LOGIN"ผมกำลังจะพาภรรยาไปฝากท้อง..""พาภรรยาไปฝากท้อง? หมายความว่ายังไง" อัจฉราภรณ์มองดูหน้าเขาแล้วก็มองตามหลังน้องสาวไป"ทำไมต้องให้แปลภาษาไทยเป็นไทยอีกล่ะครับ.." ชายหนุ่มไม่อยากจะเสียเวลากับพี่สาวของเธอแม้แต่นาทีเดียว แต่เขาจำเป็นต้องพูดให้เข้าใจก่อน..เพราะกลัวว่าเธอจะตามไปรังควานน้องสาว"แต่น้องสาวฉันมีลูก กับผู้ชายอื่น..คุณก็รู้อยู่""ใครบอกว่าเธอมีลูกกับผู้ชายอื่น นั่นลูกของผมต่างหาก""อะไรนะ?!""ผมพูดแค่นี้คุณคงจะเข้าใจแล้วนะครับ แต่ที่จริงผมไม่จำเป็นต้องอธิบายเลยด้วยซ้ำ เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่พี่สาวของเธอ ป่านนี้คงได้ถูกเขาเล่นงานไปแล้ว..พอคุยกับพี่สาวของเธอเหมือนจะไม่รู้เรื่อง ชายหนุ่มก็รีบออกมาก่อน เพราะกลัวว่าจะตามไม่ทัน"ไปไหนแล้ว" แต่ก็ไม่ทันจนได้คฤหาสน์หลังงามของสิงหราช.."ถ้าเราจะกลับไปพักที่บ้าน คุณแม่จะไหวไหมคะ" พอมาถึงบ้านของเขาเธอก็ชวนแม่กลับไปที่บ้านของตัวเอง"ป้าว่าใจเย็นก่อนดีกว่าไหม""น้องอยากจะพาคุณแม่ไปอยู่ที่บ้านค่ะ""ผมไม่ให้ไป" สิงหราชมาทันเวลาพอดี"แม่ว่าคุยกันให้รู้เรื่องก่อนดีไหม" แก้วกานดาอยากให้ทั้งสองคุยกันก่อน"ไม่คุยค่ะ น้องจะกลั
"หมาน้อย..หมาน้อยล่ะคะ" หญิงสาวเดินเข้ามาในห้อง พอไม่เจอลูกก็มองหาจนทั่ว"คุณใจเย็นก่อนสิ" ชายหนุ่มเดินมาโอบเอวบางไว้"ลูกล่ะคะ" อัปสรสุดาหันมาถามเขาอีกที"นอนหลับอยู่เตียงนั่นไง" สิงหราชให้คนจัดหาเตียงสำหรับเด็กเข้ามาให้ลูกชายได้นอนสบายๆ หน่อย"หมาน้อย" หญิงสาวรีบเดินอ้อมไปตรงที่เขาบอกว่าลูกนอนอยู่แต่ตอนนี้ทุกคนที่อยู่ในห้องไม่ได้สนใจการตามหาหมาน้อยของอัปสรสุดาเลย พวกท่านสนใจว่าทำไมทั้งสองถึงดูสนิทกันจนผิดตา"ป้าว่าอย่าเพิ่งกวนแกดีกว่า หมาน้อยเพิ่งจะหลับไป" สุดาพูดกับอัปสรสุดา แต่สายตาของนางมองดูลูกชายแบบสงสัย"แกกวนมากไหมคะ" หญิงสาวเอื้อมมือลงไปลูบศีรษะของลูกชายที่กำลังหลับใหลอยู่"ไม่กวนเลยจ้า แกน่ารักมาก""ขอบคุณคุณป้ามากเลยนะคะ ที่ดูแลหมาน้อยและยังได้ดูแลคุณแม่อีกคน" อัปสรสุดาเดินมาหาแม่ที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งพิงเมื่อตอนเห็นเธอเข้ามา"ธุระของหนูเสร็จแล้วเหรอลูก" แก้วกานดายื่นมือมากุมมือลูกสาวไว้"เสร็จแล้วค่ะ" หญิงสาวโผเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ "น้องขอโทษที่ทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้" ถ้าไม่เพราะเธอหนีหายไป แม่ก็คงไม่ได้อยู่ในสภาพนี้"ไม่ร้องไห้นะลูก" นางลูบผมลูกสาวเพื่อปลอบใจ"หมาน้อยคือลูกข
ดึกดื่นของคืนเดียวกันนั้น..ธรรมดาทุกวันจะนอนหลับไปแล้วเพราะฤทธิ์ยา แต่นี่ยาก็ทำให้เธอหลับไม่ได้ อัปสรสุดาได้แต่มองประตูบานนั้นว่าเมื่อไรเขาจะเปิดเข้ามา เพราะตอนนี้มันก็ถึงเวลาทายาแล้วหรือเพราะคำพูดของเรา..มันยิ่งทำให้เธอน้อยใจเพิ่มขึ้น เพราะถ้าเป็นกับคำพูดของเธอจริง ทำไมเขาถึงไม่อธิบายล่ะ ว่าสิ่งที่เธอพูดมามันไม่เป็นความจริงแกร้ก! จังหวะที่กำลังคิดอะไรอยู่นั้นก็มีเสียงใครบางคนเปิดประตูเข้ามา หญิงสาวรีบหลับตาลงแกล้งทำเป็นว่าหลับไปแล้วเหม็น.. เขาไม่ได้เข้ามาแค่ตัว ยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์ติดฟุ้งเข้ามาด้วยชายหนุ่มเดินไปหยิบกล่องยาแล้วเดินมาที่เตียง ถึงแม้ว่าจะเมามากแต่ก็ไม่ลืมหน้าที่ของตัวเองพอเตรียมยาเสร็จ มือหนายื่นมาจับขาของหญิงสาวให้ชันขึ้นแบบเบาที่สุด เพราะคิดว่าเธอหลับไปแล้วอุบ อุ้บ อ้วกกก เธอพยายามกลั้นใจไว้..แต่ก็คลื่นไส้หนักมาก เพราะกลิ่นที่ติดตัวเขามาไม่ได้มีแค่กลิ่นแอลกอฮอล์ยังมีกลิ่นบุหรี่"คุณเป็นอะไร" ชายหนุ่มตกใจ เพราะเธออาเจียนเต็มที่นอน"เหม็น" หญิงสาวรีบลุกขึ้น เพื่อที่จะเก็บที่นอนที่ทำเลอะไว้"เดี๋ยวผมให้คนมาเก็บ" จบคำพูดชายหนุ่มก็พาเธอมาอีกห้อง"เราคงต้องนอนห้องนี้แ
"ฉันคิดถึงลูกจริงๆ นะ" หลายวันแล้วที่เธอไม่ได้เจอลูก ความเป็นแม่ถึงแม้จะรู้ว่าลูกปลอดภัยดีแต่ขอให้ได้ชื่นใจบ้าง เพราะลูกของเธอกำลังอยู่ในวัยที่น่ารัก"ตอนนี้แกกำลังสนิทกับคุณย่าและคุณยาย ปล่อยพวกท่านอยู่กับหลานไปก่อน" ชายหนุ่มพูดในระหว่างที่ยกกาแฟขึ้นมาจิบรอเธอทานข้าว"อืม" หญิงสาวพูดแค่นั้นก็วางช้อนลง แล้วลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารนั้นไปเขาต้องทำใจแข็งเข้าไว้ เพราะการเดินทางกลัวว่ามันจะสะเทือนถึงแผล ..และยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาต้องพาตัวเธอมาซ่อนถึงที่นี่..คิดได้แบบนั้นชายหนุ่มก็ยกหนังสือพิมพ์ขึ้นมาเปิดดู เพื่อไม่ให้ตัวเองใจอ่อนและฟุ้งซ่าน"คุณแม่ไม่สงสัยเหรอว่าฉันหายไปไหน" หญิงสาวรีบเดินกลับมาอีกครั้ง เมื่อคิดว่าเอาลูกมาพูดกับเขาแล้วไม่ได้ผล ลองเอาแม่มาพูดดูบ้าง"ผมบอกท่านไปแล้ว""คุณบอกว่ายังไง""บอกว่าคุณไปธุระที่ต่างจังหวัด""ฉันกลัวว่าท่านจะเป็นห่วง..ให้ฉันกลับนะ" เธอเดินเข้ามาใกล้ ถ้าไม่เจอหน้าลูกภายในวันพรุ่งนี้ได้ใจขาดตายแน่"ไม่ได้" สายตาคมมองไปดูกาแฟแก้วเดิมแล้วยกขึ้นมาดื่ม คิดว่าจะทำเป็นไม่สนใจคำพูดเธอเหมือนเดิมแต่หญิงสาวไม่ยอมแพ้ ขาเรียวก้าวเดินเข้ามาแล้วก้มลงไปจุ๊บแก้มคน
"ปล่อยค่ะ" หญิงสาวเคลิ้มไปกับลีลาการจูบของเขาอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เลยรีบเรียกสติกลับมาชายหนุ่มยกใบหน้าขึ้นเล็กน้อยแบบเสียดาย แต่ก็หยุด เพราะถ้าอย่างงั้นคงห้ามใจตัวเองไม่ได้แน่และถ้ายังนอนอยู่กับเธอแบบนี้ เขาคงต้องได้คลั่งตาย..คนร่างหนาลุกขึ้นได้ก็เดินออกจากห้องนั้นมาหญิงสาวก็ไม่คิดจะสนใจ..ดีเหมือนกันไปนอนห้องอื่นเลยได้ยิ่งดีเช้าวันต่อมา..อัปสรสุดารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะหายไปเหมือนเมื่อวาน"ตอนนี้ร่างกายของฉันแข็งแรงมากแล้ว คุณให้ฉันกลับไปหาลูกได้หรือยัง""ยัง" ตอนนี้สิงหราชกำลังมัววุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือพิมพ์ โดยที่ไม่ได้เงยหน้ามามองคนถามเลยด้วยซ้ำ"ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย"มือหนายื่นไปยกกาแฟขึ้นมาจิบ แต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น เหมือนไม่ได้สนใจคนที่กำลังพูดอยู่พอเขาทำเป็นไม่สนใจ หญิงสาวก็เลยออกจากบ้านนั้นมา เพื่อที่จะชมวิวทิวทัศน์ด้านนอก เผื่อว่าจะคลายความคิดถึงลูกได้บ้างพอเธอเดินออกไปแล้วเขาถึงวางหนังสือพิมพ์ลง ที่จริงไม่ได้ตั้งใจอ่านขนาดนั้นหรอก แต่ไม่รู้ว่าจะเก๊กท่าไหนดีหญิงสาวเดินออกมาดูวิวไกลกว่าทุกวัน ที่นี่งามมากจริงๆ คนรว
"คุณจะบ้าเหรอ!" หญิงสาวรีบพันผ้าห่มผืนที่คลุมตัวอยู่นั้นให้แน่นหนา เพราะกลัวว่าเขาจะทำอย่างที่พูดจริง"ถ้าไม่ทาแล้วมันจะหายไหม""ไม่หายก็เรื่องของฉัน!""มันจะเรื่องของเธอคนเดียวได้ยังไง" เขาอุตส่าห์อดใจไว้รอวันที่เธอหายดี..จบคำพูดชายหนุ่มก็ดึงผ้าห่มผืนนั้นออกแบบไม่ยากเลย"คุณสิงหราช คุณหยุดเดี๋ยวนี้นะ" หญิงสาวหนีบขาเข้าหากัน โชคดีที่ยังมีกางเกงชั้นในอีกตัวปิดอยู่"จะหวงอะไรนักหนา ไม่อยากจะหายหรือไง""ฉันไม่ได้หวงแต่ฉันอาย!""จะอายผมทำไม ทำอย่างกับว่าผมไม่เคยเห็นงั้นแหละ""คุณพูดได้หน้าตาเฉยมากเลยนะ!""ผมไม่มองหรอก""ถ้าไม่มองแล้วจะทายังไง""ก็คลำๆ เอา" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาตรงหว่างขา"คนบ้า!!" หญิงสาวตกใจถีบขาคู่ แต่ก็ถูกเขาจับขาทั้งสองข้างล็อคไว้ "โอ้ยเจ็บ""บอกแล้วไงว่าอย่าดิ้น เจ็บเลยเห็นไหม" ชายหนุ่มรีบปล่อย เมื่อได้ยินเธอบอกว่าเจ็บ "จะให้ผมทาให้ได้หรือยัง"ยังไงเขาคงบังคับทาให้ได้หญิงสาวก็เลยหยุด เพราะยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บแผลที่เขาทำฉีกขาดไว้มือเรียวคว้าผ้าห่มมาคลุมหน้าไว้ เพราะความอายที่ต้องนอนถ่างขาให้คนอื่นดูชายหนุ่มใช้สำลีเพื่อที่จะเกลี่ยยาให้ทั่วตรงนั้น และจะได้ไม่เสียดสีผิ







