Novels by มนสิกานต์ นักเขียน

หญิงสาวขับรถวนขึ้นไปยังชั้นจอดของผู้หญิงโดยเฉพาะ แต่ตอนนี้ไม่มีช่องไหนที่ว่างเลยเธอจึงต้องวนหาที่จอดใหม่ยังชั้นที่สูงขึ้นโดยยังไม่รู้ตัวว่ามีปอร์เช่คันใหญ่ตามอยู่ไม่ห่าง จนสุดท้ายก็มาได้ที่จอดบนชั้นดาดฟ้าซึ่งยังมีช่องว่างเยอะพอสมควรมนต์มีนาจอดรถเรียบร้อยก็หยิบกระเป๋าสะพายก่อนเปิดประตูลงมา ครั้นหันตัวจะก้าวเดินไปข้างหน้าร่างบางก็หยุดชะงักด้วยท่าทางตกตะลึง เมื่อพบร่างสูงของจวินยืนหายใจแรง จ้องหน้าเธอด้วยแววตาขึงดุ“คุณจิน”เอ่ยชื่อเขาอย่างแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินเสียง ใจหนึ่งมีความดีใจที่เห็นเขาอีกครั้ง ริมฝีปากสวยจึงคลี่ยิ้มออกมาทั้งที่แววตายังเศร้า“มี่”แต่น้ำเสียงที่เอ่ยชื่อหญิงสาวฟังดูห้วนแข็ง แววตาทวีความดุดัน“หมายความว่ายังไง”“อะไรคะ”มนต์มีนาใจเต้นแรงเมื่อเห็นว่าจวินแสดงสีหน้าไม่พอใจเธออย่างไม่ปิดบัง เขาจะโกรธอะไรเธออีกในเมื่อเธอก็ยอมจากมาโดยไม่เรียกร้องอะไรเพิ่มแม้แต่บาทเดียว เพราะสำนึกว่าที่ผ่านมาเขาให้ปัจจัยในการดำรงชีวิตกับเธอมากพอแล้ว ตามที่เขาพูดใส่หูจวินกระแทกลมหายใจออกแรง ตวัดสายตาขุ่นจ้องที่สติกเกอร์ท้ายรถ“ตอบมาหน่อย นี่มันหมายความว่ายังไง”ชายหนุ่มกำมือชี้ไปยังสติกเกอร

ดวงตาคมของจวินจับจ้องที่รถคันหน้าอย่างไม่อาจละสายตาไปได้ เขาแน่ใจว่าเป็นรถของมนต์มีนาแน่ แต่ที่ทำให้หัวใจเขาเต้นระส่ำจนอยากเปิดประตูลงไปเคาะกระจกรถเธอให้หยุดคุยกันให้รู้เรื่องคือสิ่งที่เขาเห็นติดอยู่ท้ายรถนั่นต่างหาก“มี่ท้องงั้นเหรอ”จวินกำลังสับสนในความคิด มนต์มีนาปล่อยตัวเองให้ท้องเพื่อตั้งใจจับเขางั้นหรือสัญญาณไฟแดงสามสิบวินาทีแต่จวินกลับรู้สึกว่ามันนานจนเขาแทบจะขาดใจในการรอ เมื่อรถคันหน้าเคลื่อนข้ามผ่านแยกรถหรูคันใหญ่ก็ขับตามไปติด ๆ อย่างไม่เปิดช่องให้คันไหนเบียดเข้ามาแทรกได้เลย เมื่อใกล้ถึงจุดหมายมนต์มีนาก็เปิดไฟส่งสัญญาณขอเปลี่ยนเลนเพื่อเข้าซ้าย จวินจึงเบี่ยงรถเข้าซ้ายและกักช่องไว้ให้หญิงสาวได้เบี่ยงรถเข้ามา มนต์มีนาที่มองเห็นก็นึกขอบใจว่าคันข้างหลังใจดี คงเห็นสติกเกอร์ที่ว่ามีเด็กในรถด้วยกระมังขับมาได้สักระยะหญิงสาวก็เปิดไฟเลี้ยวซ้ายเป็นสัญญาณให้รถคันหลังได้รู้ว่าเธอกำลังจะเลี้ยวเข้าห้างสรรพสินค้าที่มองเห็นเบื้องหน้า เมื่อเห็นดังนั้นจวินก็เปิดไฟเลี้ยวตาม ขับจี้เข้าไปติด ๆ เมื่อเห็นว่ารถที่อยู่ด้านขวากำลังจะหาจังหวะเข้ามาแทรกไม่มีทาง วันนี้เขาต้องรู้ความจริงให้ได้ มนต์มีนาปล

เวลาผ่านมาอีกหนึ่งสัปดาห์ที่มนต์มีนาย้ายกลับเข้ามาอยู่บ้านหลังเดิม เธอทำงานบ้านแทบจะทุกอย่างเองคนเดียวอีกทั้งยังคอยขับรถรับส่งหลานสาวไปกลับเนิร์สเซอรี ด้วยเหตุนี้เมื่อมนต์มีนาเดินผ่านร้ายขายสติกเกอร์ในห้างสรรพสินค้าเธอจึงหยุดเลือกซื้อสติกเกอร์กรอบสีเหลืองเด่น ที่เขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษกำกับด้วยภาษาไทยว่า ‘BABY IN CAR’ มีเด็กในรถ มาติดไว้ที่ด้านหลังของตัวรถในจุดที่รถคันอื่นมองเห็นได้ง่ายเพื่อให้รถที่ตามมาได้ใช้ความระมัดระวังในความขับขี่มากขึ้น อีกเหตุผลหนึ่งที่หญิงสาวซื้อสติกเกอร์มาติดไว้ก็เพราะตัวเองกำลังท้องด้วยอีกคนปิยะนุชขับรถอีกคันกลับมาถึงบ้านในเวลาหกโมงเย็น เดินเข้ามาในบ้านก็เอาแต่บ่นเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้น้องสาวกับลูกฟัง เปียตั้งท่าจะวิ่งมารับผู้เป็นแม่ด้วยความดีใจตามประสาเด็กแต่ก็ถูกปิยะนุชร้องห้ามเสียงดังจนลูกหน้าจ๋อยไป“ไม่ต้องมาหาแม่ แม่เหนื่อย ไปเล่นกับน้ามี่นู่น ช่วงนี้ติดกันแจนี่ ดีละแม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อย”บ่นแล้วก็เดินเข้าไปในห้องนอนโยนกระเป๋าทิ้งลงบนเตียงก่อนจะเดินออกมาด้านนอกหยิบหมูทอดเข้าปากแล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหาร เอ่ยกับมนต์มีนาที่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ว่า“มี่ไปซื้

มนต์มีนาเดินออกมาขึ้นรถที่จอดอยู่ในอาคารจอดรถของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งหลังจากที่ตัดสินใจมาตรวจกับคุณหมอเพื่อความมั่นใจ หลังจากที่ก่อนหน้านั้นได้ซื้อที่ตรวจครรภ์มาลองตรวจดูแล้ว และผลที่คุณหมอแจ้งก็เป็นการแสดงความยินดีกับว่าที่คุณแม่คนใหม่ทันทีที่ทราบผลอย่างแน่ชัดไม่ผิดเพี้ยนร่างบางก็ถึงกับตัวชาไปทั่วขณะ ดวงตาที่จ้องมองรอยยิ้มบนใบหน้าคุณหมอคล้ายอยู่ในสภาวะตกใจกับอะไรบางอย่างจนคุณหมอต้องสอบถามความพร้อมเบื้องต้น เมื่อหญิงสาวตั้งสติได้เธอจึงบอกว่าไม่เป็นอะไร ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าปัญหากำลังจะตามมาอีกมากมายเธอท้อง ในวันที่เขาทิ้งเธอไปหญิงสาวกลับมาคิดถึงอนาคตในรถอีกครั้ง ว่าจะเอาอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น จะตัดปัญหาให้มันจบ ๆ ด้วยการไม่ให้เด็กคนนี้เกิดมาแล้วเธอก็ดำเนินชีวิตอย่างไม่ต้องมีภาระเพิ่มต่อไป หรือจะบอกคนที่ร่วมทำให้เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อให้เขาช่วยมารับผิดชอบ เมื่อคิดถึงผู้ชายคนนั้น คำพูดเหล่านี้ก็ผุดขึ้นมา‘ถึงเราจะเลิกกัน แต่สิ่งที่ผมให้คุณตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มันก็ทำให้คุณอยู่ได้อย่างไม่ลำบากอะไร’เป็นการย้ำเตือนเธอให้รู้ว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นสิ่งที่เขาให้เธอไว้ก็พอจะทำให้เธอมีชีวิตอยู่ได้อ

และแล้วมนต์มีนาปล่อยเสียงสะอื้นอย่างสุดจะกลั้นไว้จริง ๆ สัญญาณที่เขาส่งให้รู้มาพักหนึ่งได้เปิดเผยในวันนี้ และการที่มนต์มีนาร้องไห้เสียงดังขึ้นก็ทำให้จวินคิดว่าหญิงสาวคงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่ จึงใช้ไม้ตายสุดท้ายที่เก็บซ่อนไว้บอกความจริงตั้งแต่แรกเริ่มให้รู้ คิดว่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ เธอควรได้รู้ความจริงเรื่องนี้จากปากเขาเอง รู้แล้วจะโกรธก็ได้จะเกลียดก็เชิญ เขาไม่สนใจ“ไม่ได้รัก มันไม่ใช่ความรักตั้งแต่ต้นหรอก ที่ผมเข้าไปทำความรู้จักกับคุณเพราะผมเล่นเกมกับเพื่อน มันเป็นแค่พนันกันเล่น ๆ สนุก ๆ เท่านั้น ถ้าผมจีบคุณติดผมก็จะได้เรือยอช์ตมาขับเล่น ๆ จริง ๆ เรื่องของเรามันไม่น่าเดินมานานขนาดนี้ ทีนี้คุณเข้าใจรึยัง”มนต์มีนาเหมือนโดนคลื่นยักษ์ซัดเข้าหาฝั่งอย่างแรงจนร่างกระแทกเข้ากับโขดหิน บาดเจ็บบอบช้ำไปทั้งร่าง เธอไม่เคยรู้ความลับที่สนุกสนานนี้ของเขามาก่อน หญิงสาวส่ายหน้ายกมือปิดหูทั้งสองข้างคล้ายไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วดวงตาแดงก่ำชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำตาสบมองดวงตาที่เห็นเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งเยื่อใย จวินส่ายหน้าเหมือนจะย้ำให้หญิงสาวรู้ว่าไม่มีความหวังใด ๆ อีก พูดอีกครั้งว่า“คุณเลือกได้ว่าจะอยู

ตั้งแต่เริ่มงานมอเตอร์โชว์จนสิ้นสุดงานวันสุดท้ายไปแล้วมนต์มีนาก็ยังไม่ได้เจอหน้ากับจวินเลย เธอส่งข้อความไปหาเขาตามปกติไม่มีข้อความตัดพ้อใด ๆ เพราะเรื่องเหล่านั้นถ้าจะคุยกันก็ควรกลับมาคุยกันซึ่งหน้าดีกว่า จวินตอบข้อความของเธอบ้าง ไม่ตอบบ้าง บอกเพียงว่าช่วงนี้งานเขายุ่ง แต่เธอเข้าไปดูความเคลื่อนไหวในโซเชียลเพื่อนบางคนของเขาที่เปิดเป็นสาธารณะก็พบรูปของจวินไปนั่งดื่มกับเพื่อน แต่เขาแค่ไม่กลับมาหาเธอจนวันหนึ่งที่จวินกลับมาที่คอนโดมิเนียม ตั้งแต่วินาทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาแล้วสบตากันมนต์มีนาก็รู้สึกถึงความเหน็บหนาวจากไอเย็นที่พัดพาเข้ามาด้วย แววตาของเขาที่มองเธอไม่เหมือนกับที่เคยมองมีสัญญาณบางอย่างอยู่ในนั้น“กลับมาแล้วเหรอ หิวรึเปล่า อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย”มนต์มีนาทำทุกอย่างเหมือนปกติ แต่อีกฝ่ายก็ปฏิเสธเธออย่างไม่คิดถนอมน้ำใจอีกต่อไป“ไม่”เขาตอบเสียงเรียบพร้อมกับการระบายลมหายใจหนักออกมา เบือนหน้าหนีแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสีหน้าแววตาจริงจัง จวินกลับมาที่นี่วันนี้เพื่อจะเคลียร์เรื่องให้มันจบ ส่วนตัวเขาไม่อยากทนกับความอึดอัดแบบนี้ต่อไปอีกแล้วเหมือนกัน แล้วน้ำเสียงเข้มก็เอ่