عذرًا لدخول منزلها فحسب، بل فرصة للانفراد بها في غرفة واحدة.

كنتُ أتطلع بشوق لما قد يحدث حينها.

سرعان ما جاء المساء، وتوجهتُ إلى منزل الجيران ومعي الطعام والدواء.

لم يكن باب منزلها مقفلًا، فدخلتُ بمجرد دفعه.

"أختي نورة، هل أنتِ هنا؟"

جاء صوتٌ ضعيف من غرفة النوم.

"هل هذا أنت يا ياسين؟ أنا في الغرفة، تفضل بالدخول."

فتحتُ باب الغرفة، فرأيتُ نورة مستلقية على السرير، وجهها شديد الاحمرار، وعلى جبهتها منشفة سميكة.

كان اللحاف مبعثرًا فوق جسدها، يكشف عن مساحة كبيرة من بشرتها البيضاء الرقيقة.

وعلى حافة السرير، برزت قدمٌ صغيرة ناعمة كأنها قطعة من الرخام.

وضعتُ الدواء والطعام على الطاولة بجانب السرير، ولم تستطع عيناي التوقف عن التلصص تحت لحافها.

برؤية هذا الجسد المغري الذي لا يفصلني عنه سوى غطاء خفيف، بدأتُ حرارة تسري في جسدي كله.

حتى أنني شعرتُ بخفقان واضح في ذلك المكان.

"كيف تمرضين ولا تغطين نفسكِ جيدًا؟ ماذا لو أصبتِ بالبرد مجددًا؟"

أمسكتُ بقدمها الرقيقة والناعمة ووضعتها تحت اللحاف.

ثم سحبتُ طرف اللحاف من عند صدرها وغطيتُ جسدها بالكامل.

لامست أصابعي دون قصد صدرها الأبيض الممتلئ، يا إلهي، كم كان ناعمًا وطريًا!

شعر جسدي بصدمة كهربائية، ولم أستطع منع نفسي من الارتجاف.

لا لوم عليّ، فأنا لا أزال شابًا عديم الخبرة، وهذه هي المرة الأولى التي ألمس فيها جسد امرأة، فكيف إذا كانت ابنة جيراننا التي أعشقها؟ كانت ساقاي ترتجفان من شدة التوتر.

نظرت إليّ نورة وهي ترى اهتمامي بها، وارتسمت ابتسامة على شفتيها.

"شكرًا لك يا ياسين، لولاك لما عرفتُ ماذا أفعل."

"أشعر الآن أنني خائرة القوى تمامًا، هل يمكنك أن تطعمني الدواء؟"

بالطبع، هذا أمر بسيط.

حملتُ الدواء بحذر، وأطعمته لها بملعقة صغيرة شيئًا فشيئًا.

بينما كنتُ أراقب حركة صدرها وهي تبتلع، شعرتُ وكأن رغبتي الدفينة تتحرك مع كل نبضة.

انتهيتُ من إعطائها الدواء بسرعة، وكانت المنشفة على رأسها قد بردت.

"سأذهب لأسخن المنشفة بالماء من أجلكِ، ابقي مستلقية."

أخذتُ المنشفة وذهبتُ إلى الحمام لأملأها بالماء الساخن.

لكن عيني وقعت على كومة ملابسها الموضوعة جانبًا، فخفق قلبي بشدة.

هي الآن مستلقية على السرير لا تقوى على الحراك، ولا يوجد أحد غيرنا في المنزل.

ألا يعني هذا أنني أستطيع القيام بأي فعل طائش دون أن يكتشفني أحد؟

قلبتُ ملابسها بيدي، كانت كلها ثيابًا ارتدتها ولم تُغسل بعد.

كانت مغطاة بطبقة من التنانير والقمصان، وتحتها مباشرة كانت ملابسها الداخلية وجواربها الشفافة.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
58 챕터
จบชีวิตอย่างเดียวดาย 1.1
บทที่ 1 จบชีวิตอย่างเดียวดายจวนต้วนอ๋อง...เสียงโกลาหลดังสนั่นทั่วจวนอ๋อง เปลวเพลิงลุกท่วมหลังคา ควันหนาทึบแผ่คลุ้งจนหายใจไม่ออก เสียงกรีดร้องของเหล่าข้ารับใช้ดังทั่วจวน อีกทั้งยังมีเสียงเกราะกระทบกันของทหารที่บุกรุกเข้ามา เสียงเหล่านี้ทำให้ใจของทุกคนหวาดกลัวไป๋หนิงเฟิ่งหอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อยหอบ ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อและฝุ่น นางวิ่งออกมาจากเรือนใหญ่เพื่อดูเหตุการณ์ แต่ไม่คิดที่จะหลบหนีไปไหน แม้ว่านางจะดูสิ้นหวังกับสถานการณ์นี้ก็ตามหากแต่แววตาของนางยังคงเปล่งประกายอย่างมีความหวัง นางจะต้องมีชีวิตรอด เพื่อรอคอยพระสวามีอันเป็นที่รักมาช่วยเหลือตน และหวังว่าในภายภาคหน้า เขาจะแก้ต่างให้กับตระกูลไป๋“พระชายา หนีก่อนเถิดเพคะ ยามนี้ไม่มีผู้ใดมาช่วยแล้วเพคะ”สาวใช้คนสนิทที่ตามมาจากบ้านเดิม บอกเจ้านายอย่างร้อนรน นางไม่เชื่อว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ต้วนอ๋องจะไม่รู้ แล้วนางยังเชื่ออีกว่าเขารู้ว่าที่นี่เกิดเรื่อง แต่เลือกที่จะไม่มาช่วย หากไม่แล้วทหารจากวังหลวงเหล่านั้น จะบุกเข้าจวนอ๋องอย่างง่ายดายได้อย่างไรไม่รู้ว่าทหารเหล่านี้มาจับตัวพระชายา เพราะนางเป็นหนึ่งในบุตรหลานตระกูลไป๋ที่ถ
더 보기
จบชีวิตอย่างเดียวดาย 1.2
ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก ชายหนุ่มหันกลับมามอง แต่แทนที่เขาจะกลับมาเพื่อปกป้องนาง กลับกลายเป็นว่าเขาพุ่งไปคว้าสตรีอีกคนไปกอดไว้แน่น อีกทั้งยังกอดไว้พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความร้อนรน “เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”“หม่อมฉันไม่เป็นอันใดเพคะ แต่หม่อมฉันหวาดกลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะไม่ได้พบหน้าท่านอ๋องอีกแล้ว” นางกล่าวตัวสั่น ใบหน้าซุกอกเขาไว้ด้วยความหวาดกลัวทั้งสองเหมือนจะลืมใครบางคนไปแล้ว นั่นคือไป๋หนิงเฟิ่งร่างของนางแข็งทื่อ ริมฝีปากสั่นระริก มองภาพนั้นด้วยใจที่แหลกสลาย ดวงตาค่อย ๆ มีน้ำตาไหลรินออกมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพตรงหน้าช่างโหดร้ายสำหรับนางเสียเหลือเกินความจริงช่างโหดร้าย เมื่อพบว่านางไม่มีค่า ไม่มีความหมายสำหรับเขาเลย ต่อให้นางจะสละชีวิตและทนทุกข์มามากเพียงใด หัวใจของเขาก็ไม่เคยหันมามองนางที่เป็นชายาเอกไป๋หนิงเฟิ่งหัวเราะทั้งน้ำตา เสียงหัวเราะนั้นข่มขืน เหมือนมีดกรีดหัวใจซ้ำ ๆ หลายครั้ง“เป็นเช่นนี้มาตลอดงั้นหรือ” นางกล่าวอย่างท้อแท้ในใจปลายเท้าของนางแตะหินเย็นเฉียบ นางกัดริมฝีปากจนเลือดซึม ดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา แต่ก็ยังยืนหลังตรงอย่างสง่างาม หวังจะเห็นแววตาของชายผู้เป็นพระ
더 보기
ปฏิเสธการแต่งงาน 1.1
บทที่ 2 ปฏิเสธการแต่งงานจวนสกุลไป๋“คุณหนู ตื่นขึ้นมาได้แล้วเจ้าค่ะ อย่าทำให้บ่าวกลัวไปมากกว่านี้เลยนะเจ้าคะ” เสี่ยวหลันเอ่ยออกมาอย่างร้อนใจ น้ำตาเริ่มไหลรินอย่างไม่รู้ตัวเมื่อวานคุณหนูของนางเกิดพลัดตกสระน้ำ กว่ามีคนมาช่วยก็กินเวลานานพอสมควร ท่านหมอลู่มาตรวจแล้วแจ้งว่าอยู่ที่ชะตาสวรรค์ หากคุณหนูสามารถตื่นขึ้นมาได้ ก็นับว่ารอดแล้วเสี่ยวหลันไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูของนาง ถึงเกิดเหตุร้ายเช่นนี้ได้ ที่สำคัญเหตุใดกลายเป็นคุณหนูของนาง ที่ทำร้ายสหายอย่างคุณหนูหลี่ จนตนเองพลัดตกสระน้ำได้ล่ะไป๋หนิงเฟิ่งที่นอนอยู่ก็คิดสงสัยอยู่ในใจ ‘จำได้ว่าข้านั้นตกหน้าผาตายไปแล้ว แต่เหตุใดยังได้ยินเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของเสี่ยวหลันอีกล่ะ อีกทั้งร่างของข้าที่ตกลงไปใต้เหวลึก เหตุใดถึงไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ เลย’เมื่อเปลือกตาค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้น กลับพบเพดานห้องที่คุ้นตา กลิ่นยาสมุนไพรลอยมากระทบจมูก แทนที่จะเป็นกลิ่นคาวเลือดจากกลุ่มพวกกบฏเมื่อกวาดสายตามองรอบ ๆ ความรู้สึกแรกคือความงุนงงสงสัย ตามมาด้วยความตื่นตระหนกจนหัวใจเต้นระส่ำ เพราะนี่ไม่ใช่ตำหนักของจวนต้วนอ๋อง“นี่มันที่ไหนกัน” น้ำเสียงแผ่วสั่นพร่าเล็ดลอดร
더 보기
ปฏิเสธการแต่งงาน 1.2
เมื่อเดินเข้าสู่โถงใหญ่ ไป๋กั๋วจิ้น ราชครูผู้เป็นบิดา นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงพร้อมมีใบหน้าขึงขัง ท่ามกลางญาติผู้ใหญ่และพี่น้องหลายคน ทุกสายตาจับจ้องมองมายังไป๋หนิงเฟิ่งทันทีที่นางก้าวเข้ามา“หนิงเฟิ่ง อีกไม่กี่เดือนเจ้าต้องเข้าพิธีแต่งงานกับต้วนอ๋องแล้ว เรื่องนี้เป็นเกียรติแก่ตระกูลไป๋ยิ่งนัก เจ้าอย่าได้ทำให้ตระกูลเสียหน้าล่ะ” ราชครูไป๋กล่าวเสียงกังวานและหนักแน่น แววตาจับจ้องไปยังบุตรสาวอย่างเข้มงวดไป๋หนิงเฟิ่งยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แผ่นหลังตรง ภายในใจปั่นป่วนด้วยความทรงจำจากชาติที่แล้ว ภาพวันที่ถูกสวามีเมินเฉยใส่ ภาพที่เขากอดปกป้องหญิงอีกคน แล้วนางถูกทิ้งให้เผชิญหน้ากับความตาย ท่ามกลางเพลิงสงครามของกลุ่มกบฏ ยามนี้ทุกเหตุการณ์หลั่งไหลเข้ามาดังสายน้ำ“หนิงเฟิ่ง เจ้าจะไม่กล่าวสิ่งใดหรือ” ราชครูไป๋เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นบุตรสาวยังยืนนิ่ง ๆนั่นทำให้นางเรียกสติกลับมา ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อย แล้วเอ่ยอย่างสงบ “ท่านพ่อโปรดอภัย หากแต่ครั้งนี้ลูกไม่อาจทำตามอย่างที่ตระกูลไป๋คาดหวังได้เจ้าคะ”คำกล่าวนั้นของนาง ทำให้บรรยากาศในห้องโถงแข็งทื่อ หลายคนพากันอึ้ง บางคนถึงกับเอ่ยท้วงอย่างไม่พอใจ “หนิงเฟิ่ง! เจ้ารู้
더 보기
เปลี่ยนชะตาตัวเอง1.1
บทที่ 3 เปลี่ยนชะตาตัวเองไป๋หนิงเฟิ่งหันไปมองด้วยสายตาเย็นชา นางไม่อยากจะเชื่อว่าท่านอาสามของนาง จะขี้ขลาดเช่นนี้ “ท่านอาสาม เช่นนั้นเหตุใดท่านไม่ให้บุตรสาวของท่านแต่งงานแทนข้าล่ะ เวลานั้นใครก็ไม่สามารถเอาผิดกับตระกูลไป๋ได้”“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ บุตรสาวของข้าเป็นเพียงบุตรจากบ้านสาม หาใช่บ้านใหญ่ แต่งเข้าไปก็เป็นได้แค่เพียงอนุเท่านั้น” นายท่านสามไป๋ตวาดออกมา ไม่คิดว่าหลานสาวจะหาเรื่องตายให้บ้านตนเองไป๋หนิงเฟิ่งยกยิ้มเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยิน นางโค้งศีรษะต่ำแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ลูกยังยืนยันตามเดิม หากไม่มีเรื่องอื่นใดแล้ว ลูกขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ ท่านพ่อ”จากนั้นนางจึงเดินออกมาจากโถงใหญ่ พร้อมกับสาวใช้ข้างตัวด้วยความสง่างามทว่าไม่มีใครคาดคิดข่าวที่ไป๋หนิงเฟิ่งปฏิเสธการแต่งงาน จะแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ม จากโถงใหญ่ของจวนตระกูลไป๋ แพร่กระจายไปสู่ปากชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ จวนไป๋ จนไปถึงหูเหล่าขุนนางที่คอยจับตามองเรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว เนื่องจากมีใครบ้างที่ไม่อยากให้บุตรสาวและหลานสาวของตน ได้แต่งงานกับต้วนอ๋อง ดังนั้นไม่กี่วันถัดมา ก็ได้มีคำสั่งเรียกให้ราชครูไป๋และบุตรสาว
더 보기
เปลี่ยนชะตาตัวเอง1.2
จากนั้นก็ให้ขันทีข้างกายเขียนราชโองการมาให้ เพื่ออ่านทวนอีกครั้ง และจะลงตราประทับ แล้วก่อนจะมอบหมายให้ขันทีไปจัดการเรื่องนี้หลังจากท่านราชครูและไป๋หนิงเฟิ่งกลับมาถึงจวน ไม่นานราชโองการก็มาถึง ทว่ากลับเนื้อหาผิดเพี้ยนไปจากข่าวที่ได้ยินมา นั่นคือมีราชโองการให้บุตรสาวสายรอง แต่งเข้าจวนต้วนอ๋องโดยให้เป็นอนุคราวนี้ทำให้บุตรสาวสายรอง ต่างก็แย่งชิงงานมงคลนี้ เนื่องจากในราชโองการไม่ได้ระบุชื่อของผู้ใด“ข้าละสมน้ำหน้าพี่หญิงนัก คราวนี้ไม่มีงานมงคล ดูสิว่านางจะเชิดหน้าอย่างไร งานแต่งนี้จะต้องเป็นของข้าเท่านั้น”ไป๋ฉางหลินที่เป็นบุตรสาวจากบ้านสามเอ่ยขึ้นมาด้วยสายตามุ่งมั่น ในใจก็คิดว่า ข้าจะต้องได้แต่งเข้าจวนต้วนอ๋อง แม้ว่าจะได้เป็นเพียงอนุก็ตาม แต่หากได้ครองใจท่านอ๋อง ฐานะของข้าอาจจะขยับขึ้นมาเป็นพระชายารองก็ได้ แต่ต่างกับไป๋หนิงเฟิ่ง คราวนี้อยากรู้เหลือเกินว่า นางจะมีหน้ากล้าสู้ผู้คนได้อีกหรือไม่’“ฉางหลิน เจ้าอย่าเพิ่งดีใจไป ในราชโองการไม่ระบุชื่อผู้ใด อย่าลืมว่าบ้านรองยังต้องการงานแต่งครั้งนี้เหมือนกัน รอดูเถิดว่าใครจะได้แต่งเข้าจวนอ๋อง” สะใภ้สามเอ่ยปรามบุตรสาว นางไม่อยากให้ไป๋ฉางหลินต้องค
더 보기
แบกรับชื่อเสียงด่างพร้อย 1.1
บทที่ 4 แบกรับชื่อเสียงด่างพร้อยหลายวันมานี้ในเมืองหลวง ข่าวลือเรื่องของไป๋หนิงเฟิ่งดังสะท้อนไปทั่วเมืองอีกครั้ง ไม่มีผู้ใดไม่รู้ว่าคุณหนูใหญ่จากตระกูลไป๋ผู้นี้ ถูกถอนหมั้นโดยมีราชโองการยืนยันจากฮ่องเต้ อีกทั้งยังให้บุตรสาวจากตระกูลไป๋สายรอง แต่งไปเป็นอนุให้กับต้วนอ๋องเช่นนี้แล้วไม่เท่ากับว่าตระกูลไป๋ถูกตบหน้าหรอกหรือจากคุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋แต่งเข้าเป็นพระชายาเอก กลายเป็นบุตรสาวสายรองได้แต่งเข้าไปแทน แต่ในฐานะอนุเท่านั้น“บ้าไปแล้วแน่ ๆ แบบนี้คุณหนูไป๋จะเอาหน้าตาไปไว้ที่ใดกัน”“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ต่อไปคุณหนูใหญ่ไป๋ผู้นี้ จะมีใครกล้ามาขอแต่งงาน”“นั่นน่ะสิ ก่อนหน้านี้ก็มีข่าวลือบอกว่านางปฏิเสธการแต่งงานด้วยตนเอง นี่คงทำให้ฮ่องเต้ไม่พอพระทัย จึงได้ออกราชโองการมาเช่นนี้”เสียงซุบซิบดังไปทุกตรอกซอกซอย ทั้งยังลามเข้ามาในราชสำนัก ขุนนางบางส่วนหัวเราะเยาะตระกูลไป๋ แต่บางส่วนกลับเริ่มสงสัยว่า เหตุใดจึงได้มีราชโองการเช่นนี้ออกมา“ตอนนี้ไม่รู้ว่าราชครูไป๋เอาหน้าไปไว้ที่ใดแล้ว แทนที่บุตรสาวจะได้เป็นพระชายาเอก กลับถูกถอนหมั้น ไม่นับว่าสร้างความไม่ปลอดภัยให้กับตระกูลรึ”“ขุนนางอี้ อย่าลืมสิว่าในราชโ
더 보기
แบกรับชื่อเสียงด่างพร้อย1.2
จวนตระกูลหลี่หลี่ชุยผิงนั่งจิบชาอยู่ในศาลากลางสวน นางพึงพอใจที่มีไม่มีราชโองการงานแต่งของไป๋หนิงเฟิ่ง โดยหวังว่าเมื่อต้วนอ๋องกลับมาแล้ว เขาจะสู่ขอนางเข้าจวนอ๋อง และให้นางเป็นชายาเอก เป็นนายหญิงของจวนตามที่เขาได้สัญญาไว้“หึ..สมน้ำหน้าไป๋หนิงเฟิ่งที่ไม่มีราชโองการสมรสพระราชทานให้” หลี่ชุยผิงกล่าวออกมาอย่างพึงพอใจ“แต่คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดถึงฝ่าบาทถึงยังมีราชโองการให้บุตรสาวสายรองตระกูลไป๋ แต่งเข้าจวนอ๋องด้วยเล่าเจ้าคะ” สาวใช้ข้างกายเอ่ยถาม นางสงสัยเรื่องนี้ไม่น้อย“ข้าไม่รู้หรอก แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว เพราะไม่เท่ากับตบหน้าไป๋หนิงเฟิ่งหรอกหรือ ตัวนางไม่ได้แต่ง แต่ให้บุตรสาวสายรองแต่งเข้าไปเป็นอนุแทน นอกจากตบหน้านางแล้ว ยังตบหน้าราชครูไป๋พ่อของนางอีกด้วย ฮ่า ๆ ข้าสะใจยิ่งนัก” หลี่ชุยผิงกล่าวออกมาอย่างสะใจ จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะของนางดังไปทั่วสวน ไม่คิดว่าไป๋หนิงเฟิ่งจะถูกยกเลิกงานแต่งอย่างง่ายดายเช่นนี้“แล้วคุณหนูไม่คิดจะไปปลอบใจนางหรือเจ้าคะ อย่างน้อยเบื้องหน้าของคุณหนูก็คือสหายที่ดีของนาง” สาวใช้เอ่ยขึ้นมา หากคุณหนูของนางไม่ไปปลอบใจคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ เช่นนั้นเรื่องที่ทั้ง
더 보기
พบเจอองค์ชายรองเซียวเฟยหลง1.1
บทที่ 5 พบเจอองค์ชายรองเซียวเฟยหลงขณะเดียวกัน มีสายตาคู่หนึ่งมองมาทางนางอย่างพึงพอใจ ก่อนร่างใหญ่จะออกมาจากที่ซ่อน“ไม่คิดว่าเจ้าจะกล้าปฏิเสธการแต่งงาน และยอมแบกรับชื่อเสียงที่ถูกฝ่ายชายยกเลิกงานแต่ง แล้วยังให้บุตรสาวบ้านรองแต่เข้าเป็นอนุอีก”ไป๋หนิงเฟิ่งหันมาตามเสียง นางพยายามทบทวนความทรงจำและรับรู้ได้ว่าเขาคือองค์ชายรอง แววตาของนางสงบเย็น นางลุกขึ้นแล้วค่อย ๆ คุกเข่าลงทำความเคารพ “คารวะองค์ชายรอง”“ลุกขึ้นเถิด เจ้าไม่ต้องพิธีรีตองมากนัก”นางลุกขึ้นหลังจากได้รับอนุญาต เซียวเฟยหลงเดินมาหยุดตรงหน้า “เจ้ายังไม่ได้ตอบข้า เหตุใดเจ้าทำเช่นนั้น นั่นไม่เท่ากับต้องการขัดราชโองการหรอกหรือ”“หม่อมฉันไม่ได้ขัดราชโองการเพคะ ราชโองการส่งมาที่จวนนั้นมอบให้บุตรสาวสายรอง เพื่อแต่งเข้าไปเป็นอนุต่างหาก ไม่ใช่ให้หม่อมฉันแต่งเข้าจวนต้วนอ๋องเสียหน่อย” นางตอบกลับเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับเงยหน้าสบตาเขาตรง ๆ ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยเซียวเฟยหลงหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นทุ่มต่ำแต่กลับเย็นยะเยือก “เจ้ากล้ายอกย้อนดีนัก สตรีทั้งแผ่นดินต้องการแต่งเข้าจวนอ๋อง ต้องการสานสัมพันธ์กับราชวงศ์ แต่เจ้ากลับผลักไสวาสนานี้ ช่างน่
더 보기
พบเจอองค์ชายรองเซียวเฟยหลง 1.2
เมื่อเจอคำถามนี้ หลี่ชุยผิงสะอึกไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ใช่แล้ว เขายังไม่กลับมาจากชายแดน หากกลับมาแล้วเขาคงมาสู่ขอข้าน่ะ แล้วที่เจ้าตกสระน้ำน่ะ อาการดีหรือยัง สตรีอย่างเราต้องดูแลตัวเองให้ดี เพราะหากไอเย็นเข้าร่างกายเยอะ จะทำให้มีบุตรยาก”“ข้าไม่คิดถึงเรื่องนั้นหรอก สตรีที่ชื่อเสียงเสียหายเช่นข้า คงไม่มีชายใดกล้ามาสู่ขอแล้วล่ะ แต่ข้ายินดีกับเจ้านะ และจะไปร่วมงานแต่งของเจ้าอย่างแน่นอน”“เจ้าอยู่แต่ในจวนไม่เบื่อบ้างหรือ เช่นนั้นไปเดินเล่นกับข้าในตลาดดีหรือไม่ เผื่อว่ามีจะของถูกใจเจ้า” หลี่ชุยผิงเอ่ยชวนไปเดินเล่นในตลาด นางเองก็อยากได้เครื่องประดับเหมือนกัน หากไปกับไป๋หนิงเฟิ่งคราใด นางไม่เคยได้จ่ายเงินสักตำลึงเดียวไป๋หนิงเฟิ่งรู้ทันสหายชั่ว แต่ก็แสร้งโอนอ่อนเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย “ไปตลาดก็ดีเหมือนกัน ข้าอยากเดินเล่น” นางยิ้มคล้ายกับดีใจ‘คอยดูว่าข้าจะเล่นงานเจ้าอย่างไร มีหรือที่ข้าไม่รู้ว่า เจ้าต้องการให้ข้าไปพบเจอคำติฉินนินทาของชาวบ้าน แต่ในเมื่อเจ้าต้องการเช่นนั้น ข้าก็พร้อมที่จะเล่นกับเจ้าเช่นกัน’ นางคิดในใจ ยิ้มเย็นมุมปากเล็กน้อยไม่นานพวกนางก็พากันนั่งรถม้าออกมาจากจวนตระกูลไป๋จวนอ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status