เข้าสู่ระบบ“จริงเหรอ”“อื้ม ฉันก็อยากหาอะไรทำอยู่เหมือนกันนอกจากงานนี้ เนี่ย วันก่อนพี่ลูกกอล์ฟก็ให้ฉันไปช่วยเลือกพริตตีด้วย ก็ดีนะ”มนต์มีนายิ้ม ดูมีความหวังในการทำงานด้านนี้อย่างจริงจังมากขึ้นเมื่อเพื่อนรักตอบตกลง ถ้าได้มุกกันยามาช่วยสอนด้วยอีกคนน่าจะมีสาว ๆ สนใจเยอะ เพราะเพื่อนของเธอยังยืนหนึ่งอยู่ในวงการนี้ในปัจจุบัน ประสบการณ์การทำงานยังสดใหม่และมากกว่าเธอที่หยุดไปกว่าสี่ปี มีความน่าเชื่อถือขึ้นอีกระดับ ในช่องทางโซเชียลของมุกกันยาเองก็มีคนติดตามมากกว่ามนต์มีนาเป็นหลักแสนคน ทั้งที่พริตตีสาวก็ไม่ได้ลงคลิปบ่อยนัก แต่ด้วยความสวยบวกกับความสามารถในการนำเสนอของมุกกันยาทำให้มีคนติดตามเธอเป็นจำนวนมาก“ได้ เดี๋ยวฉันจะลองซาวเสียงคนที่สนใจดูก่อน ยังไงเราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกนะ”“ได้เลยมี่”มุกกันยาตอบรับ ที่จริงแล้วมีเพื่อนคนอื่นชวนเธอไปร่วมลงทุนทำเครื่องสำอางหรือครีมบำรุงผิวหลายคน แต่เธอก็ยังไม่ถึงขั้นอยากร่วมหุ้นกับใครเพราะไม่รู้สึกสนิทใจกัน อีกทั้งเรื่องในอดีตก็สอนให้เธออย่าไว้ใจใครง่าย ๆ แต่กับมนต์มีนาที่รู้จักและช่วยเหลือกันมาตลอดตั้งแต่เริ่มเข้าวงการมาในเวลาไล่เลี่ยกัน เธอยินดีที่จะร่วมทุนกับเพื
มนต์มีนาปล่อยเวลาให้จวินเล่นสนุกกับลูกกว่าสามชั่วโมงที่เพนต์เฮาส์ จวินขนรถบังคับทุกคันที่มีมาเล่นกับลูกชายอย่างสนุกสนาน มนต์มีนารู้ว่าจวินพยายามแทรกซึมเข้าไปในทุกความรู้สึกของลูก ซึ่งเธอก็ไม่ได้หวงห้ามอะไร ในความเป็นพ่อเขามีสิทธิ์ที่จะทำ ลูกมีความสุขและดูเข้ากับเขาได้ แต่เมื่อไหร่ที่ลูกเอ่ยถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับแม่ เธอก็พร้อมที่จะอธิบายตามความจริงว่าพ่อกับแม่ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันก็ได้ เหมือนแผ่นดินและพอเพียงที่พ่อกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน หรือพ่อแม่ของเด็กคนอื่นอีกหลายคน แต่พ่อกับแม่ก็รักลูก มนต์มีนาคิดว่าถ้าจวินดูแลลูกได้ดีเวลาที่ลูกมาอยู่ด้วย ครั้งต่อไปเธออาจจะให้เวลาลูกได้อยู่กับเขามากขึ้นและปล่อยให้ลูกได้อยู่กับพ่อตามลำพังโดยที่เธอไม่ต้องมาคอยดูอยู่ด้วย ตัวเธอเองก็จะได้มีเวลาทำงานของตนเองซึ่งมันก็เป็นผลดีกับทั้งสองฝ่ายเมื่อเลยเวลามามากแล้วหญิงสาวจึงทักท้วงขึ้น เพราะเธอต้องกลับไปทำงานด้วยเหมือนกัน มันเดย์ที่ติดเล่นเริ่มมีอาการอิดออดดื้อกับผู้เป็นแม่อย่างเห็นได้ชัด จวินจึงช่วยพูดกับลูกพร้อมทั้งให้โมเดลรถคันที่รักที่สุดให้ลูกชายนำกลับไปเล่นด้วย ก่อนจะขับพอร์เชอ คาเยนน์พาหญ
เมื่อขึ้นมาถึงเพนต์เฮาส์ของจวิน แม้สีหน้าของมนต์มีนาจะดูเรียบเฉยแต่ในใจก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นกับความใหญ่โตหรูหราของสถานที่ไม่ได้ จวินเข้ามาอุ้มร่างลูกชายยกขึ้นสูงจนแกส่งเสียงหัวเราะชอบใจ แล้วพูดกับลูกว่า“นี่บ้านของเรานะครับ มันเดย์ชอบรึเปล่า”“ชอบ มีรถวูม ๆ ด้วย”เด็กน้อยชี้นิ้วเล็ก ๆ ไปที่ตู้กระจกที่จวินสะสมโมเดลรถไว้ ร่างสูงของคนเป็นพ่อจึงพาลูกเข้าไปดูใกล้ ๆ“มันเดย์ชอบคันไหน หยิบออกมาเล่นได้เลย”จวินสปอยล์ลูกชายเต็มที่ เขารับรู้ได้ว่าช่วงเวลานี้ลูกมีความสุขที่สุด“คันนี้ชอบมั้ย” เขาชี้ไปที่ลัมโบร์กีนีสีแดงคันจิ๋ว“ชอบคับ”“คันนี้ล่ะ” เขาชี้ไปที่เฟอร์รารี่รุ่นใหม่ล่าสุด“ชอบคับ”“คันนี้ด้วย ชอบมั้ยครับ นี่คันโปรดของพ่อเลยนะ”เขาชี้ไปที่ลัมโบร์กีนีตัวท็อปปีที่แล้วซึ่งไม่ได้มีขายในประเทศไทย“ชอบคับ”“ถ้าชอบ พ่อให้มันเดย์เอากลับไปหมดเลย”“เย่ ๆ”“เยอะไปรึเปล่าคุณ”มนต์มีนาแทรกขึ้นนาน ๆ ที จวินจึงหันมายิ้ม“ก็ถ้าคุณไม่อยากให้ลูกเอากลับไป งั้นก็ให้ลูกมาเล่นที่นี่บ่อย ๆ นะ ดีมั้ยครับ มันเดย์มาเล่นที่บ้านกับพ่อบ่อย ๆ นะ”“คับ”ลูกชายก็ตกลงง่าย ๆ จนมนต์มีนาก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจ จู่ ๆ จวินก็
พ่อลูกสนุกสนานกับเครื่องเล่นนานาชนิดจนเกือบเลยเวลาที่มนต์มีนากำหนด จวินเกรงว่าลูกจะหิวเพราะเลยเที่ยงมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วจึงชวนลูกชายกลับออกมาจากสนามเด็กเล่นและเดินตรงมาที่มนต์มีนานั่งรออยู่ หญิงสาวนั่งรับออร์เดอร์สินค้าสลับกับเช็กยอดคนเข้าชมคลิปล่าสุดและตอบคอมเมนต์ที่เข้ามาอย่างต่อเนื่องแต่ก็คอยมองไปที่ทางเข้าออกของสนามเด็กเล่นเป็นระยะจนกระทั่งเห็นจวินอุ้มลูกชายเดินออกมา พ่อลูกพูดคุยหยอกล้อกันมาตลอดทาง เสียงหัวเราะดังอยู่เกือบตลอดเวลา สีหน้าของทั้งคู่มีความสุข ชายหนุ่มอุ้มลูกชายแทบจะไม่ให้ลูกเดินเอง คอยยื่นจมูกเข้าไปหอมแก้มหอมหัวอย่างรักใคร่“สนุกมั้ยครับลูก” มนต์มีนาถามลูกชายทันทีที่ทั้งคู่มาถึงตรงหน้า“สนุกมากคับ”พูดจบลูกชายก็หันไปหาผู้เป็นพ่อ“พ่อคับ พ่อพาเดย์มาเล่นฉะไลเด้ออีกนะคับ เดย์ชอบ บอลหมุน ๆ ก็ชอบ” เด็กชายหมายถึงสไลเดอร์กับบอลม้าหมุน (Ball Carousel)“ครับ พ่อจะพาเดย์มาเล่นสไลเดอร์กับลูกบอลม้าหมุนอีกนะครับ แล้วเดย์หิวหรือยังครับลูก”จวินถามลูกชายต่อหลังจากรับปากว่าจะพาลูกมาเล่นเครื่องเล่นด้วยกันอีก“หิวคับ”“งั้นเราไปหาของอร่อยกินกันดีมั้ยครับ”“ดีคับ” เด็กน้อยตอบอย่างว่
Begin Againรูปภาพปฏิทินที่มีวงกลมสีแดงวงไว้สามวันในแต่ละสัปดาห์ถูกส่งเข้ามาในโทรศัพท์มือของจวินตอนสองทุ่ม คนที่เฝ้ารออยู่ทุกวินาทีรีบซูมดูทันที ดวงตาจดจ้องวันที่วงกลมไว้ซึ่งวันแรกที่เขาจะได้เจอลูกก็คือ...พรุ่งนี้ จวินยิ้มกว้างออกมารีบกดโทรศัพท์โทร. ไปหาเลขาเพื่อจะบอกว่า“คุณดวง พรุ่งนี้ผมงดประชุม”หลังจากวางสายจากเลขาก็รีบต่อสายไปหามนต์มีนาทันที เธอรับสายของเขา“ผมจะไปรับคุณกับลูกนะ”“ไม่ต้องค่ะ ฉันจะพาลูกไปเจอกับคุณเอง”มนต์มีนาบอกสถานที่นัดพบซึ่งเป็นห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง“อย่างนั้นก็ได้”จวินรับปาก นาทีนี้เขาไม่อยากขัดใจหรือเรียกร้องอะไรเพิ่ม“งั้นก็ตกลงตามนี้ สักสิบโมงครึ่ง”“ครับ”เมื่อวางสายจากมนต์มีนา จวินก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเหมือนเด็กอยู่คนเดียวในเพนต์เฮาส์ หัวใจเต้นแรงเพราะไม่รู้ว่าจะเตรียมตัวอย่างไรไปพบลูกพรุ่งนี้ อย่างน้อยมนต์มีนาก็ยอมรับเขาในฐานะพ่อของลูกแล้วสายวันต่อมาหญิงสาวแต่งตัวให้ลูกพร้อมกับบอกว่าจะพาไปเที่ยวห้างสรรพสินค้า เด็กน้อยส่งเสียงดีใจกระโดดไปมารอบตัวผู้เป็นแม่อย่างร่าเริง มนต์มีนาพาลูกนั่งแท็กซี่จากคอนโดมาถึงสถานที่นัดหมายก่อนเวลา แต่กว่าจะพาลูกไปถ
จวินยิ้มกว้างยิ่งขึ้น แต่รอยยิ้มก็เจื่อนลงเมื่อได้ยินประโยคต่อมา“...แต่ฉันมีเงื่อนไข เมื่อไรก็ตามที่คุณแม่ของคุณทราบเรื่องที่คุณมาดูแลมันเดย์และพูดว่าเราสองคนแม่ลูกต้องการหาประโยชน์จากคุณและครอบครัวเพราะลูกของฉันมีสายเลือดของคุณ เมื่อนั้นคุณจะไม่ได้มาเจอลูกอีก เราไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กันทางกฎหมายและคุณไม่เคยมีส่วนในการเลี้ยงดูลูก ฉันมีสิทธิ์ในตัวลูกแต่เพียงผู้เดียว เว้นแต่ว่าคุณจะฟ้องศาลและใช้อำนาจ ‘เงิน’ ของคุณทำให้คุณมีสิทธิ์ในการเลี้ยงดูมันเดย์”ชายหนุ่มหัวใจวูบโหวงเพราะมนต์มีนานั้นพร้อมที่จะตัดเขาออกจากชีวิตเธอกับลูกทุกเมื่อ เด็กชายมนตรธรนั้นเป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของมนต์มีนาแต่เพียงผู้เดียวเพราะเขาและเธอไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน หากเขาจะฟ้องศาลขอมีสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกเขาย่อมทำได้และเขามั่นใจว่าทีมทนายของเขาสามารถทำให้เขาได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกได้ แต่เขาจะไม่ทำแบบนั้น เพราะมนต์มีนาคงไม่มีวันให้อภัยเขา และคงจะโกรธเกลียดเขาไปตลอดชีวิต ดีไม่ดีน่าจะข้ามไปถึงชาติหน้าเลยด้วยซ้ำ“มี่...” จวินครางเสียงอ่อย“คุณจะมาเจอลูกวันไหนฉันจะได้จัดตารางไว้ล่วงหน้า” “ทุกวัน” จวินตอบอย่างลิงโลด







