Bad Trap กับดักรักร้าย

ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มราคาแพงก้าวเท้าเข้ามาในโรงแรมหรูย่านกลางเมือง ข้างกายถูกห้อมล้อมด้วยเหล่าชายฉกรรจ์อีกสี่ชีวิต ทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจที่ดึงดูดทุกสายตาของผู้คนซึ่งอยู่ในบริเวณนั้นได้ไม่ยาก

ใบหน้าคมคายที่ใครหลาย ๆ คนไม่มีโอกาสได้เห็นตามหน้าข่าวสังคม อีกทั้งยังปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ ยามพนักงานก้มโค้งเพื่อทำความเคารพ ยิ่งส่งให้เขาดูมีเสน่ห์น่ามองมากขึ้น

ทว่าน้อยคนนักที่จะรู้ว่า...ตัวตนที่แท้จริงของเขานั้น อาจไม่ได้ใกล้เคียงกับภาพลักษณ์ภายนอกที่แสดงออกมาให้ทุกคนเห็นสักเท่าไหร่

เท้าใหญ่ชะลอความเร็วลงเล็กน้อยพลางปรายตามองไปทางห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม ลีโอ หนึ่งในคนสนิทเห็นดังนั้นจึงขยับเข้ามาแจ้งข้อมูลให้แก่เจ้านายหนุ่มอย่างรู้งานทันที

"งานจะเริ่มในช่วงห้าโมงเย็นครับนาย"

"อืม ส่งคนของเราเข้าไปในงานด้วย"

"ได้ครับ"

"รู้ใช่ไหม....ฉันไม่ชอบให้มีพวกแมลงหวี่แมลงวันในโรงแรมของฉัน"

"ครับนาย"

ลีโอรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนหันไปส่งสายตาให้ลูกน้องที่เดินตามหลังเป็นเชิงสั่งงานต่อ การติดตามเจ้านายหนุ่มมานานหลายปีทำให้เขาสามารถเข้าใจในจุดประสงค์ของอีกฝ่ายได้แม้ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม

สายตาคมกริบเหลือบไปมองทิศทางเดิมอีกครั้ง มุมปากหนาหยักก็ยกยิ้มเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าลิฟต์ของผู้บริหารที่เปิดรออยู่โดยไร้ลูกน้องติดตาม

ติ้ง!

"วันนี้สายนะคะ"

ไม่กี่อึดใจประตูก็เปิดออกกว้างเมื่อถึงชั้นที่ต้องการ ก่อนจะตามด้วยเสียงใสตะโกนหยอกเย้าคนตัวสูงทันทีที่เห็นอีกฝ่ายก้าวเท้าออกมา

อาร์มหลุดยิ้มขำออกมา ชำเลืองมองสีหน้าคาดโทษของคนที่เดินเข้ามาต้อนรับถึงที่แล้วแสร้งปั้นหน้าบึ้งตึงใส่

"ตกลงเราเป็นเลขาหรือเป็นเจ้านายพี่กันแน่ ฮึ?"

"ถ้าแอมเป็นเจ้านาย แอมจะหักเงินเดือนพี่ก่อนเลยค่ะ!"

"พูดแบบนี้อยากได้ซองขาวสินะ"

"หยอกเล่นค่าาาา คุณต้นไม้มาถึงแล้วนะคะ รออยู่ในห้องรับรองค่ะ"

"ครับ ๆ ทราบแล้วครับเจ้านาย"

อาร์มเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้นหัวเราะ มองตามแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวที่แยกตัวออกไปเตรียมกาแฟแล้วลอบถอนหายใจโล่งอกเบา ๆ

เธอยังคงยิ้มแย้มและมีท่าทีเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้ง ๆ ที่วันนั้นสีหน้าดูย่ำแย่เหลือเกิน หรือว่าเธอ...จะตัดใจจากเขาได้แล้วจริง ๆ 

แอดดดด

เสียงบานประตูดึงให้เด็กหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความเงยขึ้นมามองตามเสียง พลันรอยยิ้มก็จางหายไปจากใบหน้าพร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปในฉับพลัน

แม้ไม่อยากติดต่อกับคนตรงอีกแล้ว แต่เพราะคำว่า 'ข้อแลกเปลี่ยน' ต้นไม้จึงต้องพาตัวเองมานั่งอยู่ในห้องรับรองแห่งนี้อีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้

ชายหนุ่มคว่ำโทรศัพท์มือถือลงบนหน้าตัก หรี่ตามองคนที่หย่อนสะโพกลงนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยความไม่ไว้วางใจ ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ซองเอกสารในมือของอีกฝ่าย

"เข้าเรื่องเลยแล้วกัน นี่คือข้อแลกเปลี่ยนของฉัน"

อาร์มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบพร้อมกับวางซองสีน้ำตาลขนาดเท่าเอสี่ลงบนโต๊ะ ผลักมันไปให้คนตรงหน้าก่อนจะเอนกายพิงผนักโซฟาด้วยท่าทีสบาย ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายมองสำรวจได้เต็มที่

ต้นไม้ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง คิ้วหนาขมวดมุ่นแน่นขณะมองสิ่งที่เรียกว่าข้อแลกเปลี่ยน ยิ่งได้รู้ถึงภูมิหลังของอีกฝ่ายด้วยแล้ว ความระแวดระวังก็ยิ่งเพิ่มระดับขึ้นอีกหลายส่วน

"ไม่เกี่ยวกับน้องบัว แล้วก็ไม่เกี่ยวกับธุรกิจ"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นคล้ายกับรับรู้ได้ถึงความคิดภายในหัว ต้นไม้ชำเลืองมองใบหน้าเรียบเฉยสลับกับซองสีน้ำตาล ความเคลือบแคลงใจยังคงไม่ลดลง ซ้ำยังมีความแปลกใจเพิ่มเข้ามาอีกด้วย

หากข้อแลกเปลี่ยนที่ว่าไม่เกี่ยวกับแฟนสาว ไม่เกี่ยวกับธุรกิจที่ทำร่วมกับบิดาของเขา แล้วสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ มันคืออะไรกันแน่?

หลังครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่และอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะเร่งเร้าใด ๆ ต้นไม้จึงยอมหยิบมันขึ้นมาเปิดออก พลันดวงตาก็เปิดกว้างขึ้นหลังมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านในทั้งหมด

"นี่มัน..."

เหนือความคาดหมายของเขาไปมาก!

ทว่าประโยคท้ายนั้นต้นไม้ทำเพียงแค่พูดในใจ

"ตอบตกลงเมื่อไหร่ ก็ติดต่อผ่านเลขาของฉันมาแล้วกัน"

ซีอีโอใหญ่ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก็เดินจากไป ไม่เปิดโอกาสให้คู่สนทนาได้ทักท้วงหรือปฏิเสธแม้ครึ่งคำ

รอกระทั่งบานประตูห้องรับรองปิดลง ต้นไม้จึงยกสิ่งที่อยู่ในมือขึ้นมาพิจารณาอีกครั้งอย่างถี่ถ้วน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นเป็นปมยุ่งเหยิงขณะมองไล่ไปตามเงื่อนไขที่ปรากฏอยู่บนหน้าเอกสารซึ่งมาพร้อมกับรูปถ่าย

ถึงมันจะเป็นเพียงเงื่อนไขง่าย ๆ ที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรง แต่ก็ใช่ว่าเขาจะอยากจะเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยว แถมจุดประสงค์ที่แอบแฝงมากับมันยังทำให้เขานึกหมั่นไส้จนอดพูดประชดประชันอีกฝ่ายไม่ได้

"แม้กระทั่งเรื่องนี้ก็ยัง... เหอะ สมกับเป็นนักธุรกิจจริงจริ้ง!"

+++++++++++++++++

ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ