Share

บทที่ 21

last update Last Updated: 2026-01-08 12:23:13

สิงหราชกลับมาที่บ้านของอัปสรสุดาอีกครั้ง เพราะครั้งแรกเขาแค่มาตามหาว่าเธออยู่ที่นี่ไหม ..แต่ครั้งนี้ชายหนุ่มจะควานหาบ้าง

คนร่างหนาเปิดประตูเข้าไปในห้องหนึ่ง คิดว่าคงจะเป็นห้องของเธอ เขาเดินเข้าไปหยิบรูปขึ้นมาดู มันคือภาพที่เธอถ่ายคู่กับพ่อ แต่ก็มีอีกภาพที่ถ่ายคู่กับแม่ เขาไม่ได้สงสัยเลยทำไมสองภาพนั้นถึงแยกไม่ถ่ายเป็นครอบครัว ก็เพราะคุณากรเป็นคนนิสัยแบบนี้ ..แต่มันจะแตกต่างอะไรกับเขา เพราะตัวเขาก็มีผู้หญิงเข้ามาไม่ซ้ำหน้าเหมือนกัน

สิงหราชมองจ้องพ่อของเธอที่อยู่ในรูป แล้วก็คิดโมโหขึ้นมาอีก ถ้าไม่เพราะพ่อเธอ ป่านนี้เขาคงได้อยู่กับแม่ ไม่ต้องพรากจากกันมาจนถึงทุกวันนี้ และเขาได้ยินสิ่งที่แม่พูดให้ฟังว่า ท่านหนีตายมาอยู่ที่นั่น ชายหนุ่มก็วางรูปนั้นลง

"กลับ" เขาสั่งลูกน้อง แล้วก็เดินนำหน้าออกมาที่รถ

หลายวันต่อมา.. ที่โรงงาน..

"ทำไมบอสถึงเข้าโรงงานทุกวันเลย" พนักงานเริ่มพูดคุยกัน เมื่อหลายวันมานี้ เห็นเขาเข้ามาในโรงงานแทบทุกวัน

"ใช่..และตั้งใจทำงานมากเลยนะ" เพราะทุกคนไม่เคยเห็นเจ้านายทำแบบนี้เลย

นอกจากจะสั่งผู้จัดการโรงงาน หรือไม่ก็หัวหน้าแผนก แต่นี่เขาดูงานเองทั้งหมด

"แต่ก่อนเห็นเข้าเดือนละค
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ไฟแค้น   บทที่ 40

    "ผมกำลังจะพาภรรยาไปฝากท้อง..""พาภรรยาไปฝากท้อง? หมายความว่ายังไง" อัจฉราภรณ์มองดูหน้าเขาแล้วก็มองตามหลังน้องสาวไป"ทำไมต้องให้แปลภาษาไทยเป็นไทยอีกล่ะครับ.." ชายหนุ่มไม่อยากจะเสียเวลากับพี่สาวของเธอแม้แต่นาทีเดียว แต่เขาจำเป็นต้องพูดให้เข้าใจก่อน..เพราะกลัวว่าเธอจะตามไปรังควานน้องสาว"แต่น้องสาวฉันมีลูก กับผู้ชายอื่น..คุณก็รู้อยู่""ใครบอกว่าเธอมีลูกกับผู้ชายอื่น นั่นลูกของผมต่างหาก""อะไรนะ?!""ผมพูดแค่นี้คุณคงจะเข้าใจแล้วนะครับ แต่ที่จริงผมไม่จำเป็นต้องอธิบายเลยด้วยซ้ำ เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่พี่สาวของเธอ ป่านนี้คงได้ถูกเขาเล่นงานไปแล้ว..พอคุยกับพี่สาวของเธอเหมือนจะไม่รู้เรื่อง ชายหนุ่มก็รีบออกมาก่อน เพราะกลัวว่าจะตามไม่ทัน"ไปไหนแล้ว" แต่ก็ไม่ทันจนได้คฤหาสน์หลังงามของสิงหราช.."ถ้าเราจะกลับไปพักที่บ้าน คุณแม่จะไหวไหมคะ" พอมาถึงบ้านของเขาเธอก็ชวนแม่กลับไปที่บ้านของตัวเอง"ป้าว่าใจเย็นก่อนดีกว่าไหม""น้องอยากจะพาคุณแม่ไปอยู่ที่บ้านค่ะ""ผมไม่ให้ไป" สิงหราชมาทันเวลาพอดี"แม่ว่าคุยกันให้รู้เรื่องก่อนดีไหม" แก้วกานดาอยากให้ทั้งสองคุยกันก่อน"ไม่คุยค่ะ น้องจะกลั

  • ไฟแค้น   บทที่ 39

    "หมาน้อย..หมาน้อยล่ะคะ" หญิงสาวเดินเข้ามาในห้อง พอไม่เจอลูกก็มองหาจนทั่ว"คุณใจเย็นก่อนสิ" ชายหนุ่มเดินมาโอบเอวบางไว้"ลูกล่ะคะ" อัปสรสุดาหันมาถามเขาอีกที"นอนหลับอยู่เตียงนั่นไง" สิงหราชให้คนจัดหาเตียงสำหรับเด็กเข้ามาให้ลูกชายได้นอนสบายๆ หน่อย"หมาน้อย" หญิงสาวรีบเดินอ้อมไปตรงที่เขาบอกว่าลูกนอนอยู่แต่ตอนนี้ทุกคนที่อยู่ในห้องไม่ได้สนใจการตามหาหมาน้อยของอัปสรสุดาเลย พวกท่านสนใจว่าทำไมทั้งสองถึงดูสนิทกันจนผิดตา"ป้าว่าอย่าเพิ่งกวนแกดีกว่า หมาน้อยเพิ่งจะหลับไป" สุดาพูดกับอัปสรสุดา แต่สายตาของนางมองดูลูกชายแบบสงสัย"แกกวนมากไหมคะ" หญิงสาวเอื้อมมือลงไปลูบศีรษะของลูกชายที่กำลังหลับใหลอยู่"ไม่กวนเลยจ้า แกน่ารักมาก""ขอบคุณคุณป้ามากเลยนะคะ ที่ดูแลหมาน้อยและยังได้ดูแลคุณแม่อีกคน" อัปสรสุดาเดินมาหาแม่ที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งพิงเมื่อตอนเห็นเธอเข้ามา"ธุระของหนูเสร็จแล้วเหรอลูก" แก้วกานดายื่นมือมากุมมือลูกสาวไว้"เสร็จแล้วค่ะ" หญิงสาวโผเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ "น้องขอโทษที่ทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้" ถ้าไม่เพราะเธอหนีหายไป แม่ก็คงไม่ได้อยู่ในสภาพนี้"ไม่ร้องไห้นะลูก" นางลูบผมลูกสาวเพื่อปลอบใจ"หมาน้อยคือลูกข

  • ไฟแค้น   บทที่ 38

    ดึกดื่นของคืนเดียวกันนั้น..ธรรมดาทุกวันจะนอนหลับไปแล้วเพราะฤทธิ์ยา แต่นี่ยาก็ทำให้เธอหลับไม่ได้ อัปสรสุดาได้แต่มองประตูบานนั้นว่าเมื่อไรเขาจะเปิดเข้ามา เพราะตอนนี้มันก็ถึงเวลาทายาแล้วหรือเพราะคำพูดของเรา..มันยิ่งทำให้เธอน้อยใจเพิ่มขึ้น เพราะถ้าเป็นกับคำพูดของเธอจริง ทำไมเขาถึงไม่อธิบายล่ะ ว่าสิ่งที่เธอพูดมามันไม่เป็นความจริงแกร้ก! จังหวะที่กำลังคิดอะไรอยู่นั้นก็มีเสียงใครบางคนเปิดประตูเข้ามา หญิงสาวรีบหลับตาลงแกล้งทำเป็นว่าหลับไปแล้วเหม็น.. เขาไม่ได้เข้ามาแค่ตัว ยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์ติดฟุ้งเข้ามาด้วยชายหนุ่มเดินไปหยิบกล่องยาแล้วเดินมาที่เตียง ถึงแม้ว่าจะเมามากแต่ก็ไม่ลืมหน้าที่ของตัวเองพอเตรียมยาเสร็จ มือหนายื่นมาจับขาของหญิงสาวให้ชันขึ้นแบบเบาที่สุด เพราะคิดว่าเธอหลับไปแล้วอุบ อุ้บ อ้วกกก เธอพยายามกลั้นใจไว้..แต่ก็คลื่นไส้หนักมาก เพราะกลิ่นที่ติดตัวเขามาไม่ได้มีแค่กลิ่นแอลกอฮอล์ยังมีกลิ่นบุหรี่"คุณเป็นอะไร" ชายหนุ่มตกใจ เพราะเธออาเจียนเต็มที่นอน"เหม็น" หญิงสาวรีบลุกขึ้น เพื่อที่จะเก็บที่นอนที่ทำเลอะไว้"เดี๋ยวผมให้คนมาเก็บ" จบคำพูดชายหนุ่มก็พาเธอมาอีกห้อง"เราคงต้องนอนห้องนี้แ

  • ไฟแค้น   บทที่ 37

    "ฉันคิดถึงลูกจริงๆ นะ" หลายวันแล้วที่เธอไม่ได้เจอลูก ความเป็นแม่ถึงแม้จะรู้ว่าลูกปลอดภัยดีแต่ขอให้ได้ชื่นใจบ้าง เพราะลูกของเธอกำลังอยู่ในวัยที่น่ารัก"ตอนนี้แกกำลังสนิทกับคุณย่าและคุณยาย ปล่อยพวกท่านอยู่กับหลานไปก่อน" ชายหนุ่มพูดในระหว่างที่ยกกาแฟขึ้นมาจิบรอเธอทานข้าว"อืม" หญิงสาวพูดแค่นั้นก็วางช้อนลง แล้วลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารนั้นไปเขาต้องทำใจแข็งเข้าไว้ เพราะการเดินทางกลัวว่ามันจะสะเทือนถึงแผล ..และยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาต้องพาตัวเธอมาซ่อนถึงที่นี่..คิดได้แบบนั้นชายหนุ่มก็ยกหนังสือพิมพ์ขึ้นมาเปิดดู เพื่อไม่ให้ตัวเองใจอ่อนและฟุ้งซ่าน"คุณแม่ไม่สงสัยเหรอว่าฉันหายไปไหน" หญิงสาวรีบเดินกลับมาอีกครั้ง เมื่อคิดว่าเอาลูกมาพูดกับเขาแล้วไม่ได้ผล ลองเอาแม่มาพูดดูบ้าง"ผมบอกท่านไปแล้ว""คุณบอกว่ายังไง""บอกว่าคุณไปธุระที่ต่างจังหวัด""ฉันกลัวว่าท่านจะเป็นห่วง..ให้ฉันกลับนะ" เธอเดินเข้ามาใกล้ ถ้าไม่เจอหน้าลูกภายในวันพรุ่งนี้ได้ใจขาดตายแน่"ไม่ได้" สายตาคมมองไปดูกาแฟแก้วเดิมแล้วยกขึ้นมาดื่ม คิดว่าจะทำเป็นไม่สนใจคำพูดเธอเหมือนเดิมแต่หญิงสาวไม่ยอมแพ้ ขาเรียวก้าวเดินเข้ามาแล้วก้มลงไปจุ๊บแก้มคน

  • ไฟแค้น   บทที่ 36//18+

    "ปล่อยค่ะ" หญิงสาวเคลิ้มไปกับลีลาการจูบของเขาอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เลยรีบเรียกสติกลับมาชายหนุ่มยกใบหน้าขึ้นเล็กน้อยแบบเสียดาย แต่ก็หยุด เพราะถ้าอย่างงั้นคงห้ามใจตัวเองไม่ได้แน่และถ้ายังนอนอยู่กับเธอแบบนี้ เขาคงต้องได้คลั่งตาย..คนร่างหนาลุกขึ้นได้ก็เดินออกจากห้องนั้นมาหญิงสาวก็ไม่คิดจะสนใจ..ดีเหมือนกันไปนอนห้องอื่นเลยได้ยิ่งดีเช้าวันต่อมา..อัปสรสุดารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะหายไปเหมือนเมื่อวาน"ตอนนี้ร่างกายของฉันแข็งแรงมากแล้ว คุณให้ฉันกลับไปหาลูกได้หรือยัง""ยัง" ตอนนี้สิงหราชกำลังมัววุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือพิมพ์ โดยที่ไม่ได้เงยหน้ามามองคนถามเลยด้วยซ้ำ"ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย"มือหนายื่นไปยกกาแฟขึ้นมาจิบ แต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น เหมือนไม่ได้สนใจคนที่กำลังพูดอยู่พอเขาทำเป็นไม่สนใจ หญิงสาวก็เลยออกจากบ้านนั้นมา เพื่อที่จะชมวิวทิวทัศน์ด้านนอก เผื่อว่าจะคลายความคิดถึงลูกได้บ้างพอเธอเดินออกไปแล้วเขาถึงวางหนังสือพิมพ์ลง ที่จริงไม่ได้ตั้งใจอ่านขนาดนั้นหรอก แต่ไม่รู้ว่าจะเก๊กท่าไหนดีหญิงสาวเดินออกมาดูวิวไกลกว่าทุกวัน ที่นี่งามมากจริงๆ คนรว

  • ไฟแค้น   บทที่ 35

    "คุณจะบ้าเหรอ!" หญิงสาวรีบพันผ้าห่มผืนที่คลุมตัวอยู่นั้นให้แน่นหนา เพราะกลัวว่าเขาจะทำอย่างที่พูดจริง"ถ้าไม่ทาแล้วมันจะหายไหม""ไม่หายก็เรื่องของฉัน!""มันจะเรื่องของเธอคนเดียวได้ยังไง" เขาอุตส่าห์อดใจไว้รอวันที่เธอหายดี..จบคำพูดชายหนุ่มก็ดึงผ้าห่มผืนนั้นออกแบบไม่ยากเลย"คุณสิงหราช คุณหยุดเดี๋ยวนี้นะ" หญิงสาวหนีบขาเข้าหากัน โชคดีที่ยังมีกางเกงชั้นในอีกตัวปิดอยู่"จะหวงอะไรนักหนา ไม่อยากจะหายหรือไง""ฉันไม่ได้หวงแต่ฉันอาย!""จะอายผมทำไม ทำอย่างกับว่าผมไม่เคยเห็นงั้นแหละ""คุณพูดได้หน้าตาเฉยมากเลยนะ!""ผมไม่มองหรอก""ถ้าไม่มองแล้วจะทายังไง""ก็คลำๆ เอา" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาตรงหว่างขา"คนบ้า!!" หญิงสาวตกใจถีบขาคู่ แต่ก็ถูกเขาจับขาทั้งสองข้างล็อคไว้ "โอ้ยเจ็บ""บอกแล้วไงว่าอย่าดิ้น เจ็บเลยเห็นไหม" ชายหนุ่มรีบปล่อย เมื่อได้ยินเธอบอกว่าเจ็บ "จะให้ผมทาให้ได้หรือยัง"ยังไงเขาคงบังคับทาให้ได้หญิงสาวก็เลยหยุด เพราะยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บแผลที่เขาทำฉีกขาดไว้มือเรียวคว้าผ้าห่มมาคลุมหน้าไว้ เพราะความอายที่ต้องนอนถ่างขาให้คนอื่นดูชายหนุ่มใช้สำลีเพื่อที่จะเกลี่ยยาให้ทั่วตรงนั้น และจะได้ไม่เสียดสีผิ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status