LOGIN"ฉันจะรับเลี้ยงเธอเอาไว้เอาแก้เบื่อ ไม่ได้จะเลี้ยงเธอไว้เป็นลูกสาว เพราะฉะนั้นอย่าได้คิดว่าฉันเป็นพ่อคนที่สองของเธอ"
View Moreบทนำ
“อืม!” ชายหนุ่มครางกระหึ่มในลำคอ หลังได้ลิ้มรสหวานจากริมฝีปากอวบอิ่ม ในขณะที่เจ้าของริมฝีปากก็กำลังดิ้นขลุกขลักพยายามต่อต้านสัมผัสจากเขา
“อื้อ!” พริมรตาพยายามเบี่ยงหน้าหลบ แต่ก็ยังถูกอีกฝ่ายรุกไร้ไล่ตามไม่ยอมห่าง ราวกับว่าติดอกติดใจสัมผัสหอมหวานที่เพิ่งลิ้มลอง กอปรกับสถานที่ที่ไม่เอื้ออำนวยให้เธอหลบเลี่ยง จึงเปิดโอกาสให้เขาจู่โจมตะโบมจูบลึกซึ้งมากขึ้น
จากสัมผัสแปลกใหม่ที่เพิ่งพานพบ อา…มันช่างวาบหวาม วูบไหว ชวนให้สะท้านจนบอกไม่ถูก กระทั่งเผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาฉวยโอกาสตามใจชอบ และเพราะความพลั้งเผลอของเธอมันก็ทำให้ความเป็นชายของเขาฮึกเหิมจนแทบคลั่ง มือที่ประคองอยู่ที่ท้ายทอยสาวค่อยๆ เลื่อนลงมาลูบไล้ตามเนื้อตัว
“อืม…!” เขาครางกระหึ่มอีกครั้ง เมื่อการต่อต้านในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นคล้อยตาม ถึงแม้จะเป็นไปอย่างเงอะงะ แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นให้เขากระสันซ่านจนลืมสิ้นทุกสิ่งอย่าง รับรู้เพียงสัมผัสของเธอที่กำลังปลุกกำหนัดของเขาให้พลุ่งพล่าน ในขณะที่เธอเองก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อตามแต่ที่เขาจะพาไป
มือไม้ที่ขยับลูบไล้ไปตามนวลเนื้อค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมา กระทั่งสัมผัสกับสะโพกผายดีดเด้ง เขาไม่รอช้าที่จะบีบขยำและลูบไล้มันด้วยความปรารถนา กอปรกับเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เธอสวมอยู่ ครั้นพอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ เนื้อผ้าบางเบาก็ยิ่งแนบเนื้อเผยส่วนสัดครัดเคร่งให้เขาสัมผัสลึกซึ้งมากขึ้น
ใบหน้าคมค่อยๆ เลื่อนลงมาซุกไซร้ที่ลำคอระหง อา…! กลิ่นกรุ่นๆ จากกายสาวที่สัมผัสได้ มันทำให้เขาราวกับตกอยู่ในภวังค์ มันเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ให้ความรู้สึกแปลกใหม่อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ให้ตายสิ! มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก รู้แค่ว่ามันช่วยให้เขาผ่อนคลาย เคลิบเคลิ้ม แล้วก็…หลงใหล ใช่! เขากำลังหลงใหลกลิ่นหอมเย้ายวนนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น และความหลงใหลก็ทำให้เขาซุกไซร้ดอมดมประหนึ่งกำลังคลั่งไคล้นักหนา
ครั้นเมื่อยิ่งซุกไซร้ ความต้องการส่วนลึกก็ยิ่งถูกปลุกให้ลุกฮือ มือที่ลูบไล้สัมผัสแค่ภายนอก ก็ค่อยๆ สอดเข้าไปสัมผัสภายใต้เสื้อแนบเนื้อตัวเล็ก ผิวเนียนนุ่มของแผ่นหลังที่สัมผัสได้ทำให้นึกอยากรู้ว่าด้านหน้าจะเนียนนุ่มกว่ากันสักแค่ไหน ไม่รอช้ามือที่กำลังลูบไล้อยู่ด้านหลังก็ค่อยๆ เลื่อนมาสัมผัสความเนียนนุ่มที่ด้านหน้า อา…! ไม่ใช่แค่เนียนนุ่ม แต่ยังอวบอัดครัดเคร่งและดึงดูดให้เขาลองบีบขยำดู ให้ตายสิ! ความนุ่มหยุ่นของก้อนเนื้อกลมกลึงทำให้เขานึกอยากเปลี่ยนธารน้ำตกแห่งนี้ให้เป็นเตียงนุ่มๆ ซะเหลือเกิน แต่เหมือนความปรารถนาของเขาจะไม่เป็นผล เพราะทันทีที่ทรวงสล้างถูกสัมผัส สติสัมปชัญญะที่เคยหลุดลอยก็คืนกลับมา
“อื้อ…!” เธอผลักอกเขาออกแรงๆ ด้วยความตกใจ ทำคนที่เผลอไผลไปกับความมัวเมาในกลิ่นกายสาวถึงกับหงายหลังล้มตึงโดยไม่ทันตั้งตัว เปิดโอกาสให้เธอรีบวิ่งหนีไป ในขณะที่เขายังนั่งสับสนกับความรู้สึกเบื้องลึกที่มันจู่โจมเข้ามา โดยเฉพาะกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังตราตรึงอยู่ในความรู้สึก อา…! กลิ่นนั้นมันคืออะไร ทำไมเขาถึงได้รู้สึกโหยหามันมากขนาดนี้ แล้วเขาต้องทำยังไงถึงจะได้สัมผัสมันอีกครั้ง กระทั่งเขาหันไปเห็นบางอย่าง แน่นอนว่ามันทำให้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกจุดขึ้นที่มุมปาก
"ไม่เอา..เรื่องนี้สำคัญมากพี่รองบอกว่าจะไม่ให้หนูไปด้วยอีก" ยูมิกล่าวอย่างร้อนใจก่อนจะลากชายเสื้อของพี่ชายขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านเดินตรงเข้ามาเคาะประตูห้องนอนของน้ำฟ้า "ฟ้า เปิดประตูหน่อย" เพลิงเคาะประตูเรียกน้องสาวฝาแฝดเสียงเข้ม ทำให้น้ำฟ้าที่กำลังอยู่ในอารมณ์มาคุอยู่ภายในห้องนอนหันมามองที่บานประตู
จบตอนพิเศษ "ปะป๋าสร้างบริษัทเอาไว้ให้แล้วก็เป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนนะ เข้าใจไหม" น้ำฟ้าเอ่ยบอกหลานชายทั่งสี่คนในขณะที่เพลิงยืนทำไมค์กล่าวเปิดงานอยู่บนเวที "แอ๊ะ" เหมันต์ที่นั่งอยู่บนตักของน้ำฟ้ายิ้มหวานให้เธอจนตาหยี "พวกหนูทั้งสี่พี่น้องโชคดีมากเลยนะรู้ไหมปะป๋าสร้างบริษัทเอาไว้ให้ตั้งแต่พวกหนูยังพ
"แอ๊ะ" ลูกชายฝาแฝดทั้งสี่ต่างหันมามองใบหน้าดุดันของผู้เป็นพ่อตาแป๋ว ก่อนจะต่างคนต่างโยนขวดแป้งในมือทิ้งลงพื้น เมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อกำลังถือไม้เรียวตรงเข้ามาหา สี่กุมารน้อยจึงพร้อมใจกันคลานออกมากอดกันกลมสี่พี่น้อง กลางห้องโถงราวกับรู้ว่ากำลังจะถูกผู้เป็นพ่อลงโทษ เพลิงที่เห็นอย่างนั้นจึงใจอ่อนยวบโย
ตอนพิเศษ 1 "อย่าลงมา" เพลิงเอ่ยบอกลูกชายตัวเล็กวัยเก้าเดือนทั้งสามคน พยัคฆ์ เหมันต์ อัคคี ที่กำลังคลานลงจากเตียงนอนหลังจากที่เขาอุ้มออกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำให้เสร็จสรรพ "แอ๊ะ" เด็กชายตัวน้อยทั้งสามคนต่างหัวเราะคิกคักหยอกล้อกันไปมาไม่ได้สนใจผู้เป็นพ่อที่กำลังอุ้มอัคนีแฝดน้องคนสุดท้ายออกมาจากห้องน
"แล้วทำแบบไหน" มือเล็กจับใบหน้าหล่อเหลาหันมาสบตากับเธอตรงๆแล้วเอ่ยถามด้วยแววตาดุดันข่มขู่ "หอมแก้ม" มาเฟียหนุ่มตอบเสียงเบาแฝงแววทอดถอนใจ "ใครเป็นคนหอมก่อน" เด็กสาวเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาเอ่ยถามอีกครั้งอย่างโกรธจัด จนใบหน้าแดงก่ำ ไม่พึงใจกับคำตอบที่ได้รับเป็นอย่างมาก "ยูกิ" เพลิงตอบไปตามความเป็นจริ
ยูกิที่เห็นว่าเพลิงเดินตรงเข้ามาหาเธอ ด้วยใบหน้าที่เหี้ยมดุ จึงเดินถอยหลังอัตโนมัติ เผลอทิ้งมีดพกในมือลงบนพื้นกระเบื้อง "พะ..เพลิง" ยูกิเรียกชื่อเล่นของชายหนุ่มที่เธอหลงรักมาตั้งแต่เด็กจนหมดหัวใจด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาสั่นระริก "อึก ทำไมถึงไม่เป็นฉัน ระหว่างฉันกับหล่อนที่จริงแล้วนายรักใครกันแน่
"เรื่องอื่นฉันพร้อมที่จะช่วยเธอ แต่เรื่องนี้ฉันขอไม่เอาด้วย" คำตอบของสกายทำให้ยูมิหงุดหงิดใจไม่น้อย เธอสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ คิดหาอุบายหาวิธีกำจัดนามิออกไปให้พ้นทาง "งั้นนายช่วยจับเด็กนั่นมาให้ฉันก็พอ" "เธอจะทำอะไร" สกายมองดวงตาคู่สวยของยูกิอย่างไม่ไว้วางใจ "ก็แค่จะตบสั่งสอน" ยูกิตอบเสียงเข้มเบื
"อ้วนขึ้นน่ะ" ยูมิกล่าวคลายความงุนงง ยูกิที่ได้ยินแบบนั้นก็หน้าบึ้งในทันที "พี่สะใภ้ของหนูก็อ้วนขึ้นเหมือนกันนะ แต่ไม่ได้อ้วนขึ้นเพราะไขมันแต่อ้วนขึ้นเพราะมีลูกๆของพี่ใหญ่อยู่ในท้อง" เสียงใสๆแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันของยูมิทำให้ยูกิโกธรจนใบหน้าเห่อร้อน "หมายความว่าไง เธอท้องลูกของไอ้เพลิงเหรอ" สกายเ